II SA/Po 828/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018r. sprawy ze sprzeciwu M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako "K.p.a."), uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę tarasu na dachu oficyny w budynku na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (nr ewid. [...], ark. [...], obręb Ł.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] lutego 2017 r. Marta i M. M., złożyli w Urzędzie Miasta P. wniosek o pozwolenie na budowę tarasu na dachu oficyny w budynku na terenie nieruchomości nr ewid.[...] ark. [...] obręb Ł. w P.. Do wniosku inwestorzy dołączyli m.in. 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem projektanta o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, pozwolenie miejskiego konserwatora zabytków oraz pełnomocnictwo. Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2017 r. wezwał wnioskodawców do dostarczenia prawidłowo wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe zostało dostarczone do Urzędu Miasta P. w dniu [...] marca 2017 r. Po analizie zebranego materiału w sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od decyzji Prezydenta Miasta P. odwołanie w ustawowym terminie złożył P. L.. Rozpoznając wniesione odwołanie organ odwoławczy zauważył, że w omawianej sprawie inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę tarasu na dachu oficyny w budynku na terenie nieruchomości nr ewid.[...] ark. [...] obręb Ł. w P.. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji nie przeprowadził analizy w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) i nie ustalił czy dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) "jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodlrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali sej obowiązani podjąć uchwale o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona. Natomiast w art. 22 ust 1, 2 i 3 ustawy o własności lokali ustawodawca wskazano, że czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwala właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu jest w szczególności udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowionej odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstaniu odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Przepis art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazuje, że poprzez prawo dysponowanie nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych Zasadą jest, że w przypadku współwłasności nieruchomości, większość robót budowlanych jej dotyczących ma charakter czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, w tym także omawiana inwestycja, a zatem na realizację tych robót wymagana jest zgoda wszystkich jej współwłaścicieli, zgodnie z art. 199 Kodeksu Cywilnego. W takiej sytuacji oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi obejmować również zgodę wszystkich pozostałych współwłaścicieli. Jak wynika z pisma P. L. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz z księgi wieczystej nr [...], z której wyodrębniono księgę wieczystą przedmiotowego lokalu, inwestycja planowana jest w części budynku przy ul. [...], który posiada więcej niż 7 wyodrębnionych lokali. Ponadto z zapisów księgi wieczystej nr [...] dach, na którym ma powstać taras nie należy do lokalu nr [...], na który zostały złożone oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z księgą wieczystą lokal nr [...] składa się z korytarza, łazienki, kuchni i jednego pokoju. Należy przypuszczać, iż taras jest częścią wspólną nieruchomości. Zatem zakres prac będzie ingerował nie tylko w część wspólną budynku jaką jest elewacja (zmiana lokalizacji drzwi) ale również dach budynku oficyny - przekracza to zakres zwykłego zarządu. Organ I instancji nie wezwał inwestorów do przedłożenia wymaganej w przypadku wspólnoty mieszkaniowej zgody wyrażonej w formie uchwały. Brak ustaleń w tym zakresie oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta P. ma obowiązek zweryfikowania budzące wątpliwości fakty. Odwołujący wskazał poza tym, że uprzednio toczyło się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, dotyczące tego samego zamierzenia ze względu na nielegalnie wybudowany taras. W jego ocenie inspektorzy nadzoru budowlanego najprawdopodobniej poświadczyli nieprawdę potwierdzając rozbiórkę nielegalnie wybudowanego tarasu. Jako dowody zostały załączone zdjęcia nie zdemontowanych elementów tarasu. W związku z informacją zawartą w odwołaniu dotyczącą nielegalnie wykonanej wymiany (z przeciwogniowych na plastikowe) i poszerzenia otworu drzwiowego (prowadzącego do planowanego tarasu) w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki, organ I instancji ma dodatkowo obowiązek zbadać wskazane kwestie we współpracy z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Ponadto odwołujący nadmienił, że przekrój stropu nie zgadza się z projektowanym przekrojem tarasu, a jego wątpliwości budzi ogrodzenie od strony zachodniej, które ma zostać wykonane z blachy perforowanej o wysokości 2,14 m, które może spowodować zacienienie okien w budynkach przy ul. [...] i [...]