II SA/Po 913/11

Dnia 20 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak W skardze z dnia 25 sierpnia 2011 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia Z. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na wysokość wymierzonej kary (20.780,11 złotych) stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Z. C. podniósł, że utrzymuje się głównie z pracy najemnej i nie jest w stanie bez uszczerbku dla swojego utrzymania ponieść tak wielkiego obciążenia finansowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Z treści powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obie te przesłanki (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Trzeba także wyjaśnić, że szkoda, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi mianowicie o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. II SA/Bk 352/06 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Kr 975/08, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku należy wskazać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji polega na uiszczeniu przez skarżącego orzeczonej kary pieniężnej, natomiast spełnienie świadczenia pieniężnego nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi. Sąd pragnie także zauważyć, iż nawet w przypadku wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego jego sytuacja bytowa nie powinna być zagrożona. Zgodnie bowiem z art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 o sygn. akt II FZ 333/11 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r. o sygn. akt I FZ 189/10 oba dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił aby ewentualne wykonanie zaskarżonych decyzji doprowadziło do wyrządzenia znacznej szkody, a w szczególności takiej, której nie można zrekompensować nawet na skutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia. Zaistnienie okoliczność uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynika również, z materiału zgromadzonego w sprawie, którego oceny pod tym kątem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał z urzędu rozpoznając niniejszy wniosek. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak