II SA/Po 914/13

Dnia 05 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy S. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], Starosta P. na podstawie art. 123 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość – działkę nr [...] o pow. 0,0974 ha, położoną w J., stanowiącą własność C. L.-I. P. [...] sp. z o.o. w S. i przejętą w trybie art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, znak [...] (nowy znak: [...]), Starosta P. ustalił na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy S. lokalizację inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej ul. R. z drogą krajową nr [...] w miejscowości J., gmina S., w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Powyższą decyzją został również zatwierdzony projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości J., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb J., o pow. 7,0049 ha, w wyniku którego powstały działki nr [...] o pow. 0,0974 ha i [...] o pow. 6,9075 ha. Działka nr [...] została przeznaczona do wykorzystania przy realizacji omawianej inwestycji. Niemniej, decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...] (nowy znak: [...]), Starosta P. uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., orzekając jednocześnie o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych, polegającej na budowie drogi łączącej drogę powiatową nr [...] (ul. R.) z drogą krajową nr [...] w miejscowości J., gmina S. Decyzja ta dotyczy również działki nr [...]. Decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. została wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a przedmiotowa działka stała się własnością Powiatu P. w miejsce Gminy S. Wobec tego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...], Starosta P. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za te nieruchomości, prowadzonego w związki z decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], wszczęte zostało natomiast z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za omawiane grunty w związku z decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Na potrzeby tego postępowania został sporządzony operat szacunkowy z dnia [...] września 2012 r. Niemniej, pismem z dnia [...] stycznia, znak [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. złożył skargę do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na działanie rzeczoznawcy majątkowego, autora wspomnianego operatu szacunkowego. Pismem z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej poinformował organ, że w wyniku skargi Gminy S. zostało wszczęte z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat szacunkowy z dnia [...] września 2012 r. Wcześniej, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...], zaznaczono, że sprawa dyscyplinarna została przekazana Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ następnie przytoczył przepisy, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, dodając zarazem, że w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest on zobowiązany do zawieszenia postępowania. Wydanie orzeczenia merytorycznego w niniejszej sprawie uwarunkowane jest bowiem uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, tj. wydaniem orzeczenia w opisanej sprawie dyscyplinarnej. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., C. L.-I. P. [...] Sp. z o.o. w P. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] maja 2013 r., zarzucając mu naruszenie: (1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że prowadzenie postępowanie dyscyplinarnego w odniesieniu do rzeczoznawcy majątkowego stanowi zagadnienie wstępne, pozwalające na zawieszenie postępowania, oraz (2) art. 8-11 k.p.a. i art. 124 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie uznania, że prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w odniesieniu do rzeczoznawcy majątkowego stanowi zagadnienie wstępne. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek pozwalających na zawieszenie postępowania, o jakich mowa w art. 97 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 195a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.), postępowanie dyscyplinarne może zakończyć się wydaniem decyzji o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o jakich mowa w art. 178 ust. 2, art. 183 ust. 2 i art. 188 ust. 2 cytowanej ustawy albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Nie jest natomiast prowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie w przedmiocie dokonania oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, do czego zgodnie z art. 157 tejże ustawy uprawniona jest organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Dopiero bowiem wydanie przez taką organizacje negatywnej oceny skutkuje utratą mocy sporządzonego operatu szacunkowego. