II SA/Po 812/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody W. z dnia 18 lipca 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę W dniu 4 stycznia 2018 r. pełnomocnik inwestora X. Sp. z o. o. złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci X. Sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...] (obręb L. ). Prezydent Miasta [...] w dniu 16 stycznia 2018 r. na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. wszczął postępowanie administracyjne w powyższej sprawie i zgodnie z art. 10 k.p.a. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami. Decyzją z dnia 28 marca 2018 roku, znak: [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce X. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci X. Sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...] (obręb L.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż inwestycja "zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto organ architektoniczno-budowlany stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również kompletność projektu budowlanego, posiadanych opinii, uzgodnień i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osoby uprawnione. W odwołaniu z dnia 9 kwietnia 2018 roku A. K. reprezentowany przez Z. G. (właściciel działki nr [...] posiadający przymiot strony) wskazał, iż planowana inwestycja będzie emitować niebezpieczne promieniowanie na jego i sąsiednie nieruchomości, podnosząc przy tym: naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 160 Kodeksu karnego, ponieważ obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony dla tiltów maksymalnych w sytuacji, w której istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz nie uwzględnia zjawiska nachodzenia się wiązek promieniowania, naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości. Dodatkowo z decyzji nie wynika ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych, a tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten, mając na uwadze całość przedsięwzięcia, czy wiązki anten się nachodzą. Ponadto nie wyjaśniono dlaczego uwzględniono praktycznie najniższą z możliwych mocy anten. Powyższe wątpliwości spowodowały w ocenie odwołującego wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, 8, 107 § 1 i 3 k.p.a. Decyzją z dnia 13 lipca 2018 roku, nr [...], Wojewoda, działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 j.t.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 marca 2018 r., znak: [...] Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci X. Sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...] (obr. L.). Organ uznał, że prawidłowo ustalono obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie krąg stron. Przedmiotowa inwestycja była zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 31 marca 2004 r. opublik. w Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. 1598, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 j.t.) oraz wymaganiami ochrony środowiska. W uzasadnieniu podano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w dniu 19 lutego 2018 roku postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Ponadto inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego sumaryczna moc EIRP/anten na każdym azymucie wynosi 1327 W, co świadczy o spełnieniu progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 roku, poz. 71 j.t.), który stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 od anten systemowych stacji [...] oprócz działki, na której inwestycja będzie zrealizowana (dz. nr [...]), obejmuje również fragmenty działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], ale obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach, tj. nie niżej niż 40,2 m nad poziomem terenu (npt). Natomiast odległość osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych dla azymutu 15° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 25,3 m nad granicą miejsc dostępnych dla ludności, dla azymutu 95° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu, dla azymutu 195° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu, dla azymutu 285° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu. Dopuszczalna wysokość zabudowy na oznaczonych terenach wynosi max. 15 m. Tym samym obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na wysokości 23 m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. W opisie technicznym znajdującym się w projekcie budowlanym określono informacje dotyczące wpływu stacji bazowej na środowisko, wibracji, pola elektromagnetycznego, obszaru oddziaływania obiektu. Określone zostały rodzaje anten sektorowych i radioliniowych oraz ich maksymalne pochylenie wynoszące 12°. Anteny sektorowe zainstalowane zostaną bezpośrednio do wsporników antenowych za pomocą fabrycznych uchwytów, bez użycia pochylaczy mechanicznych, a wykazane pochylenie anten jest maksymalnym, jakie dopuszcza się zgodnie z opracowaną kwalifikacją przedsięwzięcia na omawianej stacji bazowej. Zdaniem organu odwoławczego przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszczalne jest przebywanie bez ograniczeń ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K. zaskarżył decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...], zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Y przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...]. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z: 1) Art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez prawidłowe przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli kwalifikacja przedsięwzięcia winna zostać dokonana dla sumarycznej mocy EIRP anten z jednoczesnym odstąpieniem od analizy czy wiązki anten na poszczególnych sektorach nachodzą na siebie (szerokość wiązki 120 z jednoczesnym nie ustaleniem maksymalnych tiltów anten albowiem każda antena ma fabrycznie dopasowany do niej uchwyt i tym samym w niniejszej sprawie można pochylić anteną do 24° (elektrycznie oraz mechanicznie). 2) Art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa poprzez nie ustalenie czy moc anten sektorowych na poszczególnych sektorach się nachodzi, jaka jest szerokość wiązki anteny sektorowej, jakie są maksymalne tilty anten według ich danych katalogowych. 3) Art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska w powiązaniu z 4 oraz art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości, albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości, będą występować poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego złożenie skargi było konieczne, albowiem organ podziela jednolite aktualnie orzecznictwo, iż kwalifikacja winna zostać sporządzona dla przedsięwzięcia, a nie jego pojedynczych elementów. Organ akceptując powinien był ustalić czy moc EIRP poszczególnych anten nachodzi się ze względu na szerokość wiązki wynosząca 120° a jeżeli tak to winien dokonać kwalifikacji przedsięwzięcia, czego nie uczynił. Odnośnie pochyleń anten (tiltów) należało wskazać, że powinno odnieść się do najgorszego możliwego wariantu, albowiem sprawa dotyczy zdrowia oraz życia ludzkiego, ponieważ nie uwzględnienie najgorszego wariantu może prowadzić do bezpośredniego zagrożenia zdrowia, życia oraz mienia. Taka sytuacja miała miejsce w R., gdzie inwestor w dokumentacji zaniżył tilty anten używając w praktyce innych, albowiem istniały techniczne możliwości ich zmiany. W niniejszej sprawie nie ustalono maksymalnych tiltów anten na podstawie danych katalogowych anten oraz uchwytów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania X. spółka z oo pismem procesowym z 2.1.2019 r. również wniosła o oddalenie skargi ,podkreślając, że wyrokiem z dnia 20.6.2018 r. w sprawie II SA/Po [...] WSA w Poznaniu oddalił skargę A. K. na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla omawianego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z 13 lipca 2018 r. (znak: [...]), utrzymującej w mocy poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 marca 2018 roku (nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202 t.j.), a wśród nich art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, który w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [dalej w skrócie "d.w.z.z.t."], jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Z kolei w art. 33 ust. 2 pr.bud. ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); d.w.z.z.t., jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 oprawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci X. Sp. z o. o. nr [...] o wysokości całkowitej [...] m nad poziomem terenu, na fragmencie działki nr [...], położonej w K. przy ul. [...] (obręb L.). Niniejsza nieruchomość objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 31 marca 2004 r oku (Dz. Urz. Woj. W. z 2004 roku, Nr [...], poz. [...]). Obszar na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U - teren usług (przeznaczenie podstawowe - usługi, przeznaczenie uzupełniające - zabudowa mieszkaniowa (§ 60 ww. miejscowego planu). Na wspomnianym terenie wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz lokalizowania składowania pojazdów i złomu (§ 57 pkt 1 miejscowego planu). Przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2062) stanowią, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Stacje bazowe zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem lokalizacja przedmiotowej inwestycji na terenie działki nr [...], stanowiącej według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren pod usługi jest zgodna z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego była natomiast ocena, czy inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej mogła znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie miała takiego zagrożenia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017, poz. 1405) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla potrzeb ustalenia, czy zamierzenie budowlane objęte wnioskiem z dnia 4 stycznia 2018 roku było jednym z przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzasadnione było odwołanie się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 j.t.), z którego wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych. Podkreślić przy tym trzeba, iż zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 roku, poz. 519), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Innymi słowy przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; wyrok NSA z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 719/09, LEX nr 597806). "Ustalenia miejsc dostępnych dla ludności nie można zatem, dokonać jedynie na podstawie mapy ewidencyjnej sporządzonej dla terenu, na którym zlokalizowano przedmiotową inwestycję". Należy bowiem uwzględnić aktualny sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowania anten, ale także przewidywany sposób ich zabudowy w świetle obowiązujących przepisów (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2722/13). W § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wskazano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la tej ustawy. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek może spowodować, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 roku, sygn. II OSK 2706/13, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. II OSK 139/14, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 708/15). W tym względzie kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznych mocy EIRP (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 roku, sygn. II OSK 139/14, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. II OSK. 3027/13, wyrok NSA z dnia 7 września 2017 roku, sygn. II OSK 3083/15). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W rozpoznawanej sprawie w opisie technicznym obiektu oraz w kwalifikacji przedsięwzięcia wskazano, iż na wieży na wysokości 50 m npt zostaną zawieszone: 1 antena sektorowa [...] pracująca w paśmie 800/2100 MHz na azymucie 15°, maksymalny kąt pochylenia 12°, sumaryczna moc EIRP dla anteny - 1327 W, 1 antena sektorowa [...] pracująca w paśmie 800/2100 MHz na azymucie 95°, maksymalny kąt pochylenia 12°, sumaryczna moc EIRP dla anteny - 1327 W, 1 antena sektorowa [...] pracująca w paśmie 800/2100 MHz na azymucie 195°, maksymalny kąt pochylenia 12°, sumaryczna moc EIRP dla anteny - 1327 W, 1 antena sektorowa [...] pracująca w paśmie 800/2100 MHz na azymucie 285°, maksymalny kąt pochylenia 12°, sumaryczna moc EIRP dla anteny - 1327 W. Sumaryczna moc EIRP anten objętych przedmiotową inwestycją na każdym azymucie wynosi - 1327 W, co świadczy o spełnieniu progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku, który stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 od anten systemowych stacji [...] pokazano na rysunku nr [...] stanowiącym załącznik do projektu budowlanego. W zasięgu ww. strefy oprócz działki, na której inwestycja będzie zrealizowana (dz. nr [...]), znajdą się fragmenty działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach, tj. nie niżej niż 40,2 m nad poziomem terenu (npt). Natomiast odległość osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych dla azymutu 15° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 