II SA/Po 828/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. /-/T. Świstak /-/M. Kwiecińska /-/B. Drzazga Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, w wyniku rozpoznania odwołania S. L. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] 2010 r. znak [...] - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] września 2009 r. G. L. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy J. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku [...] i części budynku [...] na zakład [...], zlokalizowany w [...], na działce o numerze ewidencyjnym gruntu nr [...], obręb [...], gmina J. Do wniosku załączył kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz projekt zagospodarowania działki. Następnie, na wezwanie Burmistrza z dnia [...] marca 2010 r. inwestor przedłożył dodatkowo wypis z rejestru gruntów, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej oraz zapis karty informacyjnej na informatycznym nośniku danych ([...]). Dnia [...] kwietnia 2010 r. (pismo znak [... ]) Burmistrz zawiadomił wnioskodawcę oraz strony o wszczęciu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Jednocześnie organ prowadzący postępowanie - działając na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; powoływana dalej jako ustawa z dnia 3 października 2008 r.) zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ewentualnego zakresu raportu - w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia takiej oceny. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia planowanego przez G. L. nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu wskazał, iż inwestycja należy do przedsięwzięć objętych § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.; dalej rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r.), a więc jest inwestycją dla której ocena oddziaływania na środowisko może być wymagana. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że badając przedsięwzięcie uwzględnił informacje zawarte w karcie informacyjnej przedłożonej przez inwestora oraz uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Przeanalizował przy tym skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją. Rozważono nadto usytuowanie inwestycji w kontekście występowania chronionych gatunków i chronionych siedlisk, w tym obszarów Natura 2000. Organ szczególną uwagę poświęcił kwestii emisji hałasu. Zwrócił uwagę, że narzędzia, jakie inwestor przewiduje do użycia w warsztacie charakteryzują się mocą akustyczną nieprzekraczającą 89 dB, stąd nie zachodzi zagrożenie, by ich eksploatacja powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ochronę przed hałasem zapewniają także same obiekty warsztatowe, które posiadają odpowiednią grubość ścian zapewniającą izolację akustyczną. Analizując kwestię emisji substancji do powietrza organ stwierdził, że zapewnione środki techniczne (odciąg [...]) oraz skala użycia substancji chemicznych pozwalają uznać, że nie nastąpi ich ponadnormatywna emisja w związku z działaniem zakładu. Organ nie miał też zastrzeżeń co do sposobu odprowadzania ścieków oraz wód opadowych i roztopowych, a także przyjętych przez inwestora zasad gospodarki odpadami. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie stwierdził nadto negatywnego oddziaływania na obszary chronione przez przepisy ustawy o ochronie przyrody. Również Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., przedstawiając stanowisko w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (opinia sanitarna z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...], nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał, że inwestycja opisana w karcie informacyjnej nie pogorszy stanu środowiska oraz nie będzie stanowić uciążliwości pod warunkiem prowadzenia jej zgodnie z obowiązującymi przepisami i założeniami projektowymi. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy J., działając na podstawie art. 63 ust. 2, art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., postanowił o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia planowanego przez G. L.. W uzasadnieniu powołał się na stanowiska organów opiniujących. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia planowanego przez G. L. W decyzji tej określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W uzasadnieniu opisał lokalizację inwestycji i uznał, że w danych warunkach planowany rodzaj przedsięwzięcia będzie powodował jedynie mało znaczące oddziaływania mające zasięg lokalny. W odwołaniu S. L. zarzucił, że naruszono warunki dotyczące bezpieczeństwa mienia. Jego zdaniem planując przedsięwzięcie nie uwzględniono zwłaszcza wymagań przeciwpożarowych. Inwestycja narusza też wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez pominięcie w decyzji odległości realizowanej przebudowy od granicy nieruchomości sąsiedniej i mogące w ten sposób powstać niebezpieczeństwo w razie pożaru. Odwołujący zarzucił ponadto naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie jego interesu jako strony postępowania. Odwołujący wskazał, że wnioskodawca