II SA/Po 831/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Postanowieniem z dnia (...) marca 2013 r., na podstawie 53 ust. 4 pkt 10 i 10a oraz art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", Marszałek Województwa W. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomiczno – turystycznego na terenie działki nr (...), położonej w miejscowości S. w Gminie T. z uwagi na kolizję planowanej inwestycji z zadaniami ponadlokalnymi, ujętymi w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym ze względu na kolizję przedmiotowej inwestycji z funkcjonowaniem i przebudową dwóch istniejących linii elektroenergetycznych 220 kV relacji P. – P. K. i P. – C. oraz z planowaną budową linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV relacji P. – P. K.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że Wójt Gminy T. wnioskiem z dnia (...) lutego 2013 r. zwrócił się do Marszałka Województwa o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomiczne turystycznego na terenie działki o nr ew. (...), położonej w miejscowości S., gm. T. W ocenie Marszałka, inwestycja powyższa jest sprzeczna z zadaniami i programami ujętymi w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Marszałek Województwa dokonuje uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zadań rządowych i samorządowych o znaczeniu ponadlokalnym, służących realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie inwestycja planowana jest w miejscu przebiegu istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV i planowanej jej przebudowy do napięć 2 x 400 kV. W pasach wzdłuż wymienionych powyżej napowietrznych linii elektroenergetycznych WN obowiązują ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, w związku z emitowaniem przez nie ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego i hałasu. Ograniczenia te, zgodnie z wymaganiami art. 11 pkt 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały określone w części tekstowej studium gminy, w rozdziale "Kierunki" na str. 51 – 53 i stanowią zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 tej ustawy uszczegółowienie zapisów planu województwa. W tekście tym ustalono m.in., że dla linii elektroenergetycznych WN 220 kV wyznacza się pasy technologiczne, przy czym dla linii P. – C. wyznacza się pas o szerokości 50 m (po 25 m od osi linii w obu kierunkach) a dla linii P. – P. K. pas o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obu kierunkach). Na terenach znajdujących się w granicach pasów technologicznych nie należy lokalizować budynków mieszkalnych lub innych przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Ponadto dopuszczono zabudowę linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV albo linii wielotorowej, wielonapięciowej po trasie istniejącej linii o napięciu 220 kV relacji P. - P. K. Następnie Marszałek Województwa wskazał, że wyznaczone w studium pasy technologiczne dla ww. linii obejmują obszar całej przedmiotowej działki o numerze ew. (...) i wprowadzają na jej terenie zakaz zabudowy budynkami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi. Jak podniesiono, stały pobyt ludzi został zdefiniowany w § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich Usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Jakkolwiek zawarte we wniosku o uzgodnienie i w projekcie decyzji o warunkach zabudowy określenie przedmiotowej inwestycji jako "budowa budynku gastronomiczno-turystycznego" nie precyzuje, czy przewiduje w tym budynku stały pobyt klientów (turystów), to należy uznać za przesądzone, że w budynku tym będzie się odbywał co najmniej stały pobyt pracowników. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. B. reprezentowany przez adwokata T. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskutek błędnego przyjęcia, że budynek o przeznaczeniu gastronomicznym jest budynkiem do stałego pobytu ludzi gdy tymczasem prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do wniosku, że budynek ten jest budynkiem użyteczności publicznej i nie koliduje z planowaną inwestycją przebudowy linii wysokiego napięcia. W zażaleniu podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu restauracja nie jest budynkiem przeznaczonym do stałego pobytu ludzi (jest to budynek użyteczności publicznej), a jej planowane usytuowanie oraz kubatura nie uniemożliwiają przebudowy linii wysokiego napięcia. Odwołujący podniósł także, że wbrew twierdzeniom organu restauracja nie jest przeznaczona do stałego pobytu ludzi – nikt bowiem nie będzie przebywał w restauracji więcej niż cztery godziny. Równocześnie, jak wyjaśniono, czas pobytu pracowników uzależniony jest wyłącznie od sposobu organizacji pracy, przy czym przy przyjęciu przynajmniej dwuzmianowego czasu pracy lub niepełnego etatowego zatrudnienia, restauracja nie będzie budynkiem przeznaczonym do stałego przebywania ludzi. Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2013 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazano, że planowana inwestycja przebiega na terenie na którym planowana jest inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym: przebudowa dwóch istniejących linii elektroenergetycznych 220 kV relacji P. - P. K. i relacji P. – C. oraz budowa linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV relacji P. – P. K. Zadania powyższe zostały ujęte w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa, zaś przebieg opisanych powyżej linii był ujęty w "Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy T., perspektywa 2000", zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy T. oraz jest ujęty w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. Zdaniem organu odwoławczego, w związku z powyższym Marszałek Województwa zasadnie odmówił uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w związku z jej sprzecznością z zadaniami i programami ujętymi w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego województwa wielkopolskiego. Jak podniesiono, w pasach wzdłuż napowietrznych linii elektroenergetycznych WN obowiązują ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, w związku z emitowaniem przez nie ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego i hałasu. Ograniczenia te, zgodnie z wymaganiami art. 11 pkt 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały określone w części tekstowej studium gminy, w rozdziale "Kierunki" i stanowią zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 powyższej ustawy uszczegółowienie zapisów planu województwa. W tekście tym ustalono m.in. że dla linii elektroenergetycznych WN 220 kV wyznacza się pasy technologiczne, przy czym dla linii P. – C. wyznacza się pas o szerokości 50 m (po 25 m od osi linii w obu kierunkach) a dla linii P. – P. K. pas o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obu kierunkach). Na terenach znajdujących się w granicach pasów technologicznych nie należy lokalizować budynków mieszkalnych lub innych przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Wyznaczone w studium pasy technologiczne dla ww. linii obejmują obszar całej przedmiotowej działki nr ew. (...) i wprowadzają na jej terenie zakaz zabudowy budynkami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi. Równocześnie, w świetle § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że zasadne uznano przyjęcia przez ustalenie Marszałka Województwa, że budynek o przeznaczeniu gastronomiczno – turystycznym jest budynkiem do stałego pobytu ludzi. Jak wyjaśniono, niewątpliwie planowany budynek będzie budynkiem użyteczności publicznej, jednakże powyższe nie zmienia faktu, że jednocześnie może on zostać uznany zostać za budynek w którym znajdują się "pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi". Stąd za niezasadne uznano zarzuty, że nikt nie będzie przebywał w restauracji dłużej niż cztery godziny oraz, że pobyt pracowników w budynku nie będzie z niego czynić budynku, w którym stale przebywają ludzie. Funkcja planowanego budynku oraz rodzaju usług wynika, że występować będą sytuacje, kiedy osoby przebywać będą powyżej 4 h na dobę. Za niewiarygodne uznano twierdzenie, że pracownicy będą przebywać zawsze poniżej 4 h na dobę. Kolegium miało także na uwadze, że planowany budynek ma mieć powierzchnię zabudowy do około 608 m2. Sama wielkość inwestycji wskazuje, że nie będzie to mały punkt gastronomiczny, tym bardziej trudno było uznać za zasadne twierdzenie, że wszystkie osoby przebywać będą w nim krócej niż 4 godziny na dobę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. B. reprezentowany przez adwokata T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskutek błędnego przyjęcia, że budynek o przeznaczeniu gastronomicznym jest budynkiem do stałego pobytu ludzi gdzie tymczasem prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do wniosku, że budynek ten jest budynkiem użyteczności publicznej i nie koliduje z planowaną inwestycją przebudowy linii wysokiego napięcia. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu, że restauracja nie jest budynkiem przeznaczonym do stałego pobytu ludzi, a jej planowane usytuowanie oraz kubatura nie uniemożliwiają przebudowy linii wysokiego napięcia. Dodatkowo podtrzymano twierdzenie, że nikt nie będzie przebywał w restauracji więcej niż cztery godziny, co ma zapewnić przynajmniej dwuzmianowy czasu pracy oraz niepełne etatowego zatrudnienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gastronomiczno – turystycznego na terenie działki nr (...), położonej w miejscowości S. w Gminie T. z uwagi na kolizję planowanej inwestycji z zadaniami ponadlokalnymi, ujętymi w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego województwa. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione, stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, od spełnienia warunków określonych w powyższym przepisie. Równocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 – 5a, art. 54, art. 55 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może zaistnieć potrzeba jej uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji celów określonych w programach wydawanych na podstawie art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 powołanej powyżej ustawy (a więc inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym), w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Równocześnie, jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 428/11, Baza NSA, nieuwzględnienie postanowień planu województwa w zakresie ponadlokalnym inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłoby do zniweczenia celów jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że plan zagospodarowania przestrzennego województwa, nie będąc aktem prawa powszechnie obowiązującego, nie może stanowić bezpośredniej podstawy prawnej decyzji administracyjnych. Jednakże w ograniczonym zakresie na jego podstawie ustala się warunki zabudowy, w sytuacji braku planu miejscowego (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 303). