II SA/Po 886/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi H. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [..] lipca 2008 r. nr [..] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] grudnia 2007r. nr [..] znak [..] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska II SA/Po 886/08 Uzasadnienie Sz . C. we wniosku z dnia 24 lipca 2007r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o garaż ze ścianą nośną w granicach działki oraz zadaszenia części istniejącego tarasu na działkach o nr geod. [...],[...], i [...],, położonych w P. przy ul. [...],. Decyzją nr [...],z dnia [...], grudnia 2007r. Prezydent Miasta P.ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji i określił dla niej wymagania, w ten sposób że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została jako przedłużenie linii frontowej zabudowy istniejącego na działkach nr [...], i [...],budynku mieszkalnego, przebiegającej wzdłuż południowej granicy działki nr [...], z działką [...],, a maksymalny zasięg planowanej zabudowy wyznaczono jako przedłużenie tylnej ściany budynku mieszkalnego, w odległości około 13m od południowej granicy działki. Organ określił usytuowanie garażu, wskazując iż ma od strony wschodniej przylegać do ściany budynku mieszkalnego na działkach [...], i [...],, a od strony zachodniej do granicy z działką nr [...], i [...],, z uwagi na zamiar wybudowania garażu w granicy przez właścicieli sąsiednich działek nr [...], i [...],. Wielkość powierzchni zabudowy została określona zgodnie z wnioskiem na maksymalnie 35%. Szerokość elewacji frontowej określono na 7m jako wynikającej z odległości pomiędzy istniejącym budynkiem mieszkalnym a zachodnią granicą przedmiotowych działek. Zgodnie z wnioskiem, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono na 4m, a dach jako stromy o spadku 30%. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że warunki zabudowy zostały ustalone wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym wnioskiem. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, wykazała zdaniem organu, że dla wnioskowanej inwestycji pozostaje spełniony warunek art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. w zakresie zabudowy sąsiednich działek, położonych wzdłuż tej samej drogi publicznej, zrealizowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy, jako kontynuacji parametrów, cech zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zabudowy działki. Pozostają również spełnione pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy, ponadto dokonano niezbędnego w myśl art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich, które wydało postanowienie z dnia 12.09.2007r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H.A . Skarżąca podniosła, że nie wyraża zgody na jakąkolwiek zabudowę w granicy jej działki, a odległość od granicy, zgodnie z przepisami powinna wynosić 4m. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...], lipca 2008r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i na podstawie analizy spełniającej wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.082003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, zarzuty skarżącej odnośnie usytuowania garażu są przedwczesne, bowiem posadowienie garażu będzie przedmiotem rozważań organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja organu odwoławczego jest przedmiotem skargi H. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, wskazując m.in. na to że zostały one wydane w oparciu o nierzetelną analizę obszaru zabudowy terenu, bowiem nie obejmuje ona całego obszaru wytyczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem skarżącej również linia zabudowy została wytyczona niezgodnie z § 4 rozporządzenia, a szerokość elewacji frontowej, wyliczona na około 18m, zmienia istniejącą zabudową budynkami mieszkalnymi wolnostojącymi na zabudowę ciągłą, uzasadnioną w zabudowie miejskiej. Ponadto łączna wysokość garażu z dachem będzie wynosić 6,30m, co w powiązaniu z lokalizacją garażu spowoduje ciągłe zacienienie na południowym froncie działki skarżącej. Zdaniem skarżącej, organ winien rozważyć jej zastrzeżenia odnośnie usytuowania garażu już na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Skarżąca podniosła nadto, że organ odwoławczy nie powiadomił jej o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania Sz. C.wniósł o oddalenie skargi, wskazując że garaż został już wybudowany, po uzyskaniu zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oceniając legalność zaskarżonego aktu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co istotne sąd rozstrzygając stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...], grudnia 2007r. naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są przy tym – stosownie do art. 8 kpa – tak prowadzić postępowanie, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W szczególności powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). W ocenie sądu powołane przepisy nie znalazły właściwego urzeczywistnienia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niespornym było, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony taki plan miejscowy, a skarżąca ma interes prawny we wniesieniu skargi jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej (o numerze[...],) do nieruchomości objętej inwestycją. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwane dalej rozporządzeniem. Z treści przepisów § 3 rozporządzenia wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy, wyznacza na aktualnej mapie zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1.000, granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.09.2007r., II SA/Po 334/07, Lex nr 376849). Jeżeli więc teren obszaru analizowanego zostanie wyznaczony nieprawidłowo to sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.11.2006r., IV SA/Wa 1504/06, Lex nr 302537). Ponadto warto zaznaczyć, że tylko wyznaczenie obszaru analizowanego na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp zostanie dokonana w na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w dniu 4.09.2007r. analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zawarł "uwagi/ wnioski" z analizy. We wnioskach tych stwierdzono, że planowana rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego o garaż dwustanowiskowy nie spełnia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ budowa garażu na działce sąsiedniej ( nr [...],) - na co wskazywał we wniosku inwestor - nie ma uzasadnienia, gdyż na tej działce jest garaż, a usytuowanie nowego garażu spowodowałoby utrudnienie z korzystania garażu istniejącego. Ponadto organ wskazał, że istniejące budynki przy ul. [...],nr [...], i [...], stanowią pozostałość