II SA/Po 917/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. i P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] października 2009r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2007 roku Z. K. i P. K. zwrócili się do Burmistrza Miasta W. o sprzedaż wynajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W . Pismem z dnia 20 czerwca 2007 roku wnioskodawcy zostali poinformowani, iż opóźnienia związane z rozpatrzeniem pisma wynikają z braku podziału działki, na której zlokalizowany jest przedmiotowy budynek, jak tylko przeszkoda ta zostanie usunięta, Gmina niezwłocznie przystąpi do finalizacji umowy sprzedaży. Pismem z dnia 23 lipca 2009 roku Z. i P. K. wezwali Burmistrza Miasta W. do przystąpienia do postępowania mediacyjnego, gdyż zwłoka w sprawie sprzedaży mieszkania naraziła ich na straty moralne (niepewność wynikającą z oczekiwania) oraz hipotetyczne straty materialne (wzrost cen mieszkań i nieuwzględnienie poniesionych nakładów). W odpowiedzi z dnia 17 sierpnia 2009 roku Burmistrz Miasta W. wyjaśnił, iż sprzedaż lokali mieszkalnych wchodzących do gminnego zasobu nieruchomościami odbywa się na zasadach określonych w rozdziałach 3 i 8 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami i poinformował, iż w procesie sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie stwierdzono uchybień, które mogłyby uzasadniać odpowiedzialność Gminy za szkody opisane w piśmie wnioskodawców, też uzasadniałyby potrzebę przystąpienia do postępowania mediacyjnego. Pismem z dnia 4 września 2009 roku skarżący wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odwołanie na powyższe pismo Burmistrza Miasta W., domagając się uchylenia decyzji o wycenie nieruchomości, sporządzenia nowej wyceny, uwzględniającej należną bonifikatę, nakłady własne oraz amortyzację, i załatwienia sprawy przy ich udziale. Odwołujący się wskazali, iż organ nie wywiązał się ze swojego obowiązku w ustawowo zakreślonym czasie, a wynikłą ze zwłoki zwyżką cen gruntów obarczył Z. i P. K F. Cena lokalu została zresztą wadliwie oszacowana, gdyż pominięto w niej nakłady poczynione przez odwołujących się oraz poprzednich najemców, z którymi wspólnie mieszkali, nie uwzględniono także stopy amortyzacji. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741), sprzedaż przedmiotowego lokalu mieszkalnego powinna dokonać się w drodze zawarcia umowy cywilnoprawnej w formie aktu notarialnego. W przedmiotowej sprawie właściwe są zatem przepisy postępowania cywilnego i nie stanowi ona sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168). Z. i P. K. złożyli skargę na powyższe postanowienie Kolegium, żądając by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił je oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji przy udziale skarżących bądź ich pełnomocników, jak też zasądził koszty postępowania. Skarżący zarzucili, iż działanie organu naruszało normy zawarte w art. 12, art. 35 § 3, art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 684 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93). Wskazano nadto, iż zawarcie umowy, o której wspomina w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., możliwe jest dopiero po uprzednim wydaniu decyzji administracyjnej. W pozostałym zakresie skarżącym powtórzyli swoją wcześniejszą argumentację. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P . podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Podstawy załatwienia niniejszej sprawy poszukiwać należy na gruncie ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 27 wspomnianej ustawy, sprzedaż nieruchomości albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że podstawę przeniesienia prawa własności gruntu stanowi tylko czynność cywilnoprawna, jaką jest umowa sprzedaży. Ustawodawca zastrzega zresztą wprost konieczność zawarcia odpowiedniego kontraktu, milczy natomiast zasadniczo co do potrzeby uzyskania w tej mierze jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Regulacja ta w swej istocie ma bowiem zabezpieczać interesy ekonomiczne umawiających się stron, a władcze metody działania organów administracji publicznej nie wydają się adekwatnym po temu narzędziem. Wniosek ten znajduje swoje potwierdzenie również w treści art. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż zakres jego zastosowania normuje postępowanie (1) przed organami administracji publicznej w indywidualnej sprawie, należącej do ich właściwości, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, (2) przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy ustawy lub na podstawie porozumień do załatwienia tejże sprawy, (3) w sprawie rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz pomiędzy podmiotami wymienionymi w pkt 2 oraz (4) w sprawie o wydanie zaświadczenia. Ponadto, zakres zastosowania niniejszej ustawy dotyczy również postępowanie w przedmiocie skarg i wniosków (art. 2). Ponieważ jednak sprzedaż nieruchomości w trybie przewidzianym w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie zawiera się w pojęciu sprawy indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, toteż i sam Kodeks postępowania administracyjnego nie znajdzie zastosowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2000 roku, sygn. akt I SAB 8/00, LEX nr 77627; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2009 roku, sygn. akt I OSK 48/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwentnie zatem odwołanie złożone od pisma Burmistrza W. z dnia 17 sierpnia 2009 roku jako nienależące do drogi administracyjnej, musiało zostać uznane za niedopuszczalne. Nie powinno też budzić wątpliwości stwierdzenie, iż żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie obejmuje swoim zakresem czynności cywilnoprawnych sensu stricte. Sąd pragnie zarazem zwrócić uwagę, iż w świetle art. 28 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż może nastąpić w drodze bezprzetargowej albo przetargowej, stosowanie do postanowień rozdziału 4 działu II powoływanej ustawy, natomiast problematykę ceny, opłat i rozliczeń za nieruchomości reguluje rozdział 8. Wobec powyższego, rozstrzygając w granicach przedmiotowej sprawy, Sąd wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Mając zarazem na uwadze rozważania przytoczone powyżej, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie podpisał sędzia /-/ A. Łaskarzewska