prowadził już prace mające na celu przebudowę budynku [...] na [...] i prace te doprowadziły do pęknięcia jego budynku. Utrzymując decyzję w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wskazało, że przedsięwzięcie projektowane przez G. L. należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Następnie Kolegium powołało się na znajdujące się w aktach opinie właściwych organów o braku konieczności przeprowadzenia dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. opinii z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdził, że inwestycja nie pogorszy stanu środowiska oraz nie będzie stanowić uciążliwości pod warunkiem prowadzenia jej zgodnie z obowiązującymi przepisami i założeniami projektowymi; z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w opinii z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził, że dla przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny z uwagi na niewielką skalę, charakter i zakres oddziaływania na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk. Kolegium podzieliło stanowiska zawarte w tych opiniach. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących odległości planowanej inwestycji od granicy nieruchomości oraz kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego stwierdziło, że są one przedwczesne. Zarzut dotyczący naruszenia ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium uznało natomiast za całkowicie nieuzasadniony. Wyjaśniło, że postępowanie środowiskowe dotyczy odmiennych kwestii niż te regulowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut prowadzenia przez wnioskodawcę prac mających na celu przebudowę budynku [...] na [...] nie został potwierdzony w efekcie dwóch kontroli inspektorów nadzoru budowlanego z R. i wobec wyjaśnień złożonych przez E. L. W skardze S. L. zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 3 i art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchybienie wymogom zapewnienia bezpieczeństwa mienia, naruszenie przepisów szczególnych dotyczących lokalizacji obiektów, a także pominięcie odległości realizowanej przebudowy od granicy nieruchomości sąsiedniej. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, pominięcie interesu osób trzecich oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odpowiedź na skargę złożyli również G. L. i E. L. Wnieśli o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem uczestników postępowania zarzuty skarżącego nie odnoszą się do przedmiotu rozstrzygniętego zaskarżoną decyzją. Podnieśli nadto, że żaden organ administracji publicznej nie miał jakichkolwiek zastrzeżeń do szerokości dojazdu do drogi publicznej. Spełnienie wymogów przeciwpożarowych potwierdza również ekspertyza rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z kolei zarzuty oparte na naruszeniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszące się do decyzji o warunkach zabudowy są bezpodstawne, ponieważ termin wniesienia jakichkolwiek środków zaskarżenia minął w 2008 r. G. L. wskazał również na nieuzasadnione podniesienie przez skarżącego naruszenia art. 7 K.p.a. wskazując, że organ uczynił zadość obowiązkowi ustalenia stanu faktycznego. Z kolei zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. polegający na nieuwzględnieniu interesu skarżącego w postępowaniu administracyjnym jest niezasadny ze względu na fakt, że w zakresie zainteresowania ustawy z dnia 3 października 2008 r. na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja, nie znajdują się interesy skarżącego, których uwzględnienia żąda. Zarzut naruszenia art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a. jest również nieuzasadniony, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed rozpoznaniem zarzutów podniesionych w skardze, konieczne jest przedstawienie kliku uwag ogólnych dotyczących istoty zaskarżonego postępowania. Zgodnie z art. 72 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji wymienionych w tym przepisie (m.in. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę) konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymóg uprzedniego ustalenia środowiskowych uwarunkowań odnosi się do przedsięwzięć enumeratywnie wymienionych w rozporządzeniu do ustawy. W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, obowiązywało w tym względzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia przedsięwzięcie planowane przez G. L. zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 46: "(...) tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli". Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (to następuje na etapie m. in. decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz.Urz.UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają one służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (por. art. 2 ust. 1 dyrektywy i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyrok z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 696/09 oraz wyrok z dnia 30 czerwca 2010 r. II OSK 988/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez G. L. przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku [...] i części budynku [...] na zakład [...]