II SA/Po 849/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie gruntów z produkcji rolnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2015 r. o odmowie wydania zezwolenia na trwałe wyłączenia gruntów poł. w P. nr dz. [...] w związku z przebudową linii elektroenergetycznej 110 kV M.-Ś. W.. z produkcji rolniczej, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: K.p.a.) uchyliło zaskarżoną decyzję (omyłkowo podano: postanowienie) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] działając na wniosek [...] sp. z o.o. decyzją z dnia [...] 2015 r. odmówił wydania zezwolenia na trwałe wyłączenia gruntów poł. w [...] nr dz. [...] w związku z przebudową linii elektroenergetycznej 110 kV M.-Ś. W.. z produkcji rolniczej. Organ uzasadnił, iż [...] sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej przedmiotowych gruntów stanowiących grunty rolne klasy IIIb. Do wniosku dołączono ostateczną decyzję Burmistrza [...]. z dnia [...] 2014 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działkach nr [...] we wsi R. obręb B., gm. Ś. W.. oraz na działkach nr [...] położonych we wsi P., obręb P., gm. Ś. W.. dla inwestycji obejmującej przebudowę istniejącej linii elektroenergetycznej WN 110kV relacji M.-Ś. W.., postanowienie Burmistrza [...]. z dnia [...] 2014 r. o nadaniu powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. utrzymujące w mocy ww. postanowienie, decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości należących do Agaty i A. B. oznaczonych jako działki nr [...] i [...] położone w [...] i działki nr [...] i [...] w B. , decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r. zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiących własność A. i A. B. oznaczonych jako działki nr [...] i [...] w [...] i działki nr [...] i [...] w [...], plan zagospodarowania terenu z zaznaczeniem powierzchni przeznaczonej do wyłączenia z produkcji rolniczej pod budowę dwóch słupów. W odpowiedzi na wniosek Agata i A. B. wskazali, że załączone do wniosku decyzje Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz z dnia [...] 2015 t. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości zostały zaskarżonej do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Poznaniu. W konsekwencji Wojewoda z urzędu wstrzymał wykonanie swej decyzji z dnia [...] 2015 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd (postanowieniem z [...] 2015 r.). Wnioskodawca zwrócił się następnie do organu o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony polegający na realizacji inwestycji celu publicznego. Starosta odpowiadając na ów wniosek wskazał, że można by go rozpatrywać w przypadku wydania decyzji pozytywnej, a niniejsza decyzja nie ma takiego charakteru. Dalej zauważył, iż w opinii Ministerstwa Środowiska wyrażonej w piśmie z dnia 6 czerwca 2014 r. w świetle przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.) wnioskodawca będący w posiadaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, może wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji. Starosta stwierdził, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W toku postępowania okazało się, że obie decyzje wydane przez Wojewodę Wielkopolskiego zostały zaskarżone do sądu administracyjnego, a w konsekwencji wstrzymane zostało z urzędu wykonanie ostatecznej decyzji z dnia [...] 2015 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. W tej sytuacji wnioskodawca nie posiada obecnie żadnego tytułu prawnego (zgody właściciela, czy decyzji administracyjnej) uprawniającego go do dysponowania przedmiotową nieruchomością. Jednocześnie Starosta stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia z dnia [...] 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej: u.g.n.) tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. W odwołaniu [...] sp. z o.o. zarzuciła Staroście Ś. naruszenie art. 4 pkt 4 oraz art. 11 u.o.g.r.l. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że ostateczna decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności nie stanowi tytułu prawnego do gruntu, uprawniającego do uzyskania zezwolenia na trwałe wyłączenie gruntu z produkcji, podczas gdy wykazanie się przez inwestora taką decyzją stanowi wystarczający tytuł do nieruchomości, a także naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że wnioskodawca nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. Uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Starosta doszedł do nieuprawnionego wniosku, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do występowania o zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej przedmiotowych gruntów. Uznał bowiem, że wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji powoduje, że skarżący traci taki tytuł. W istocie zaś zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że w zostały wydane dwie decyzje Wojewody Wielkopolskiego – z dnia [...] 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i z dnia [...] 2015 r. zezwalająca na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, które konstytuują tytułu prawny wnioskodawcy do nieruchomości. Z faktu zaś, że wobec jednej z nich wydano postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania nie można wywodzić, że wnioskodawca tytuł prawny utracił. Decyzja ta istnieje bowiem w obrocie prawnym i wywołuje określone skutki prawne odnoszące się do uprawnień wnioskodawcy. Wstrzymanie zaś jej wykonania dotyczy jedynie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wobec jej właścicieli. Póki zatem nie zostanie ewentualnie prawomocnie zakwestionowana przez sąd posiada przymiot ostateczności. Nadto Kolegium wskazało, że druga z decyzji adresowana bezpośrednio do skarżącego jest ściśle związana z pierwszą z nich i jest jej konsekwencją, albowiem określa prawa i obowiązki inwestora, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane. Nie bez znaczenia jest też fakt upłynięcie ponad 12 miesięcy od doręczenia decyzji lokalizacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.) cieszy się ona wzmocnioną pewnością obrotu prawnego w związku z procesem