II SA/Po 87/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. I. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka Postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Po 393/09 odrzucił skargę E.I. na akt (pismo) Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Jako podstawę odrzucenia skargi Sąd powołał art. 58 §1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.) wskazując, że skarżąca nie wykorzystała środków weryfikacji kwestionowanego aktu, tj. nie wezwała organu, stosownie do art. 52 § 3 i § 4 powołanej ustawy do usunięcia naruszenia prawa. Sąd również stwierdził, że skarżąca została błędnie pouczona o trybie zaskarżenia powyższego aktu Prezydenta, a skoro do pouczenia tego się zastosowała, to nie może ponosić ujemnych skutków wywołanych jego wadliwością. W dalszej kolejności Sąd pouczył skarżącą, że w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia Sądu ma prawo złożyć na podstawie art. 58 § 1 kpa wniosek o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa i równocześnie z tym wnioskiem wezwać Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa. Sąd również pouczył, że stosownie do dyspozycji art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżąca będzie mogła ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu cytowanego postanowienia Sąd między innymi przytoczył treść ostatnio powołanego przepisu. Stosując się do pouczenia Sądu E. I., pismami z dnia 16 lipca 2009 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa oraz wniosła o przywrócenie jej terminu do dokonania owego wezwania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Prezydent Miasta K. przywrócił E. I. termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, pismem z dnia 29 lipca 2009 r. poinformował skarżącą, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Skargą z dnia 12 stycznia 2010 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E.I. zakwestionowała akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu, podnosząc, że Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż opłaty takie były pobierane bezprawnie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Prezydent K. podniósł, że jego pismo z dnia 29 lipca 2009 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a także postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia wezwania doręczone zostały skarżącej, w trybie art. 44 § 4 kpa w dniu 17 sierpnia 2009 r. Dlatego skarga – stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. winna zostać odrzucona z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Prezydent dodał, że w dniu 14 grudnia 2009 r. wydano pismo organu z 29 lipca 2009 r. i postanowienie z [...] lipca 2009 r. D.I. – osobie upoważnionej przez skarżącą E. I. do ich odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, a zatem akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07). Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że skarga E. I. wniesiona została po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie przewidzianym w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca nie spełniła natomiast wymogów związanych z zachowaniem terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadku zaskarżenia aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 16 lipca 2009 r. (k. 33 akt admin.). Od tej zatem daty rozpoczął swój bieg termin 60 dni do wniesienia skargi. Wprawdzie organ pismem z dnia 29 lipca 2009 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie, to z treści dowodu jej doręczenia (k. 38 akt) należy wyprowadzić wniosek, że doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 kpa było nieprawidłowe, a zatem bezskuteczne. Z powołanego dowodu doręczenia nie wynika bowiem, czy zachowane zostały warunki przewidziane w art. 44 § 2 kpa, tj. czy poinformowano adresata pisma o możliwości jego odbioru w określonym miejscu i terminie. W tej sytuacji należało przyjąć, że w istocie organ nie udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie z dnia 16 lipca 2009 r. w terminie otwartym do wniesienia skargi. W konsekwencji sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 14 września 2009 r. Należy dodać, że w sprawie nie mógł mieć znaczenia fakt odbioru pisma organu z dnia 29 lipca 2009 r.- odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – przez pełnomocnika skarżącej w dniu 14 grudnia 2009 r., skoro zdarzenie to miało miejsce po upływie sześćdziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W przedstawionych wyżej warunkach skargę opatrzoną datą 12 styczeń 2010 r. należało uznać za spóźnioną. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, który nadał tę skargę pod adresem Prezydenta Miasta K. w dniu jej wpływu do sądu tj. 15 stycznia 2010 r. Zatem skarga okazałaby się także spóźniona, gdyby nawet przyjąć, że 30-dniowy termin do jej wniesienia rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi na wezwanie, tj. od 14 grudnia 2009 r. Dlatego na podstawie art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu. /-/ J.Szaniecka