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy nie ma żadnego wpływu na możliwość wydania decyzji o przyznaniu odszkodowania na rzecz odwołującego się, gdyż podstawowy element w postaci operatu szacunkowego nie zostanie wzruszony. Ponadto, organ I instancji wadliwie ustalił związek zachodzący pomiędzy zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem danej sprawy. Zagadnieniami wstępnymi są bowiem wyłącznie kwestie mające istotne znaczenie dla wydania danej decyzji, których konieczność uprzedniego wydania warunkuje wydanie decyzji właściwej, co znajduje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego lub chociażby postępowania w sprawie o wydanie danej decyzji. Taki przesłanki nie zachodzą natomiast w kontekście rozpatrywanej sprawy. Odwołujący wskazał poza tym, że skarga inicjująca postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat z dnia [...] września 2012 r., powinna być oceniana jako próba przewlekania postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Tym bardziej, że w toku postępowania przed organem I instancji nie zostały podniesione jakiekolwiek zarzuty co do poprawności sporządzenia wspomnianego operatu szacunkowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie Starosty P. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, dodając że zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to kwestia prawna, będąca istotną przesłanką rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej, lecz znajdującą się w kompetencjach innego organu lub sądu. Ponadto, możliwość zawieszenia postępowania na podstawie powołanego przepisu uwarunkowana jest występowaniem stanu zależności pomiędzy określoną kwestią prawną (zagadnieniem wstępnym,) a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. W kontekście niniejszej sprawy należało zatem ustalić, czy wynik postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego stanowi niezbędną przesłankę do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie za przejęte działki. Procedura odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych uregulowana jest w art. 194-195a powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Obejmuje ona etap wstępny, postępowanie wyjaśniające przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej, oraz fazę orzekania. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w zakresie dotyczącym rzeczoznawców majątkowych jest ocena wypełnienia przez rzeczoznawcę majątkowego obowiązków, o jakich mowa w art. 158 powołanej ustawy, tj. przekazywanie wyciągów operatów szacunków, art. 175 tejże ustawy, tj. dokonywanie wycen, opracowań i ekspertyz zgodnie z przepisami, standardami zawodowymi, zasadami etyki zawodowej oraz szczególną starannością i bezstronnością, podnoszenie kwalifikacji zawodowych, zachowanie tajemnicy zawodowej i wypełnienie obowiązku ubezpieczeniowego. Następnie, minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu kary dyscyplinarnej albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Z tej perspektywy można zatem stwierdzić, że postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat szacunkowy z dnia [...] września 2012 r., jest związane z postępowaniem w sprawie ustalenia odszkodowania za działki nr [...], choćby z tego powodu, że podstawę do sformułowania skargi na biegłego, inicjującej postępowania dyscyplinarne, były jego czynności przy sporządzaniu operatu szacunkowego, wyceniającego wskazane nieruchomości. Niemniej, związek ten nie przybiera takiej postaci zależności, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po pierwsze, przedmiotem postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej nie jest weryfikacja operatu szacunkowego, ani przyjętej w nim wartości rynkowej nieruchomości. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przed tą Komisją zmierza jedynie do oceny działalności rzeczoznawcy majątkowego z punktu widzenia wspomnianych już wcześniej kryteriów. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, w której mimo uznania przewinienia rzeczoznawcy majątkowego, związanego np. z niedochowaniem pewnych standardów zawodowych, skutkującego zastosowaniem jednej z kar dyscyplinarnych, wynik przeprowadzonej przez niego wyceny nieruchomości będzie prawidłowy i odzwierciedlający wartość gruntu kształtująca się na rynku porównawczym. Po drugie, skutki postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego wiążą się wyłącznie z jego osobą i w żaden sposób nie odnoszą się do efektów jego pracy. Oznacza to, że nawet zastosowanie najostrzejszej kary dyscyplinarnej, czyli pozbawienia uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o ponowne ich nadanie po upływie 3 lat od dnia ich pozbawienia, nie wpływa na utratę ważności wyceny, opracowania bądź ekspertyzy, przy której opracowywaniu rzeczoznawca majątkowy dopuścił się uchybienia obowiązków. Organ II instancji podkreślił przy tym, że ustawodawca rozdzielił tryb oceny