II SA/Po 830/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną przez M. sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (znak [...]), wydaną w przedmiocie odmowy udzielania pozwolenia na budowę. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy. W dniu [...] stycznia 2020 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (dalej: M. sp. z o.o.; inwestor; skarżący) złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przebudowy budynku stacji paliw z małą gastronomią na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w J., na działkach nr geod. [...], [...] i [...], gmina S.. Wobec stwierdzonych braków i nieprawidłowości w przedłożonych projektach, Starosta P. (dalej również: Starosta; organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., 1186 ze zm.), zobowiązał M. sp. z o.o. do ich usunięcia w terminie 10 dni od daty odbioru pisma, tj. do dnia [...] marca 2020 r. Wśród określonych wymagań, w pkt 2 Starosta wskazał na konieczność przedstawienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej przez inwestora zmiany sposobu użytkowania, uznając, że planowana przebudowa łączy się ze zmianą sposobu użytkowania poddasza oraz wprowadzeniem nowej funkcji (co skutkuje zmianą kategorii obiektu). Uzupełnienie wniosku wraz z dokumentacją, poza wymaganą decyzją o warunkach zabudowy, zostało złożone przez pełnomocnika inwestora w dniu [...] marca 2020 r. W piśmie przewodnim z tego samego dnia pełnomocnik stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie obejmuje zmiany sposobu użytkowania obiektu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Starosta P., działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., 256 ze zm.) - dalej: K.p.a., odmówił M. sp. z o.o. wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę budynku stacji paliw z małą gastronomią na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w J., na działkach nr geod. [...], [...] i [...] w gminie S.. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że inwestor nie wywiązał się w całości z obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...] lutego 2020 r., bowiem nie przedłożył ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu, do czego został zobowiązany w pkt 2 postanowienia. Starosta wyjaśnił, że obowiązek dostarczenia żądanej decyzji wynika z faktu, iż planowana przebudowa łączy się ze zmianą sposobu użytkowania poddasza, oraz wprowadzeniem nowej funkcji (co skutkuje zmianą kategorii obiektu), które to ustalenie organ poczynił na podstawie analizy projektu budowlanego i pozwolenia na użytkowanie budynku. Organ I instancji podniósł, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie [decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...]] z dnia [...] grudnia 2016 r. (znak [...]) została wydana dla stacji paliw z małą gastronomią i infrastrukturą techniczną, kategoria XX. Zdaniem organu I instancji, zaprojektowane "pokoje pobytu dziennego kierowców" nie są bezpośrednio związane z obsługą stacji; każdy pokój z łazienką i aneksem kuchennych ma zdecydowanie cechy pokoju hotelowego lub pokoju na wynajem, a spowoduje to wprowadzenie nowej kategorii obiektu. Organ zaznaczył, że o klasyfikacji budynku decyduje przy tym jego przeznaczenie i funkcja, a nie sposób nazwania budynku przez inwestora. W ocenie organu taka jest prawidłowa kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia, niezależnie od tego jak określi ją inwestor. Ponadto zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w niektórych sytuacjach dopuszczalne jest przyjmowanie przez organ domniemań. W takich okolicznościach Starosta stwierdził, że zasadne jest rozstrzygniecie na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowanego. W odwołaniu od decyzji Starosty inwestor podniósł, że obecnie na parterze budynku stacji paliw mieści się sala sprzedaży połączona ze stanowiskami kasowymi oraz sala restauracyjna; ponadto na parterze znajdują się pomieszczenia niedostępne dla klientów związane z obsługą stacji: pokój kierownika, pomieszczenie socjalne personelu, szatnie itp.; na piętrze budynku znajdują z kolei się dwa pomieszczenia obsługi stacji. Skarżący podkreślił, że przed projektowaną przebudową piętro budynku również wykorzystywano na cele związane z obsługą stacji – na piętrze znajdowały się dwa pomieszczenia obsługi stacji typu open space. Podniósł, że w celu zapewnienia bardziej funkcjonalnego wnętrza odpowiadającego specyficznym potrzebom związanym z obsługą stacji paliw, inwestor zdecydował się podzielić dwa istniejące duże pomieszczenia i wydzielić mniejsze pomieszczenia stwarzające w ten sposób pracownikom dogodniejsze warunki pracy. Wyjaśnił, że w ramach inwestycji planuje się przebudowę piętra budynku w celu wydzielenia dodatkowych pomieszczeń związanych z