inwestycyjnym. Jest ona zatem prawnie niepodważalna i gwarantuje, że przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Kolegium uznało, że treść art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. jednoznacznie wskazuje, że w sytuacji faktycznego dokonania wyłączenia użytków rolnych z produkcji nie jest dopuszczalne późniejsze wydanie, na podstawie tego przepisu, na wniosek inwestora, decyzji zezwalającej na przedmiotowe wyłączenie. Zwrócono uwagę, że planowana inwestycja polega na przebudowie istniejącej linii energetycznej. Rzeczą organu będzie ustalenie, czy prace dotyczące tej przebudowy przebiegać będą w ramach funkcjonującej już budowli i na już wcześniej wykorzystanym pod tę inwestycję terenie, czy też dotyczą nowych gruntów dotychczas wykorzystywanych rolniczo. Ustalenie tych okoliczności, zdaniem Kolegium, będzie miało w świetle przywołanego przepisu, istotny wpływ a treść rozstrzygnięcia. A. B. i A. B. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucili naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania (art. 7, art. 8 K.p.a.) poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz działanie w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l.) poprzez błędne uznanie, że wnioskodawca posiada tytuł prawny uprawniający go do dysponowania nieruchomością skarżących, a zatem ma interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. do domagania się wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W motywach skargi podnieśli, iż nie sposób zaakceptować stanowiska Kolegium, jakoby decyzje wydane przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniach [...] i [...] 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości konstytuowały tytuł prawny po stronie wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością uprawniający do wystąpienia z wnioskiem o trwałe wyłączenie gruntów skarżących z produkcji rolnej. Skarżący podzielili przeciwne stanowisko Starosty [...] zaznaczając, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. oddalający skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r. został przez nich zaskarżony w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. (decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości). Oczywistym zatem jest, że decyzja Wojewody z dnia [...] 2015 r. zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie może funkcjonować bez ww. decyzji. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia. Taki charakter decyzji (z dnia [...] 2015 r.) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 1245b ust. 1 u.g.n. Kolegium błędnie uznało więc, że doszło przez organ I instancji do naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Starosta [...] – zdaniem skarżących - prawidłowo ustalił stan faktyczny i uznał, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego uprawniającego go do dysponowania nieruchomością. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem skargi A. B. i A. B. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r., uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2015 r. o odmowie wydania zezwolenia na trwałe wyłączenia gruntów poł. W [...] nr dz. [...] w związku z przebudową linii elektroenergetycznej 110 kV M.-Ś. W.. z produkcji rolniczej i przekazująca sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.), w szczególności jej art. 4 pkt 4 i 11 i art. 11 ust. 1. Osią sporu pomiędzy stronami było zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy w sytuacji, gdy [...] sp. z o.o. jako podmiot wnioskujący o wydanie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów będących własnością A. B. i A. B. legitymuje się ostatecznymi decyzjami Wojewody Wielkopolskiego z dnia 9 i [...] 2015 r. odpowiednio o: ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, lecz wykonanie pierwszej z nich została wstrzymana, a obie stały się przedmiotem skarg do tutejszego Sądu, a więc nie mają przymiotu prawomocności, dopuszczalne jest uznanie, że wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością, a tym samym możliwe jest wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie tej nieruchomości z produkcji rolniczej. SKO w P. wydając zaskarżoną decyzję stanęło na stanowisku, że organ I instancji błędnie uznał, iż wydane decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości konstytuują po stronie spółki [...] tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, a faktu wstrzymania wykonania jednej z tych decyzji nie wynika, że tytuł taki został utracony. Decyzje istnieją bowiem w obrocie prawnym i wywołują określone skutki prawne odnoszące się do uprawnień wnioskodawcy, a wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości odnosi się jedynie do właścicieli nieruchomości – skarżących. Ponadto Kolegium stwierdziło, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest konsekwencją decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a nie wstrzymano jej wykonania. Z kolei zdaniem skarżących decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie może funkcjonować bez decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a wobec tej zastosowano wstrzymanie wykonania i została ona zaskarżona do Sądu. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Przepis art. 4 pkt 11 tej ustawy definiuje pojęcie wyłączenia gruntów z produkcji w ten sposób, iż oznacza to rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Zważyć należy, iż przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawierają materialnoprawnej podstawy określającej podmioty uprawnione do uzyskania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. W judykaturze wskazuje się, że ustawodawca dość niekonsekwentnie, raz posługuje się pojęciem "właściciela", innym razem posługuje się pojęciem "osoby, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji". Nabiera to szczególnego znaczenia, gdy obu tych pojęć użyto odpowiednio w art. 12 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, co sugeruje, iż normatywne pojęcie "właściciela" jest podrzędne wobec normatywnego pojęcia "osoby, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji". Jednakże mimo, iż powołana ustawa nie zawiera wyraźnego uregulowania kręgu podmiotów uprawnionych do żądania wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, to krąg tych osób nie jest nieograniczony i dowolny. Osoba ubiegająca się o wydanie decyzji o wyłączenie z produkcji użytków rolnych musi legitymować się interesem prawnym, wynikającym z prawa materialnego lub wywodzącym się ze stosunku cywilnoprawnego. Bowiem o charakterze strony postępowania nie decyduje jedynie sama wola osoby zainteresowanej, lecz stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 K.p.a.). Interes prawny może być wywodzony zarówno z prawa własności, jak i innych praw rzeczowych, ale także ze stosunków obligacyjnych. Wyłączenie z produkcji użytków rolnych może nastąpić wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych zrównuje w zakresie uprawnień wywodzonych z tej ustawy właściciela z posiadaczem samoistnym, zarządcą, użytkownikiem wieczystym i dzierżawcą (art. 4 pkt 4). Każda więc osoba, która ma prawo do gruntu (niezależnie od źródła tego uprawnienia: ustawa, umowa, orzeczenie sądu, decyzja organu administracji), albo faktycznie nim włada jak właściciel, ma legitymację wynikającą z tej ustawy do żądania wydania jej zezwolenia na rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowanie gruntów (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 1220/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zważyć należy, iż z wnioskiem o trwałe wyłączenie z produkcji rolnej gruntów o pow. 0,0014 ha, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, położonych we wsi P., gm. Ś. W.. obejmujących część działki nr [...], stanowiącej grunty rolne kl. IIIb, będącej własnością skarżących, w związku z przebudową linii elektroenergetycznych WN 110kV relacji M.-Ś. W.., wystąpiła [...] sp. z o.o. Spółka składając wniosek legitymowała się ostateczną decyzją Burmistrza [...]. o lokalizacji inwestycji celu publicznego tj. przebudowę wspomnianej powyżej istniejącej linii elektroenergetycznej przebiegającej przez przedmiotową nieruchomość, ostatecznym postanowieniem Burmistrza [...]. z dnia [...] 2014 r. o nadaniu ww. decyzji lokalizacyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności, a także ostatecznymi decyzjami Wojewody Wielkopolskiego: z dnia [...] 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz z dnia [...] 2015 r. o zezwalającej spółce na niezwłoczne zajęcie m.in. przedmiotowej nieruchomości. Zauważyć przy tym należy, co podnieśli skarżący, że z uwagi na zaskarżenie do Sądu obu ww. decyzji z dnia [...] i [...] 2015 r. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 9 u.g.n. z urzędu wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] 2015 r. W ocenie skarżących okoliczność ta sprawiła, że [...] sp. z o.o. na dzień wydania decyzji w niniejszej sprawie nie posiadała tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, a tym samym jej wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Po pierwsze zdają się nie dostrzegać skarżący, że wnioskodawca wyłączenia przedmiotowej nieruchomości z produkcji rolnej w chwili złożenia wniosku, jak i wydania decyzji przez organu obu instancji w niniejszej sprawie legitymował się ostateczną decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r., wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Na marginesie należy wspomnieć, że wyrokiem z dnia 5 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 693/15 tutejszy Sąd oddalił skargę A. B. i A. B. na tę decyzję, a wyrok ów stał się prawomocny z dniem 8 marca 2016 r. Co istotne, zgodnie z art. 124 ust. 1a zd. drugie u.g.n., decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl zaś art. 9 u.g.n. nie znajduje do tej decyzji zastosowania instytucja wstrzymania z urzędu wykonania decyzji w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że choć faktycznie – zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. – wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione jest od uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości lub jej części, to wstrzymanie wykonania tejże decyzji nie wpływa na wykonalność decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanych w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powoduje, że przestaje istnieć akt prawny wymagany do funkcjonowania w obrocie prawnym w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, co z kolei stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. (por wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. II SA/Sz 1489/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie zmienia to jednak prawidłowej oceny Kolegium przyjętej w niniejszej sprawie, że istnienie w obrocie prawnym ostatecznych decyzji tj. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, pomimo wstrzymania wykonania pierwszej z nich, dało Staroście podstawę do rozpoznania wniosku spółki [...] o wyłączenie części przedmiotowej działki nr [...] zlokalizowanej we wsi P. gm. Ś. W.., a będącej własnością skarżących, z uwagi na rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowanie – realizację inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznych WN 110kV relacji M.-Ś. W.. poprzez przeznaczenie części przedmiotowej nieruchomości pod nogi stanowisk dwóch słupów ww. linii. W tej sytuacji za pozbawione podstaw należało uznać zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania (art. 7 i art. 8 K.p.a.), jak i przepisów prawa materialnego (art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l.). Sąd jednocześnie stwierdził, że z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), organ odwoławczy trafnie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy Starosta swą decyzję odmowną z dnia [...] 2015 r. oparł jedynie na błędnym uznaniu, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością. Kolegium rozpoznając sprawę zasadności wniosku spółki [...] o wyłączenie przedmiotowego gruntu z produkcji rolnej pozbawiło by tym samym strony postępowania prawa do dwukrotnego rozpoznania niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.