działalności rzeczoznawcy majątkowego od postępowania w sprawie oceny efektów jego pracy. Zgodnie bowiem z art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Dopiero po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury weryfikacja operatu szacunkowego, której wynik każe się negatywny, sporządzona przez rzeczoznawcę wycena traci charakter opinii o wartości nieruchomości i co za tym idzie nie może dalej służyć celom postępowania, w ramach którego została wykonana. Tym samym prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] nie jest uzależnione od uprzedniego zakończenia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, a zatem tego ostatniego postępowania nie można uznać za zagadnienie wstępne, bez rozstrzygania którego nie ma możliwości zakończenia sprawy odszkodowania. Nie podzielając zatem stanowiska organu I instancji co do zasadności zawieszenia postępowania, organ odwoławczy wskazał jednak, że wynik omawianego postępowania dyscyplinarnego może mieć wpływ na ocenę przydatności dowodu z opinii biegłego. Organ prowadzący postępowanie, w ramach którego został sporządzony operat szacunkowy, jest wprawdzie zobligowany do uwzględnienia negatywnej opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, lecz sam może także dojść do przekonania, że dowód z opinii biegłego nie powinien być uwzględniony. Za taką konkluzją może przemawiać szereg okoliczności, w tym również ocena zawarta w rozstrzygnięciu Ministra transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w części dotyczącej rzeczoznawcy majątkowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. zaskarżył powyższe postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając mu naruszenie art. 178 ust. 1 i 2, art. 194 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez rozstrzygnięcia którego nie ma możliwości zakończenia sprawy odszkodowawczej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że kluczowym zagadnieniem dla ustalenia wysokości odszkodowania jest określenie wartości nieruchomości przejętej na rzecz Gminy S. W tym celu niezbędne jest opracowanie rzetelnego operatu szacunkowego. Tymczasem w odniesieniu do biegłego, sporządzającego taką opinię w rozpatrywanej sprawie, zostało wszczęte postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Aktualnie prowadzone jest postępowanie wyjaśniające przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej. Ustalenie zatem, czy rzeczoznawca majątkowy w sposób zgodny z prawem i Standarami zawodowymi wykonał operat szacunkowy jest niezbędne dla prawidłowego ustalenia należnego odszkodowania. Tym samym kwestia ta ma charakter zagadnienia wstępnego, co z kolei uzasadniało zawieszenie postępowania. W przeciwnym wypadku może natomiast dojść do sytuacji, gdy w wyniku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego stwierdzone zostaną uchybienia przy sporządzaniu operatu szacunkowego, dyskredytujące ten dokument, a jego wspomniane opracowanie stanie się podstawą do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawę odrzucenia skargi Burmistrza Miasta i Gminy S. powinien stanowić art. 56 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). z uwagi na brak przymiotu strony. Podstawą wszczęcia postępowania odszkodowawczego przez organ I instancji była decyzja z dnia [...] lutego 2012 r., wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. wskazano, że wznowienie postępowania wiązało się m.in. ze zmianą kategorii dróg, na realizację której zezwolono – z gminnej na powiatową. Tym samym wobec zmiany właściciela gruntu przejętego w związku z realizacją drogi powiatowej Gmina S., nie będąc już podmiotem zobowiązanym do wypłacenia należnego odszkodowania, utraciła uprawnienie do bycia stroną w toczącym się postępowaniu przed Starostą P. Uprawnienie takie uzyskał natomiast Powiat P., w imieniu którego w sprawie bierze udział zarządca drogi – Zarząd Dróg Powiatowych w P. Tym samym skarżący nie mieści się w katalogu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, o jakich mowa w art. 50 powołanej ustawy. W pozostałym zakresie, na wypadek nieprzyjęcia powyższej argumentacji, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia [...] września 2013 r. uczestnik postępowania C. L.-I. P. [...] Sp. z o.o. w P. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego Burmistrza Miasta i Gminy S., jak i samej Gminy S. W pozostałym zakresie uczestnik postępowania w pełni podzieli stanowisko Wojewody Wielkopolskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest, wedle art. 1 § 2 powołanej ustawy, pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Jak wynika z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym w myśl art. 145 § 1 powołanej ustawy sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statusowej działalności w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę specyfikę rozważanej sprawy, kluczowe znaczenie ma pojęcie interesu prawnego. Przez zwrot ten należy rozumieć istnienie więzi pomiędzy określonym podmiotem a konkretną normą prawną, przede wszystkim prawa materialnego. Takie powiązanie musi mieć charakter obiektywny, indywidualny i weryfikowalny. Podstawy do wywodzenia interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], należy zatem poszukiwać w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 128 ust. 1 powołanej ustawy, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Nie ulega zatem wątpliwości w świetle tego przepisu, że interes prawny do zaskarżania do sądu administracyjnego wydanych rozstrzygnięć będą posiadały podmioty zobowiązane do zapłaty odszkodowania i uprawnione do otrzymania tego świadczenia pieniężnego. Trzeba przy tym zaznaczyć, że obowiązek uiszczenia ekwiwalentnego odszkodowania spoczywa na podmiocie, który uzyskał określone prawa w wyniku wywłaszczenia. Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy najpierw zauważyć, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] (nowy znak: [...]), Starosta P. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) i art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach p[przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 z późn. zm.) udzielił Burmistrzowi Miasta i Gminy S. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi łączącej ul. R. z drogą krajową nr [...] w miejscowości J., gmina S. (k. 10-18 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie, w powyższej decyzji zatwierdzony został podział działki nr [...], arkusz mapy [...], obręb J., na działki nr [...] i [...], przy czym działka nr [...] została przeznaczona na realizację omawianej inwestycji. Tym samym działka nr [...] przeszła także z mocy prawa na własność Gminy S. Niemniej, następnie decyzją nr [...] r. z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...] (nowy znak: [...]), Starosta P. na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2011 r., orzekając zarazem o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych, działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu P., dla inwestycji polegającej na budowie drogi łączącej drogę powiatową nr [...] (ul. R.) z drogą krajową nr [...] w miejscowości J., gmina S. (k. 1-8 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie, powyższą decyzją został zatwierdzony podział działki nr [...] na działki [...] i [...], przy czym działka nr [...] została przeznaczona na realizację omawianej inwestycji, przechodząc z mocy prawa na własność Powiatu P. Tym samym aktualnie właścicielem działki nr [...] jest Powiat P., który uzyskał ją na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. Konsekwentnie zatem to na tym podmiocie spoczywa również obowiązek wypłaty odszkodowania, o jakim mowa w art. 128 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew zatem niektórym uwagom zawartym w skardze z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k. 3-4 akt sądowych), Gmina S. nie jest już zobowiązana do zapłaty odszkodowania stanowiącego ekwiwalent za grunty przejęte pod realizację wspomnianej inwestycji drogowej. Z tej perspektywy należy zatem uznać, że Gmina S. utraciła możliwość wywodzenia z art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami swojego interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. Jednocześnie Burmistrz Miasta i Gminy S. nie wskazał innego przepisu, który uzasadniałby istnienie po jego stronie legitymacji skargowej. Z tego względu skargę w niniejszej sprawie należało oddalić. Należy przy tym podkreślić, że brak interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k. 6-7 akt sądowych) i piśmie uczestnika z dnia [...] września 2013 r. (k. 17-20 akt sądowych), nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi. Kwestia posiadania interesu prawnego jest bowiem zagadnieniem o charakterze materialnoprawnym, którego weryfikacja staje się możliwa dopiero po rozpatrzeniu sprawy. Odrzucenie skargi następuje natomiast przede wszystkim ze względów formalnoprawnych i wiąże się z jej szeroko rozumianą niedopuszczalnością. W kontekście niniejszej sprawy należy natomiast uznać, że skarga z dnia [...] sierpnia 2013 r. spełnia te wymogi formalnoprawne, choć podmiot ją wnoszący nie legitymował się już interesem prawnym, niezbędnym do zainicjowania skutecznej kontroli sądowoadministracyjnej. Takie stanowisko jest także aprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie NSA z dnia 4 października 2013 r., I OSK 2223/13, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2013 r., I OSK 1329/13, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06, niepubl. – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzecznia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarga podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).