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, iż plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem, którego regulacje stanowią wytyczne dla planowania przestrzennego na niższym szczeblu i wiążą bezpośrednio podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. W konsekwencji organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może pominąć ustaleń wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących planowanej inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zwraca się również uwagę, że realizacja czynności uzgadniających ma zapewnić m.in. koordynację zasad organizacji przestrzennej w województwie przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, w sytuacji, gdy z różnych przyczyn gmina nie ustanowiła własnego porządku planistycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 790/11, Baza NSA). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala jednoznacznie przyjąć, że planowana inwestycja przebiega na terenie na którym planowana jest inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym: przebudowa dwóch istniejących linii elektroenergetycznych 220 kV relacji P. - P. K. i relacji P. – C. oraz budowa linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV relacji P. – P. K. Zadania powyższe zostały ujęte w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa, a ściślej w jego punkcie 40.1 – rozwój sieci elektroenergetycznych układu najwyższych napięć. Co istotne, przebieg opisanych powyżej linii był ujęty już w "Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy T., perspektywa 2000", zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy T. Tym samym spełnione zostały warunki określone w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniające uzgodnienie z marszałkiem województwa projektu decyzji o warunkach zabudowy. W świetle art. 11 pkt 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa są uwzględniane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Dodatkowo, zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 powołanej powyżej ustawy, na organy gminy został nałożony obowiązek uwzględnienia w studium obszaru, na którym rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T., uchwalonym uchwałą Rady Gminy T., wskazano, że dla linii elektroenergetycznych WN 220 kV wyznacza się pasy technologiczne, przy czym dla linii P. - C. wyznacza się pas o szerokości 50 m (po 25 m od osi linii w obu kierunkach) a dla linii P. - P. K. pas o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obu kierunkach). Na terenach znajdujących się w granicach pasów technologicznych nie należy przy tym lokalizować budynków mieszkalnych lub innych przeznaczonych na pobyt stały ludzi. W powyższym świetle obowiązkiem organu uzgadniającego było ustalenie, czy realizacja przedmiotowej inwestycji jest do pogodzenia z powołanym powyżej ograniczeniem dotyczącym możliwości zabudowy nieruchomości. Okolicznością bezsporną, której nie kwestionuje również skarżący, jest fakt, że wyznaczone w studium pasy technologiczne dla opisanych powyżej linii elektrenegetycznych obejmują obszar całej działki nr ew. (...). W konsekwencji na działce tej obowiązuje zakaz zabudowy budynkami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi. Podzielić należy przy tym stanowisko organów, że planowana inwestycja – budynek o przeznaczeniu gastronomiczno – turystycznym – jest budynkiem do stałego pobytu ludzi. Przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, precyzuje, że pomieszczeniem przeznaczonym na stały pobyt ludzi, jest pomieszczenie, w którym przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny. Przeznaczenie planowanej inwestycji pod realizację usług związanych z użytecznością publiczną nie powoduje, w ocenie Sądu, aby przebywanie w nim ludzi zostało ograniczone jedynie do 4 godzin dziennie. Brak jest bowiem racjonalnych podstaw do przyjęcia, aby pobyt ludzi mieścił się w granicach określonych w powołanym powyżej rozporządzeniu. Jak zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarówno wielkość, funkcja planowanego budynku, jak i rodzaj świadczonych w nim usług wskazuje, że mogą występować sytuacje, kiedy osoby będą w nim przebywać więcej niż 4 godziny na dobę i mogą to być zarówno osoby będące klientami tego rodzaju lokalu o charakterze gastronomiczno – turystycznym (np. w przypadku imprez okolicznościowych), jak i pracownicy tego zakładu. Organ administracji publicznej na etapie postępowania urbanistycznego, jak i na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma przy tym prawnych możliwości ograniczenia do 4 godzin prawa do przebywania tych samych osób w budynku, dla którego wydana została pozytywna decyzja o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę. A skoro tak, i skoro rodzaj planowanej w tym budynku działalności gospodarczej (gastronomia, turystyka), uzasadnia tezę, iż jest to budynek, w którym z uwagi na jego charakter, mogą przebywać te same osoby dłużej niż 4 godziny, uznanie przez organ uzgadniający projekt decyzji, że jest to budynek przeznaczony na stały pobyt ludzi, uznać należało za prawidłowe w świetle definicji zawartej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki, określone w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadniające konieczność uzgodnienia z marszałkiem województwa projektu decyzji o warunkach zabudowy. Równocześnie istniejący w obowiązującym studium zakaz zabudowy przedmiotowej działki budynkami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi spowodował, że obowiązkiem organów była odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.