25,3 m nad granicą miejsc dostępnych dla ludności, dla azymutu 95° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu, dla azymutu 195° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu, dla azymutu 285° przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten wynoszącym 12°, wynosi min. 35,3 m nad poziomem terenu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. (obręb L.), tereny które znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji oznaczone są symbolami U - tereny usług oraz KZ - tereny dróg publicznych klasy drogi zbiorczej. Dopuszczalna wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem U to max. 15 m, natomiast dla terenów oznaczonych symbolem KZ obowiązuje zakaz wszelkiej zabudowy nie związanej z przeznaczeniem terenu. Tym samym obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na wysokości 23 m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności. W opisie technicznym znajdującym się w projekcie budowlanym określono informacje dotyczące m. in. opisu anten, wpływu stacji bazowej na środowisko, hałasu i wibracji, pola elektromagnetycznego oraz obszaru oddziaływania obiektu. Ponadto określone zostały rodzaje anten sektorowych i radioliniowych oraz ich maksymalne pochylenie wynoszące 12°. Przy czym anteny sektorowe mają zostać przymocowane bezpośrednio do wsporników antenowych za pomocą fabrycznych uchwytów, bez użycia pochylaczy mechanicznych, a wykazane pochylenie anten jest maksymalnym, jakie dopuszcza się zgodnie z opracowaną kwalifikacją przedsięwzięcia na omawianej stacji bazowej. W takich okoliczność sprawy należy zgodzić się z organami administracji, które orzekały w niniejszej sprawie, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 roku, nr 192, poz. 1883) uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 roku, poz. 799) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W konsekwencji za zasadne należało uznać zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci X. Sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...] (obręb L.). Organ I instancji prawidłowo bowiem ustalił obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie krąg stron postępowania. Przedmiotowa inwestycja pozostaje zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 31 marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. W. z 2004 roku, Nr [...], poz. [...]), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 j.t.) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Odnosząc się natomiast do zarzutu rzetelności analizy dotyczącej mocy EIRP poszczególnych anten oraz bezpośredniego zagrożenia zdrowia, życia oraz mienia, co miało miejsce w innych przypadkach, należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niczym nie poparty, a w konsekwencji całkowicie chybiony w okolicznościach niniejszej sprawy. Skoro bowiem organy uznały za strony postępowania (właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców) nieruchomości położonych wokół terenu planowanej inwestycji – a zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowalnego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, tj. na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu – to jest oczywiste, że organy uwzględniły czy możliwe jest dotknięcie tych nieruchomości potencjalnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu z uwagi na zdrowie ludności w miejscach do tego przewidzianych. Z akt administracyjnych sprawy wynika (zwłaszcza uzasadnienia decyzji Wojewody), że za strony kontrolowanego postępowania zostali uznani właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości położonych pod głównymi wiązkami promieniowania od zaprojektowanej wieży. Zarazem nie oznacza to, że na tych nieruchomościach dojdzie do wystąpienia ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, co chybionym czyni zarzut skargi, dotyczący braku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania – gdyż przesłanką ustanowienia takiego obszaru jest, zgodnie z art. 135 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dopiero niemożność dotrzymania obowiązujących norm środowiskowych. Poza tym w projekcie budowlanym wskazano, że przedmiotowa inwestycja, przy parametrach określonych w tym projekcie i w załączonej Kwalifikacji Przedsięwzięcia na dzień sporządzenia ww. opracowań, zdecydowanie nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich terenów z uwagi na osie wiązek głównych anten sektorowych. Jednakże w niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają generalnego zakazu realizacji inwestycji skutkujących powstaniem określonych ograniczeń na działkach sąsiednich (z taką okolicznością wiążą, co do zasady, jedynie przymiot strony odnośnego postępowania), a określone ograniczenia w wysokości zabudowy nieruchomości sąsiednich względem planowanej inwestycji wynikają już z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze obejmującym teren inwestycji oraz tereny sąsiednie. Inwestor ustalając zasięg osi głównej wiązek promieniowania wziął pod uwagę nie tylko zabudowę istniejącą, ale również potencjalnie dopuszczalną zgodnie z obowiązującym planem miejscowym dla Miasta K. (obręb L.). Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Z powyższych względów uznać należy, iż przy parametrach wynikających z zatwierdzonego projektu budowlanego oraz przy uwzględnieniu dopuszczonej planem miejscowym wysokości zabudowy nie wystąpią, w związku realizacją inwestycji, miejsca ponadnormatywnego promieniowania w strefach dostępnych dla ludności. Zatem realizacja projektowanej inwestycji nie wprowadzi żadnych dodatkowych ograniczeń w zagospodarowaniu okolicznych nieruchomości ponad te, które już wynikają z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzeni. Z tych względów wszystkie zarzuty i argumenty podniesione w skardze wyrażające pod adresem organów obu instancji oczekiwanie ponownego zbadania tej kwestii, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. "poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania". W ocenie Sądu organ w niezbędnym zakresie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, czemu dał następnie wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu. W szczególności należy zauważyć, iż szczegółowe parametry techniczne anten, w tym maksymalne pochylenie wiązek, wynikają z dokumentacji projektowej zatwierdzonej przez organ decyzją o pozwoleniu na budowę i w związku z tym nie ma konieczności określania ich w samej decyzji. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę w całości oddalił.