administracją i księgowością oraz wydzieleniu pomieszczeń wypoczynkowych dla pracowników firmy, tj. kierowców, którzy dostarczają paliwo, gaz itp. na potrzeby stacji paliw; kierowcy w pomieszczeniach wypoczynkowych będą przebywać podczas obowiązkowych przerw w jeździe; do swojej dyspozycji kierowcy oprócz pomieszczenia wypoczynkowego będą mieli aneks kuchenny i pomieszczenie WC. W ocenie skarżącego planowana inwestycja nie zmieni sposobu użytkowania piętra budynku, ale podtrzyma bieżącą funkcję, jednocześnie kładąc większy nacisk na dobro i komfort pracy pracowników poprzez zapewnienie dogodniejszych warunków pracy. Wojewoda (dalej również: Wojewoda; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że stanowisko Starosty [...] jest zbyt daleko idące i odnosi się do stanu hipotetycznego, nie zaś do treści projektu budowlanego. Mimo to organ odwoławczy uznał, że planowana przebudowa poddasza prowadzi do zmiany sposobu użytkowania części stacji paliw i nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że planowane zamierzenie nie spowoduje zmian, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że nie zmieniła się sama funkcja budynku stacji paliw, gdyż nawet zachowanie tej samej funkcji budynku (obiektu budowlanego) nie przesądza o tożsamości prowadzonej w nim działalności, bowiem przy zmianie sposobu użytkowania chodzi o działalność, która niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu. Organ II instancji podniósł, że przebudowa poddasza budynku stacji, które aktualnie jest otwartą niezagospodarowaną przestrzenią, częściowo przeznaczoną do obsługi stacji, spowoduje zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, a ponadto zmianie ulegną również warunki pracy oraz warunki sanitarno-higieniczne dla pracowników, zatem dojdzie do faktycznej zmiany sposobu użytkowania. W takich warunkach Wojewoda stwierdził, że w analizowanej sytuacji przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania poddasza przedmiotowego obiektu, wobec czego uznał decyzję Starosty za prawidłową. M. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r., podnosząc, że planowana inwestycja nie spowoduje zmiany istotnych wymagań odnoszących się do użytkowania obiektu, albowiem budynek będzie nadal użytkowany jako stacja benzynowa, w sposób w pełni odpowiadający treści wydanej już dla obiektu decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej również: WSA w Poznaniu) w wyroku z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że stanowisko organu odwoławczego co od spowodowania przez planowaną przebudowę zmian, o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jest przedwczesne. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do tego, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Niemniej jednak wytknął, że organ nie uzasadnił w sposób przekonujący, dlaczego uznał, że podzielenie dwóch pomieszczeń typu open space na mniejsze pomieszczenia doprowadzi do zintensyfikowania dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, a twierdzenie to zdaje się stać w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd uznał za lakoniczne i niewystarczające twierdzenie organu II instancji, że planowana przebudowa doprowadzi do zintensyfikowania dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Ponadto, wskazując, że w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego chodzi o zmianę warunków wynikających z przepisów prawa, regulujących odpowiednio bezpieczeństwo pożarowe, powodziowe, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wskazał, które konkretnie przepisy higieniczno-sanitarne znajdą zastosowanie po dokonanej przebudowie, a które obecnie nie znajdują zastosowania. W ocenie Sądu organ powinien wyjaśnić, jakie warunki wskazane w przepisach higieniczno-sanitarnych będą musiały spełniać wydzielone pomieszczenia, których obecnie nie muszą spełniać istniejące pomieszczenia typu open space, ze wskazaniem nazwy aktu prawnego oraz konkretnej jednostki redakcyjnej. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko, że przebudowa poddasza budynku stacji, które aktualnie jest otwartą niezagospodarowaną przestrzenią – co potwierdza projekt budowlany rysunkiem "rzutu piętra - stan istniejący" na str. 23 – spowoduje, że planowana przebudowa spowoduje zmianę sposobu użytkowania obiektu polegającą na zmianie warunków nie tylko bezpieczeństwa pożarowego, ale również warunków pracy i warunków higieniczno-sanitarnych. Wskazując na poglądy prawne i wytyczne zawarte we wcześniej wydanym wyroku tutejszego Sądu, organ II instancji uzupełnił swoje uzasadnienie w zakresie zaistnienia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że zamiarem inwestora jest przebudowa poddasza budynku stacji, które obecnie jest podzielone na dwa pomieszczenia obsługi