dawnego układu urbanistycznego i sytuowanie nowej zabudowy nie ma uzasadnienia przy istnieniu układu transportowego i wytworzonej prawidłowej linii zabudowy. Następnie sporządzone zostały nowe "Wyniki analizy" datowane na dzień 13.12.2007r., w których zaaprobowane zostały wymagania odnośnie planowanej inwestycji co do funkcji, linii zabudowy, usytuowania garażu, wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości i wysokości elewacji frontowej, ilości kondygnacji i geometrii dachu, obsługi komunikacyjnej. Z treści tych wyników analizy wynika, że garaż będzie graniczył z działką nr [...], i [...],,. " z uwagi na zamiar wybudowania garażu w granicy przez właścicieli sąsiednich działek ( nr [...], i [...],), zgodnie z załącznikiem graficznym do wniosku". Z akt sprawy wynika, że pomiędzy sporządzeniem wyników analizy z dnia 4.09.2007r. a wynikami analizy z dnia 13.12.2007r. treść wniosku inwestora nie uległa zmianie. Powyższa sprzeczność pomiędzy wynikami tej samej analizy nie została w żaden sposób przez organ wyjaśniona, a zdaniem Sądu nie znajduje też uzasadnienia w zgromadzonych aktach. Takie działanie organu rażąco narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażoną w art. 8 kpa, bowiem jest sprzeczne z wymogiem praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, miało zdaniem Sądu istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do uchylenia obydwu decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c) p.p.s.a. W ocenie Sądu załączniki graficzne analizy nie spełniają wymogów § 3 i 9 rozporządzenia. Analiza z dnia 4.09.2007r. została sporządzona jedynie na podstawie geomapy. Do wyników analizy z dnia 13.12.2007r. została załączona już mapa zasadnicza w skali 1: 500, ale aktualna na dzień 28.01.2006r. Na mapie tej nie wykreślono obszaru objętego analizą, gdyż takich wymogów nie spełnia zaznaczenie wokół terenu objętego planowaną inwestycją 4 strzałek oznaczonych " 3 x 50m". Te wyniki analizy z dnia 13.12.2007r. wraz z w/w mapą stanowią załącznik do decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...], grudnia 2007r. Jak już wyżej wskazano, tylko analiza sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia i ustawy gwarantuje prawidłową ocenę przesłanek określonych w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy. Kolejny błąd, który popełnił organ pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu dotyczy usytuowania planowanego garażu w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przepisy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem (a jednocześnie w stosunku do nieruchomości sąsiednich). Jak wynika z art. 54 pkt 3 ustawy, organ ma obowiązek w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy oznaczyć jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Również przepisy rozporządzenia nie wymagają wskazania konkretnej lokalizacji inwestycji. Ta kwestia winna być bowiem przedmiotem postępowania odnośnie wydania pozwolenia na budowę. W tym to postępowaniu wnioskodawca obowiązany jest szczegółowo wskazać charakterystykę inwestycji, w tym oczywiście jej dokładną lokalizację (art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm). Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów techniczno-budowlanych, zawartych m.in. w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.). Wprawdzie organ odwoławczy zauważył, iż w kontrolowanej decyzji organ pierwszej instancji wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje, ale to zaaprobował, utrzymując ją w mocy. Należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...],.12.2007r. stała się potem podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu w granicy z sąsiednią nieruchomością. Należy również wskazać, że właściwym w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest – zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy - wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jednym z dokonywanych uzgodnień w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego jest uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi. Skoro przedmiotową inwestycję zaplanowano w P., a P. w myśl § 1 i części XV poz. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. Nr 103, poz. 652) jest miastem na prawach powiatu, to zastosowanie w sprawie znalazł przepis art. 19 ust. 5. ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym w granicach miast na prawach powiatu z zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Jeżeli zatem Prezydent Miasta P. jest zarządcą dróg na terenie powiatu, to brak było podstaw do tego, by organ ten - jako prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy - uzgadniał projekt decyzji z działającą z jego upoważnienia jednostką organizacyjną Zarządem Dróg Miejskich. Na Prezydencie Miasta P. spoczywał natomiast obowiązek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do kwestii obsługi w zakresie infrastruktury technicznej komunikacji planowanej inwestycji. W decyzji z dnia [...],,12,2007r. Prezydent powołał się jedynie na treść postanowienia ZDM z dnia 12 września 2007r., co w świetle powyższych wywodów nie można uznać za wystarczające. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji winien mieć na uwadze powyższe rozważania i przede wszystkim przeprowadzić ponownie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami rozporządzenia. Prawidłowo przeprowadzona analiza może być dopiero podstawą oceny, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ winien mieć przy tym na uwadze, że wprawdzie przepisy rozporządzenia przewidują inne wyznaczenie linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości czy wysokości elewacji frontowe niż w sposób określony w § 4 ust. 1-3, § 5 ust1 § 6 ust.1 i § 7 ust.1 , ale wtedy gdy to wynika z analizy (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4). Organ zatem wyznaczając inne wskaźniki niż określone w § 4 ust. 1-3, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia, winien te wielkości uzasadnić, tak aby mogły one podlegać kontroli w postępowaniu odwoławczym i sądowoadministracyjnym. Organ winien mieć bowiem na uwadze, że w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy tylko prawidłowo sporządzona analiza zapewnia realizację fundamentalnych zasad procedury administracyjnej zawartych w art. 11, 107 §3, 77 § 1, 80 i 7 kpa, jakie postępowanie to czynią jawnym, zobowiązując organ do wyjaśnienia stronom przesłanek którymi się kierują przy załatwianiu sprawy. Mając na względzie wykazane naruszenia prawa materialnego i procesowego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak /-/ Barbara Drzazga Barbara Kamieńska Za nieobecnego sędziego uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ B.Drzazga