. Sprzeciw na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. M. zarzucając jej: naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. i jednoczesne niezastosowanie art. 136 K.p.a. polegająca na wydaniu decyzji kasacyjnej (a nie umarzającej postępowanie odwoławcze) na skutek niezasadnego przyjęcia, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w I instancji ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a tym samym zachodzi konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w sytuacji gdy nie istniały wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego, a możliwość wyjaśnienia bezpodstawnych zarzutów podniesionych przez odwołującego się od decyzji I instancji istniała w postępowaniu przed organem odwoławczym; naruszenie przepisów postępowania, poprzez błędne zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. polegające na wskazaniu okoliczności, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy z naruszeniem art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali; naruszenie przepisów postępowania – art. 12 K.p.a. – wyrażającego zasadę szybkości i prostoty postępowania (ekonomiki procesowej) poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji, gdy istniały przesłanki do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze; naruszenie przepisów postępowania - art. 12 K.p.a. wyrażającego zasadę szybkości i prostoty postępowania (ekonomiki procesowej) - poprzez błędne niezastosowanie art. 10 § 1 K.p.a., a tym samym niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że organ I instancji przeprowadził analizę w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż Prezydent Miasta P. wydał w dniu [...] marca 2014 r. decyzję o umorzeniu postępowania (numer sprawy [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej przez inwestora jako "budowa tarasów w kamienicy przy ul. [...] w P.", przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark [...], obręb Ł., położonej w P. przy ul. [...]. Przedmiotowa decyzja została wydana wspólnie dla skarżącego oraz właścicieli innego lokalu usytuowanego w budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, ze zakres inwestycji nie wpływa na zmianę formy architektonicznej budynku. Organ I instancji nie był zobowiązany do wezwania inwestorów do przedłożenia uchwały wspólnoty, gdyż nie miał co do oświadczenia inwestorów złożonego w tym zakresie wątpliwości, a ewentualne wątpliwości zostały podniesione dopiero w odwołaniu i mają na celu przewlekłość postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego tarasu. Inwestorzy jako właściciele lokalu nr [...] w budynku usytuowanym przy ul. [...] w P. są wyłącznymi użytkownikami dachu nad lokalem mieszkalnym nr [...] (lokal w oficynie), na którym to dachu planowana jest budowa tarasu. Wspólnota Mieszkaniowa wyraziła już zgodę na budowę tarasu (uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]). Powyższa okoliczność była znana organowi I instancji, albowiem przedmiotowa uchwała znajduje się aktach wcześniej prowadzonej sprawy w tym zakresie niezakończonej wydaniem pozwolenia na budowę. Organ I instancji, z uwagi na to, że pełni także rolę Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wiedział o ostatecznym zakończeniu postępowania w tej sprawie. Na marginesie wskazano, że odwołujący od decyzji I instancji doskonale wie jaki jest stan faktyczny i prawny przedmiotowej nieruchomości, a złożone przez niego odwołanie ma wyłącznie na celu uprzykrzenia życia skarżącego. Potwierdzeniem tego jest m.in. fakt, iż drewniane elementy konstrukcyjne do mocowania barierek czy też podwyższenie stropu tarasu likwidujące prawie całkowicie przeciwogniowy mur, które odwołujący przypisuje skarżącemu zostały wykonane właśnie przez odwołującego, który przeprowadzał remont kamienicy przy ul [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Wojewody, który działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. w przedmiocie pozwolenia na budowę tarasu na dachu oficyny w budynku na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. (nr ewid. [...], ark. [...], obręb Ł.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw wniesiony na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: u.p.z.p.) okazał się nieuzasadniony. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że w dniu 01 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 07 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która nakazuje do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych po tej dacie stosować przepisy w brzmieniu zmienionym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 17 ust. 1 tejże ustawy zmieniającej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony po wejściu w życie ustawy, do jego rozpoznania należy stosować przepisy P.p.s.a. w nowym brzmieniu. Przepisy powyższe wprowadziły instytucję sprzeciwu od decyzji o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., w miejsce dotychczasowej – składanej na zasadach ogólnych – skargi. W myśl art. 64a P.p.s.a., po zmianach, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 P.p.s.a. w nowym brzmieniu sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Granice rozpoznania sprawy ze sprzeciwu od decyzji określa przepis art. 64e P.p.s.a. w nowym brzmieniu, wskazując, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Na wstępie zważyć należy, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda obowiązany było stosować przepisy K.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej wyżej powołaną ustawą. Przepis przejściowy tej ustawy – art. 16 określił bowiem, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy K.