stacji, zaś po przebudowie poddasza powstanie kilka nowych pomieszczeń – w tym biuro właściciela, biuro kierownika, księgowość, archiwum, 2 biura dla pracowników, 5 pokoi z łazienkami i aneksami kuchennymi, 2 jadalnie i 2 toalety z sanitariatami oraz zostanie wydzielona komunikacja (korytarz). Zdaniem organu, przedmiotowa przebudowa wymusza dostosowanie pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych. W tym względzie wskazał na art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 620) i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) - dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków; rozporządzenie. Organ odwoławczy podniósł, że chodzi tu o przepisy działu VI "Bezpieczeństwo pożarowe", w tym dotyczące wydzielenia drogi ewakuacyjnej (§ 236 i następne). Ponadto wskazał na to, że uzgodnienie przedmiotowego projektu przebudowy z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych jest nie tylko potwierdzeniem prawidłowości przyjętych rozwiązań, ale również potwierdzeniem, że przebudowa poddasza zmieniła warunki pożarowe budynku, chociażby poprzez konieczność wydzielenia drogi ewakuacyjnej z pomieszczeń znajdujących się na poddaszu. Następnie organ II instancji zauważył, że projekt przebudowy poddasza został również poddany opiniowaniu przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy – i w tym zakresie również został zaopiniowany pozytywnie. Organ stwierdził, że nie tylko przepisy Kodeksu pracy regulują podstawowe wymagania z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ale również zastosowanie mają przepisy przywołanego rozporządzenia – chociażby w zakresie odpowiedniego nasłonecznienia pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi (§ 58 i następne), wymagań co do wysokości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym pomieszczenia do pracy (§ 72 i następne) oraz wymagań dotyczących pomieszczeń higieniczno-sanitarnych (§ 76 i następne). Wskazując na to, że po przebudowie poddasza powstaną pokoje z łazienkami i aneksami kuchennymi, 2 jadalnie i 2 toalety z sanitariatami, organ stwierdził, że spowoduje to konieczność dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb przebudowywanej części obiektu. Ponadto podniósł, że na poddaszu zaprojektowano ściany o grubości 12 cm z elementów ceramicznych, silikatowych, gazobetonowych bądź w zabudowie G-K, a z projektu budowlanego wynika, że dokonano oceny technicznej budynku poprzez wykonanie odkrywki w gruncie do głębokości posadowienia fundamentów, których stan nie budzi zastrzeżeń, a szerokość ław fundamentowych zapewnia przeniesienie dodatkowych obciążeń od przebudowy oraz nie wpłynie negatywnie na fundamenty; ponadto na podstawie badań wytrzymałościowych sprawdzono stan techniczny istniejącego stropu i oceniono go jako dobry, nie stwierdzając zarysowań ani nadmiernych ugięć, które mogłyby świadczyć o przekroczeniu stanów granicznych nośności i użytkowania. Wojewoda uznał, że powyższe również potwierdza, że planowana przebudowa wpłynie na układ obciążeń budynku stacji. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela stanowiska inwestora co do braku konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla planowego zamierzenia w zakresie zmiany sposobu użytkowania. W konsekwencji organ II instancji uznał, że Starosta P., mimo że jego uzasadnienie decyzji odmownej było zbyt daleko idące, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego samym organ I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w takim stopniu, który wiązałby się z koniecznością uchylenia skarżonej decyzji. Końcowo Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie niespełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ zobowiązany był do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. M. sp. z o.o., zaskarżając powyższą decyzję w całości, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, a także o zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji ze wskazaniem rozstrzygnięcia, tj. uwzględnienia w całości wniosku złożonego przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 oraz w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym przyjęciem, iż planowana przebudowa poddasza budynku wiąże się z faktyczną zmianą sposobu użytkowania poddasza, co wiąże się z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania części obiektu; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z całkowitym pominięciem wiążącej dla organu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...]; b) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pozbawionej wyraźnych podstaw prawnych; c) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi inwestor podtrzymał stanowisko, że planowana inwestycja nie spowoduje zmiany istotnych wymagań odnoszących się do użytkowania