II SA/Po 910/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/St. Małek /-/A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka S. S. wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla działki numer [...], położonej w P. przy ulicy [...] poprzez budowę na niej domu mieszkalnego. Dnia [...] maja 1999r. Rada Miasta w P. podjęła uchwałę nr XII/91/99, w sprawie uchwalenia zamiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic [...] – [...] – [...] – [...]. W § 2 uchwały postanowiono co następuje: - na obszarze objętym zmianą planu ustala się przeznaczenie terenów oznaczonych na rysunku literami: 1) M – tereny mieszkalnictwa, 2) U/M – tereny istniejących usług i mieszkalnictwa, 3) K – tereny komunikacji drogowej, 4) KP - tereny parkingów wydzielonych, 5) Kx – tereny samodzielnych ciągów pieszych. W § 2 uchwały wprowadzono indeks liczbowy wyróżniający na rysunku tereny o tym samym przeznaczeniu, lecz o odmiennych warunkach zabudowy i zagospodarowania. § 5 uchwały określa obowiązujące warunki zabudowy i zagospodarowania dla poszczególnych terenów. W punkcie 3 paragrafu określono, iż dla terenów istniejącego mieszkalnictwa jednorodzinnego oznaczonych symbolem M3 wprowadza się prawo rozbudowy budynków mieszkalnych w ten sposób, że: a) maksymalna powierzchnia zabudowy części rozbudowywanej wynosi 36m2, b) rozbudowa na działkach graniczących z ulicami [...],[...],[...],[...] nie może przekroczyć istniejącej, najdalej wysuniętej w kierunku tych ulic obrysów budynku, c) rozbudowa musi nawiązywać do wysokości, charakteru, detalu architektonicznego istniejącego obiektu, d) przebudowa i modernizacja dachów skośnych budynków położonych na działkach graniczących z pasem drogowym ul. [...] nie może powodować zmian nachylenia istniejących skośnych połaci dachu na powierzchni przekraczającej 20% tych połaci. Dnia [...] stycznia 2003r. Prezydent Miasta P. decyzją na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] maja 1999r. nr XII/91/97 odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku mieszkalnego z przyłączami na działce nr [...] w P. przy ulicy [...] jako sprzecznej z ustaleniami obowiązującej zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic: [...],[...],[...],[...]. W ocenie organu I instancji obowiązujący plan uwzględnia istniejącą zabudowę z prawem do jej rozbudowy, nie przewiduje natomiast możliwości wprowadzenia nowej zabudowy mieszkalnej. Lokalizacja nowego obiektu mieszkalnego na niezabudowanej działce jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd należało orzec jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. S. W jego ocenie zapisy planu nie zabraniają budowy nowego domu na jego działce. Zauważył, że graficzna część planu nie odpowiada rzeczywistości tj. nie uwzględnia podziału działki [...] na [...] i [...]. Zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2003r. numer [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie zarówno z rysunku jak i z tekstu obowiązującego planu wynika jednoznacznie, że zamierzenie inwestycyjne odwołującego się nie jest zgodne z ustaleniami planu, który dla przedmiotowego terenu przewiduje jedynie możliwość intensyfikacji zabudowy poprzez rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych w ściśle określonym zakresie, nie dopuszcza budowy nowych obiektów mieszkalnych. Zgłaszane przez odwołującego się zarzuty odnośnie nie uwzględnienia w planie istnienia należącej do niego niezabudowanej działki budowlanej, mogły być rozpatrywane w toku uchwalenia aktualnie obowiązującego planu, z tych względów odwołania należało nie uwzględnić. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył S. S. Powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Podniosło do tej pory prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999r. Nr 15, poz. 139) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestora jest zgodne z prawem. Do organów administracji należy ocena, czy zgodność taka rzeczywiście występuje. W niniejszej sprawie organu obydwu instancji wywiodły, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic [...],[...],[...] i [...] wyklucza budowę nowych obiektów mieszkalnych na terenie działki nr [...], należącej do S. S. Powyższy nakaz sformułowany został zdaniem organów w postanowieniach paragrafu 5 punktu 3 tekstu, który stanowi, że dla terenów istniejącego mieszkalnictwa jednorodzinnego, oznaczonych na rysunku symbolem M3 przewiduje się jedynie prawo rozbudowy budynków mieszkalnych. Z interpretacją taką nie sposób się zgodzić. Zdaniem Sądu powyższe postanowienia planu określają zasady i ograniczenia w zakresie możliwości rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych i lokalizowania na tym terenie obiektów innych niż mieszkalne. Postanowienia te dotyczą więc wyłącznie terenów już zabudowanych. Nie mogą mieć zastosowania w odniesieniu do działki, która jest niezabudowana, tak jak ma to miejsce w badanym przypadku mimo, że położona jest na obszarze oznaczonym symbolem literowo – liczbowym M3. Zgodnie z paragrafem 2 pkt 1 planu obszary oznaczone ogólnym symbolem M przeznaczone są pod tereny mieszkalnictwa, natomiast ograniczenia przewidziane w paragrafie 5 planu odnoszą się do istniejącego mieszkalnictwa. Definicja "istniejącego mieszkalnictwa" nie jest tożsama z pojęciem terenów mieszkalnictwa. "Istniejące mieszkalnictwo" oznacza faktyczną zabudowę. Pojęcie "mieszkalnictwa" jest szerokie, obejmuje swym zakresem istniejącą zabudowę oraz mającą powstać w przyszłości. W pojęciu "tereny mieszkalnictwa" zawiera się uprawnienie do zabudowy terenu budynkami mieszkalnymi. Żaden z zapisów przedmiotowego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic [...] – [...] – [...] – [...] nie zawiera zakazu realizacji nowych budynków mieszkalnych na terenach mieszkalnictwa, na działkach jeszcze nie zabudowanych, czy ograniczeń w tego typu inwestycje. Odmiennej interpretacji planu nie sposób pogodzić z zasadami logiki. Pozostaje w sprzeczności z wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Godzi w konstytucyjnie chronione prawo własności oraz przewidziane w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.19994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym prawo każdego do zagospodarowania nieruchomości, do której ma tytuł prawny. Za niedopuszczalną uznać należy odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce niezabudowanej, gdy plan nie przewiduje zakazu takiej zabudowy, wyłącznie w oparciu o postanowienia planu odnoszące się do warunków i zasad rozbudowy istniejących budynków. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym samym decyzje organów obydwu instancji jako pozostające w sprzeczności z art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz postanowieniami Uchwały Rady Miejskiej w P. nr XI/91/99 z dnia 25.05.1999 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic [...] -[...] -[...] -[...] musiały zostać uchylone. Powyżej opisane naruszenia stanowią w istocie naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji winny mieć na względzie wyżej poczynione rozważania oraz aktualnie obowiązujące przepisy. Jak w punkcie II orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.). Rozstrzygnięcie jak w punkcie III zapadło w oparciu o art.152 ustawy jak wyżej. /-/St. Małek /-/A. Łaskarzewska /-/J. Szaniecka kk