. Obowiązkiem organów administracji było zatem ustalenie czy przedsięwzięcie w kształcie określonym przez inwestora może powodować zagrożenia z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Otrzymawszy wniosek G. L. z dnia [...] września 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia i sprecyzowania wniosku. Po uzupełnieniu materiał dostarczony przez wnioskodawcę spełniał wymagania wniosku określone w art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Kompletny wniosek, a zwłaszcza załączona do niego karta informacyjna przedsięwzięcia (zawierająca szczegółowy opis inwestycji), został zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] i opinii z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...]. Oba organy opiniujące nie stwierdziły obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uznając, że inwestycja nie pogorszy stanu środowiska oraz nie będzie stanowić uciążliwości pod warunkiem prowadzenia jej zgodnie z obowiązującymi przepisami i założeniami projektowymi; z kolei niewielka skala, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przewidziane rozwiązania mające na celu ochronę środowiska, brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk nie rodzą zagrożeń powodujących konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe opinie przesądziły o odstąpieniu przez organ prowadzący postępowanie - Burmistrza Miasta i Gminy J. od nakładania na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - art. 66 i nast. ustawy). W konsekwencji organ wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie uproszczonym na podstawie art. 84 ustawy. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzenia ocena oddziaływania przedsięwzięcia - w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy J. zawiera wszystkie te elementy, w szczególności wskazano w niej z jakich powodów odstąpiono od oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, zwłaszcza dotyczące charakteru postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, stwierdzić należy, że zarzuty zawarte w skardze S. L. nie mogą stanowić podstawy do podważenia zaskarżonej decyzji. Skarżący koncentruje się bowiem na wykazaniu, że zabudowa istniejąca na działce inwestora narusza jego interes prawny, a jej rozbudowa i użytkowanie grozi naruszeniem przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego (skarżący powołał się przy tym na nieobowiązujące przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - art. 1 ust. 2 pkt. 3, art. 42 ust. 1 pkt 3 i pkt 5). Zarzuty S. L. adresowane są zatem przeciwko istniejącemu sposobowi zabudowy działki. Tego rodzaju zarzuty mogą być zgłaszane organom nadzoru budowlanego bądź mogą zostać podniesione w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Jak wskazano już wyżej, w tej sprawie ocenie organów podlegało jedynie planowane przez inwestora przedsięwzięcie w kształcie opisanym przez niego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Ocena organów nie obejmowała natomiast aktualnego stan zagospodarowania działki G. L. w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych. Po analizie akt kontrolowanej sprawy Sąd nie stwierdził również istotnych naruszeń przepisów postępowania (art. 7 i 77 K.p.a.). Organ zebrał bowiem niezbędne informacje dotyczące parametrów przedsięwzięcia i rozważył okoliczności związane z nałożeniem na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na przedsięwzięcia środowisko - a to właśnie, w świetle art. 63, 64 ust. 1 i art. 84 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, obejmowało w istocie zakres przedmiotowy sprawy. Pewne zastrzeżenia z punktu widzenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. może budzić jedynie brak szerszego odniesienia się przez Burmistrza do kwestii oddziaływania akustycznego i emisji substancji do powietrza, na które to oddziaływania zwrócił uwagę w opinii Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ wyczerpujące wyjaśnienia organu opiniującego pozwalają stwierdzić, że oddziaływania akustyczne i emisja do powietrza w założonych przez inwestora zakresie i postaci nie mogą powodować zagrożenia przekroczenia dopuszczalnych norm. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy J. są zgodne z prawem, a w konsekwencji nie ma też podstaw do przyjęcia - wbrew stanowisku skarżącego - że decyzje te rażąco naruszają prawo (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Z tego powodu Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł o oddaleniu skargi. Nie zasądzono kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz uczestników postępowania - G. L. i E. L., ponieważ w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zwrot kosztów należy się tylko skarżącemu w przypadku uwzględniania skargi (art. 200 P.p.s.a.) i w przypadku uwzględniania skargi w całości przez organ (art. 201 w zw. z art. 54 § 3 ustawy). /-/ T.Świstak /-/ M.Kwiecińska /-/ B.Drzazga