obiektu, bowiem budynek będzie nadal użytkowany jako stacja benzynowa, w sposób w pełni odpowiadający treści wydanej już dla obiektu decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2019 r. dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stacji benzynowej. Skarżący stwierdził, że w żaden sposób nie zmienia powyższego wniosku fakt uzgodnienia przedmiotowego projektu przebudowy z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zaopiniowania przedmiotowego projektu przebudowy przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. Skarżący podniósł, że WSA w Poznaniu, wydając wyrok z dnia [...] kwietnia 2021 r., dysponował już treścią projektu planowanej przez przebudowy, jak również treścią uzgodnień z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń, a także opinią rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy – i znając treść tej dokumentacji, nie stwierdził natomiast, by miała ona uzasadniać uznanie planowanej inwestycji za powodującą istotną zmianę sposobu użytkowania obiektu. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy przyjął w sposób nieuzasadniony, że przebudowa poddasza wiąże się zmianą sposobu jego użytkowania i powoduje konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania części obiektu, a konsekwencją tego było także naruszenie art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 i 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor podkreślił przy tym, że decyzja organu nie może mieć charakter uznaniowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu [...] marca 2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. wydana w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę budynku stacji paliw z małą gastronomią. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W sprawie zaistniały podstawy do zastosowania przez Wojewodę przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...]. Nie zachodziły zaś warunki do uchylenia decyzji organu I instancji i odmiennego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na brzmienie art. 25 ustawy z dnia [...] lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), co miało miejsce [...] września 2020 r., w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy Prawa budowlanego w dotychczasowym brzmieniu. W niniejszej sprawie – ze względu na wydanie przez tutejszy Sąd prawomocnego wyroku z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po [...] oraz brzmienie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: p.p.s.a. – należało wziąć pod uwagę zakres związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu. W wyroku tym Sąd uznał, że stanowisko organu II instancji oceny planowanej przebudowy w zakresie zmian, o jakich mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jest przedwczesne. W ramach oceny prawnej Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do tego, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. Zarazem stwierdził, że organ nie uzasadnił w sposób przekonujący, dlaczego uznał, że podzielenie dwóch pomieszczeń typu open space na mniejsze pomieszczenia doprowadzi do zintensyfikowania dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, a twierdzenie to zdaje się stać w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W tym względzie Sąd wyraził pogląd, że w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego chodzi o zmianę warunków wynikających z przepisów prawa, regulujących odpowiednio bezpieczeństwo pożarowe, powodziowe, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, zaś organ odwoławczy nie wskazał, które konkretnie przepisy higieniczno-sanitarne znajdą zastosowanie po dokonanej przebudowie, a które obecnie nie znajdują zastosowania. W ocenie Sądu organ powinien wyjaśnić, jakie warunki wskazane w przepisach higieniczno-sanitarnych będą musiały spełniać wydzielone pomieszczenia, których obecnie nie muszą spełniać istniejące pomieszczenia typu open space, ze wskazaniem nazwy aktu prawnego oraz konkretnej jednostki redakcyjnej. Organ odwoławczy, przy ponownym prowadzeniu postępowania, zobowiązany był zastosować się do takiej oceny prawnej i wytycznych zawartych w przywołanym wyroku tutejszego Sądu. Skarżący podniósł, że Sąd, wydając wyrok z dnia [...] kwietnia 2021 r., dysponował już treścią projektu planowanej przez przebudowy, jak również treścią uzgodnień z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń, a także opinią rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy – i znając treść tej dokumentacji, nie stwierdził natomiast, by miała ona uzasadniać uznanie planowanej inwestycji za powodującą istotną zmianę sposobu użytkowania obiektu. Odpowiadając na taki zarzut, należy podkreślić, że stanowisko Sądu zostało wyrażony wyłącznie w ramach oceny prawnej stanowiska organu