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n K.p.a. ustawy zmienianej w art. 1 (dot. mediacji). Powyższe ma o tyle znaczenie, że zasadniczej zmianie poprzez niniejszą ustawę nowelizującą K.p.a. i inne ustawy uległy przepisy art. 138 (dodano § 2a i § 2b) oraz art. 136 (zmiana brzmienia i wyodrębnienie § 1-4). Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało w oparciu o dotychczasowe brzmienie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., który stanowił procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Taka treść omawianego przepisu funkcjonowała od dnia 11 kwietnia 2011 r. na skutek nowelizacji ustawą z dnia 03 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a., ustawowym warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: 1) naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów procesowych oraz - stanowiące konsekwencję tego naruszenia - 2) zaniechanie wyjaśnienia przez ten organ okoliczności faktycznych sprawy w stopniu wykraczającym poza uprawnienia organu odwoławczego, o których mowa w art. 136 k.p.a. Użyte w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności można stwierdzić, że nawiązuje ono do pojęcia "nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części", co - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Za niedopuszczalną uznaje się przy tym wykładnię rozszerzająca omawianego przepisu. Użycie trybu określonego w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy organ odwoławczy przekonująco i w sposób wyczerpujący uzasadni istnienie przesłanek zawartych w tym przepisie. Ponadto, organ odwoławczy powinien wykazać, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Baza NSA). W sytuacji bowiem, gdy uzupełniające postępowanie wyjaśniające, przewidziane w art. 136 K.p.a., umożliwiłoby organowi odwoławczemu prawidłowe załatwienie sprawy, wydanie decyzji kasacyjnej jest równoznaczne z naruszeniem zarówno tego przepisu, jak i art. 138 § 2 K.p.a. Przenosząc powyższe wywody na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy uznał, że konieczne jest skorzystanie z art. 138 § 2 K.p.a. z trzech powodów: braku przeprowadzenia przez organ I instancji analizy w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleniu czy dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy; braku przedłożenia przez inwestora uchwały wspólnoty mieszkaniowej o zgodzie na planowaną inwestycję; braku rozważania, czy planowana inwestycja nie została już zrealizowana. W ocenie Sądu te trzy argumenty przemawiały za koniecznością uchylenia decyzji I instancji. I tak, w pierwszej kolejności niewątpliwie w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organ I instancji nie rozważył jednak, czy planowana inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, a więc nie dokonał jej oceny pod względem regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że skarżący dysponuje decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania (w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej przez inwestora jako "budowa tarasów w kamienicy przy ul. [...] w P.". Po drugie, okolicznością bezsporną, nie kwestionowaną przez skarżącego pozostaje, że planowana inwestycja dotyczy części budynku przy ul. [...], który posiada więcej niż 7 wyodrębnionych lokali. Ponadto z zapisów księgi wieczystej nr [...] dach, na którym ma powstać taras nie należy do lokalu nr [...], na który zostały złożone oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z księgą wieczystą lokal nr [...] składa się z korytarza, łazienki, kuchni i jednego pokoju. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego należy zatem przypuszczać, iż taras jest częścią wspólną nieruchomości. Zatem zakres prac będzie ingerował nie tylko w część wspólną budynku jaką jest elewacja (zmiana lokalizacji drzwi) ale również dach budynku oficyny, co przekracza to zakres zwykłego zarządu. Wobec powyższego obowiązkiem organu I instancji było wezwanie inwestorów do przedłożenia wymaganej w przypadku wspólnoty mieszkaniowej zgody wyrażonej w formie uchwały. Brak ustaleń w tym zakresie oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazuje, że co prawda skarżący podnosi, że dysponuje powyższą uchwałą (załączył ją do wniesionego sprzeciwu), jednakże uchwała powyższa z dnia [...] grudnia 2014 r. dotyczy, jak wskazano w jej § 1, toczącego się postępowania legalizacyjnego. Skoro postępowanie powyższe nie zostało zakończone, uznać należy, że mamy do czynienia z nową inwestycją, wymagająca odrębnej zgody wspólnoty. Prowadzi to do kolejnej, zasadnie stwierdzonej wadliwości decyzji organu I instancji. Bezsprzecznie uprzednio toczyło się postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, dotyczące tego samego zamierzenia ze względu na nielegalnie wybudowany taras. W ocenie odwołującego faktycznie istnieją w dalszej części elementy związana z powyższą inwestycją, które nie zostały dotychczas zdemontowane, a odnoszące się chociażby do nielegalnie wykonanej wymiany (z przeciwogniowych na plastikowe) i poszerzenia otworu drzwiowego (prowadzącego do planowanego tarasu). Tym samym ewentualne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mogłoby posłużyć ominięciu przepisów dotyczących legalizacji samowolnie pobudowanych obiektów budowlanych. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że tego typu sytuacja jest niedopuszczalna, a decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać wydana dla inwestycji już, chociażby częściowo, zrealizowanej. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.