odwoławczego co do tego, że planowana przebudowa doprowadzi do zintensyfikowania dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, które to stanowisko Sąd uznał za lakoniczne i niepełne. Sąd wyraził opinię, że twierdzenie Wojewody "zdaje się przy tym stać w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, albowiem z przedłożonego do akt sprawy projektu budowlanego wyraźnie wynika, że obecnie pomieszczenia typu open space wykorzystywane są przez osoby związane z obsługą stacji paliw z małą gastronomią, a po przebudowie powstałe na piętrze pomieszczenia będą służyć tym samym osobom", zaś inwestor nie przewidział możliwości dostępu osób postronnych na piętro budynku. Sąd wskazał jedynie na tę konkretną okoliczność, nie zaś na inne kwestie wynikające z projektu budowlanego planowanej przebudowy obiektu. Poza tym uczynił to jedynie w trybie warunkowym (używając zwrotu "zdaje się"), właśnie z uwagi na lakoniczność i niewystarczające umotywowanie stanowiska organu II instancji. Organ odwoławczy mógł zatem posiłkować się analizą okoliczności wynikających z projektu budowlanego w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla oceny, czy planowana przebudowa wiąże się ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji, Sąd w omawianym zakresie nie zgodził się z zarzutem inwestora co do naruszenia art. 153 p.p.s.a. W sprawie nie doszło do pominięcia wiążącej organ administracyjny oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2021 r. Należy przypomnieć, że ocena tych kwestii była fundamentalna dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie należało uznać, że w sprawie zaktualizowała się dyspozycja z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie Dz. U. 2022 r., poz. 503) - dalej: u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy; przy czym przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ten ostatni przepis stanowi z kolei, że nie wymagają wydania decyzji lokalizacyjnej roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska (pkt 1) albo niewymagające pozwolenia na budowę (pkt 2). Nie tylko zatem sama zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, ale także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Jeżeli zatem projektowana przebudowa wiąże się ze zmianą sposobu użytkowania obiektu, to do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego), skoro była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozwolenie na budowę może być bowiem wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z tymi przepisami (art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego). W takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany byłby zobowiązany do sprawdzenia tej okoliczności na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie (w tym wypadku braku decyzji o warunkach zabudowy) do wydania postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Natomiast w razie bezskutecznego upływu terminu na usunięcie takiego braku organ byłby uprawniony do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Idąc dalej, Sąd wyjaśnia, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dotyczy nie tylko podjęcia bądź zaniechania w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej określone warunki m.in. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, pracy czy higieniczno-sanitarne, ale również wielkość lub układ obciążeń. Zmiana taka może być spowodowana nie tylko przeprowadzeniem robót budowlanych w budynku, lecz także faktyczną zmianą sposobu jego użytkowania. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy przy tym rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w powoływanym przepisie. Ustalenie, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego sprowadza się głównie do stwierdzenia, czy i w jakim stopniu podjęcie i zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego zmienionego sposobu użytkowania. Będą to więc wszelkie działania, które zmieniają jego dotychczasowy sposób użytkowania, a jednocześnie mogą mieć wpływ na warunki bezpieczeństwa, i wobec tego, będą wymagać oceny pod kątem dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1601/16, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Wobec tego trzeba mieć na uwadze, że w wyniku przebudowy poddasza obiektu, które dotychczas podzielone było na dwa pomieszczenia obsługi stacji, powstanie kilka nowych pomieszczeń, w tym: biuro właściciela, biuro kierownika, księgowość, archiwum, 2 biura dla pracowników, 5 pokoi z łazienkami i aneksami kuchennymi, 2 jadalnie i 2 toalety z sanitariatami oraz zostanie wydzielona komunikacja (korytarz). Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że w takiej sytuacji zachodzi konieczność dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb przebudowywanej części obiektu, jak również do zapewnienia odpowiednich warunków bezpieczeństwa pożarowego oraz higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Każde z pomieszczeń powinno spełniać odpowiednie wymagania techniczne i higieniczne. Przy tym inne są wymagania w sytuacji istnienia na poddaszu dwóch większych pomieszczeń, a inne, gdy ma powstać kilkanaście mniejszych pomieszczeń o różnym przeznaczeniu, z których większość jest przeznaczona na pobyt ludzi. Zasadniczo słusznie organ II instancji zauważył, że nie tylko przepisy Kodeksu pracy regulują podstawowe wymagania z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ale również zastosowanie mają przepisy przywołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Przy tym chodzi tu nie tyle o same przepisy kodeksowe (które zawierają postanowienia ogólne – patrz: art. 209 i następne), co o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy I Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz.1650 ze zm.), wydanego na podstawie art. 237(15) § 1 Kodeksu pracy. Dla przykładu warto wskazać, że zgodnie z § 9 pracodawca jest obowiązany zapewnić drogi ewakuacyjne ze wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego, w których mogą przebywać pracownicy, umożliwiające szybkie wydostanie się pracowników na otwartą przestrzeń. Drogi ewakuacyjne oraz dojścia do nich prowadzące nie mogą być zastawiane (ust. 1); wymagania dla dróg ewakuacyjnych i warunki ewakuacji określają przepisy techniczno-budowlane i dotyczące ochrony przeciwpożarowej (ust. 2). Nadto w § 10 przewidziano, że we wszystkich miejscach na terenie zakładu pracy, w których mogą przebywać pracownicy, pracodawca jest obowiązany zapewnić oświetlenie elektryczne w porze nocnej lub jeżeli oświetlenie dzienne jest niewystarczające, przy czym wymagania dotyczące oświetlenia określają Polskie Normy (ust. 1); instalacje i urządzenia elektryczne powinny być tak wykonane i eksploatowane, aby nie narażały pracowników na porażenie prądem elektrycznym, przepięcia atmosferyczne, szkodliwe oddziaływanie pól elektromagnetycznych oraz nie stanowiły zagrożenia pożarowego, wybuchowego i nie powodowały innych szkodliwych skutków (ust. 2). W § 15 określone zostały wymogi w zakresie pomieszczeń pracy i ich wyposażenia, niezbędne dla zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. W szczególności zwrócono uwagę na to, że w pomieszczeniach pracy należy zapewnić oświetlenie naturalne i sztuczne, odpowiednią temperaturę, wymianę powietrza oraz zabezpieczenie przed wilgocią, niekorzystnymi warunkami cieplnymi i nasłonecznieniem, drganiami oraz innymi czynnikami szkodliwymi dla zdrowia i uciążliwościami (ust. 1). Z kolei w § 19 i 20 określono szczegółowo niezbędne wymogi w zakresie minimalnej powierzchni i wysokości pomieszczeń pracy powinny zapewniać spełnienie wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy, z uwzględnieniem rodzaju wykonywanej pracy, stosowanych technologii oraz czasu przebywania pracowników w tych pomieszczeniach. Nadto w § 32 określono wymagania w zakresie wentylacji, przewidując, że w pomieszczeniach pracy powinna być zapewniona wymiana powietrza wynikająca z potrzeb użytkowych i funkcji tych pomieszczeń, bilansu ciepła i wilgotności oraz zanieczyszczeń stałych i gazowych (ust. 1). Wreszcie, w § 111 przewidziano, że pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana (ust. 1), przy czym wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr [...] do rozporządzenia (ust. 2). Natomiast w odniesieniu do przywołanego wcześniej rozporządzania w sprawie warunków technicznych budynków Sąd wyjaśnia, że w § 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków wskazano, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny; 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Z kolei § 49 przewiduje, że budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Poza tym budynek i [wszelkie] pomieszczenia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację, stosownie do ich przeznaczenia (§ 51). Budynek, odpowiednio do potrzeb wynikających z jego przeznaczenia, powinien być wyposażony w wewnętrzną instalację elektryczną (§ 53 ust. 1). W przepisach § 57-60 przewidziano warunki takie muszą być spełnione w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia – tak dotyczące oświetlenia dziennego, jak i dopuszczalności oświetlenia światłem sztucznym. Dla przykładu warto zauważyć, że z § 57 wynika, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy ust. 1). Poza tym w pomieszczeniu takim stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12 (ust. 2). Z kolei przywołany przez Wojewodę przepis § 58 i nast. (§ 59) obejmuje zagadnienia związane z dopuszczalnością oświetlenie takich pomieszczeń wyłącznie światłem sztucznym oraz pomieszczeń przeznaczonych do ruchu ogólnego (komunikacji), w tym również oświetlenia światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (§ 59 ust. 3). Co więcej, w stosunku do nowo projektowanych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi konieczne jest zachowanie wymagań co do ich wysokości, w tym dotyczących pomieszczeń do pracy. Zasadnie organ odwoławczy wskazał na przepis § 72 tego rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym w tabeli zawartej w tym przepisie, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i pomieszczeń służby zdrowia, nie określają innych wymagań. Pomieszczenia do pracy, nauki i innych celów, w których nie występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, przeznaczone na stały lub czasowy pobyt powinny mieć wysokość w świetle co najmniej – odpowiednio 2,5 m (pomieszczenia przeznczone dla nie więcej niż 4 osób) lub 3 m (pomieszczenia przeznczone dla więcej niż 4 osób). Z kolei drzwi wewnętrzne do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz do kuchni powinny mieć co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy i nie powinny mieć progów (§ 75 ust. 1 i 3). Równie trafnie Wojewoda zwrócił uwagę na wymagania dotyczące pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Przywołane rozporządzenie w § 76 stanowi, że wymagania dotyczące pomieszczeń higienicznosanitarnych określają przepisy rozporządzenia, a także przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obrony cywilnej. Do pomieszczeń higienicznosanitarnych zalicza się m.in. łazienki, ustępy czy umywalnie. Tego rodzaju pomieszczenie powinno mieć wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporządzenia oraz przepisów odrębnych (§ 77 ust. 1), a także spełniać minimalne wymogi w zakresie wysokości – co od zasady co najmniej 2,5 m (§ 77 ust. 2), które mogą ulec zmniejszeniu w określonych warunkach do 2,2 m (§ 77 ust. 3). Kolejne przepisy rozporządzenia szczegółowo określają m.in. wymogi w zakresie ścian i posadzki (§ 78) oraz drzwi (§ 79). Całkowicie uprawniona była też teza organu co do tego, że przedmiotowa przebudowa wymusza dostosowanie (każdego z nowo powstałych) pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych. Nie ma przy tym potrzeby nawet szczegółowo odnosić się do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109, poz. 719 ze zm.), wydanego na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Co do tego aspektu sprawy wystarczy przywołać wskazany przez Wojewodę przepis § 236 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, który stanowi, że z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi" (ust. 1); ze strefy pożarowej, o której mowa w ust. 1, powinno być wyjście bezpośrednio na zewnątrz budynku lub przez inną strefę pożarową, z zastrzeżeniem § 227 ust. 5 (ust. 2); wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami (ust. 3); określając wymaganą szerokość i liczbę przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku, w którym z przeznaczenia i sposobu zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie maksymalna liczba ich użytkowników, liczbę tę należy przyjmować w odniesieniu do powierzchni tych pomieszczeń, m.in. dla pomieszczeń administracyjno-biurowych - 5 m kw. na osobę (ust. 6 pkt 3), a dla archiwów, bibliotek itp. - 7 m kw. na osobę (ust. 6 pkt 4). Co więcej, § 237 ustanawia wymóg, że w pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyjnego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz budynku, powinno być zapewnione przejście ewakuacyjne (ust. 1), o odpowiedniej długości i innych warunkach, szczegółowo określonych w tym przepisie (m.in. w zakresie liczby pomieszczeń, przez które może prowadzić czy szerokości przejścia). Jak już wspomniano, wydzielenie kilkunastu pomieszczeń na stały pobyt ludzi o różnym przeznaczeniu (miejsca pracy i miejsca odpoczynku w pokojach dziennego pobytu wyposażonych w odrębne łazienki i aneksy kuchenne) prowadzi do istotnej zmiany uwarunkowań w zakresie wymogów bezpieczeństwa pożarowego oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Słusznie Wojewoda zwrócił uwagę, że potwierdzeniem dla zmiany warunków użytkowania poddasza, jakie nastąpi w wyniku jego przebudowy, jest uzgodnienie projektu budowlanego z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zaopiniowanie przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. Wszystko to jest potwierdzeniem, że przebudowa poddasza zmieniła warunki użytkowania obiektu, w tym w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku, chociażby poprzez konieczność wydzielenia drogi ewakuacyjnej (korytarza) z pomieszczeń znajdujących się na poddaszu. Poza tym trafna jest argumentacja Wojewody co od tego, że planowana przebudowa wpłynie na układ obciążeń budynku stacji. Organ zasadnie wskazał na to, że na poddaszu zaprojektowano ściany o grubości 12 cm z elementów ceramicznych, silikatowych, gazobetonowych bądź w zabudowie G-K. Sąd z urzędu zauważa nadto, iż poza posadowieniem szeregu ścianek działowych wydzielających nowo tworzone pomieszczenia planowana przebudowa skutkować będzie nadto powstaniem ośmiu nowych w pełni wyposażonych pomieszczeń sanitarnych oraz kilku aneksów kuchennych, co także niewątpliwie zwiększy masę tak przebudowanego pięta względem stanu istniejącego. Istotne zwiększenie mas substancji budowlanej zlokalizowanych na piętrze może zaś niewątpliwie wpłynąć na układ obciążeń budynku stacji, którą to okoliczność uznać w ocenie Sądu należy za notoryjną. Znamiennym jest, iż także z opisu zawartego w projekcie budowlanym wprost wynika, że dokonano oceny technicznej budynku poprzez wykonanie odkrywki w gruncie do głębokości posadowienia fundamentów, których stan nie budzi zastrzeżeń, a szerokość ław fundamentowych zapewnia przeniesienie dodatkowych obciążeń od przebudowy oraz nie wpłynie negatywnie na fundamenty. Poza tym na podstawie badań wytrzymałościowych sprawdzono stan techniczny istniejącego stropu i oceniono go jako dobry, nie stwierdzając zarysowań ani nadmiernych ugięć, które mogłyby świadczyć o przekroczeniu stanów granicznych nośności i użytkowania. Również dla autora projektu oczywistym było zatem, iż planowana przebudowa może wpłynąć na układ obciążeń budynku stacji, skoro zweryfikował czy budynek tego rodzaju zwiększone obciążenia jest w stanie znieść. Z powyższego dodatkowo wynika, że przebudowa wpływa na układ obciążeń budynku stacji, jakkolwiek nośność obiektu pozwala na wprowadzenie takiej zmiany. Podsumowując stwierdzić należy, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu w następstwie planowanej przebudowy wynika z tego, że ta polegająca na wydzieleniu wielu mniejszych pomieszczeń (głównie biurowych i innych o charakterze pracowniczym) przebudowa wiąże się ze zmianą warunków użytkowania obiektu budowlanego w zakresie określonym art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Chodzi tu o bezpieczeństwo pożarowe (wymusza potrzebę dostosowania pomieszczeń według ich funkcji do wymagań przepisów przeciwpożarowych), bezpieczeństwa pracy (wymaga zastosowania odpowiednich przepisów prawa pracy w odniesieniu do warunków stworzonych w obiekcie miejsc służących wykonywaniu pracy i odpoczynku), warunki sanitarno-higieniczne (wymaga dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb poszczególnych wyodrębnionych pomieszczeń), a także wpływ wielkość lub układu obciążeń (wykonanie nowych pomieszczeń wywołuje inne niż dotychczasowe obciążenia na konstrukcje obiektu). Wszystko, co zostało powyżej przedstawione wskazuje zatem na to, że projektowana przebudowa wiąże się ze zmiana sposobu użytkowania obiektu, wobec czego wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Skoro decyzja taka nie została dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego), należało na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wezwać inwestora do usunięcia naruszenia w tym zakresie. Tak też się stało w przedmiotowej sprawie. Wobec nieuzupełnienia tego braku przez inwestora – a co mógł uczynić aż do dnia orzekania przez organ II instancji, względnie wystąpić o przedłużenie terminu – organ architektoniczno-budowlany był uprawniony do zastosowania sankcji z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W konwekcji Sąd nie doszukał się po stronie organów naruszenia przepisów art. 35 ust. 3 i art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Argumenty skarżącego co do związanego charakteru decyzji o pozwoleniu na budowę nie mają znaczenia w sprawie, skoro nie spełnił on wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 3 oraz w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Analiza ustaleń faktycznych i rozważań prawnych, przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie potwierdziła też zarzutu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności wskazanych przez pełnomocnika przepisów art. 6 i art. 8 K.p.a. Decyzja została oparta na dostatecznie przedstawionych i rzeczywiście istniejących podstawach prawnych, zaś jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie nie może być uznane za takie, które narusza zasadę zaufania do władzy publicznej. Poza tym decyzja spełnia m.in. wymogi z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Nadto, organ odwoławczy odpowiednio zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu, oceniając istotne okoliczności faktyczne na płaszczyźnie konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego, głównie w zakresie warunków technicznych budynków. Wojewoda nie naruszył dyspozycji przepisu art. 153 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.