II SA/Po 92/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA W. Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. C. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2018 r., Nr [...] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Batorowicz We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na powołaną powyżej decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadnienie wniosku oparto na argumentacji, że zmiana w ewidencji gruntów i budynków została dokonana w celu wymierzenia skarżącemu sankcji z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, o czym skarżący miał zostać poinformowany przez pracowników Starostwa Powiatowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części – w sytuacji niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wynikających z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Zatem na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie skonkretyzowała jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter wymieniony w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Odwołanie się do możliwości późniejszego wszczęcia postępowania celem nałożenia na skarżącego sankcji z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu z produkcji rolnej nie spełnia bowiem powyższych wymogów. Równocześnie Zwrócić należy uwagę, że postępowanie dotyczące wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, uregulowane w ustawie z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2101 ze zm.) ma charakter informacyjno - techniczny. W art. 2 pkt 8 tej ustawy zdefiniowano ewidencję gruntów i budynków jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie ma przymiotu wykonalności. Na jej mocy żadna ze stron nie nabyła praw, zatem wstrzymanie jej wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że decyzja dotycząca zmian w ewidencji gruntów polega na dokonaniu czynności materialno-technicznej, tj. zmianie wpisów w odpowiednich częściach operatu ewidencyjnego. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem tylko zbiorem informacji będącej odzwierciedleniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności, lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni wyłącznie jak wspomniano wcześniej funkcje informacyjno-techniczne. Nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., I OSK 389/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OZ 894/6, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa we wniosku o wstrzymanie wykonania. Wpis do ewidencji gruntów i budynków w żaden sposób nie stanowi o ograniczeniu praw przedmiotowej nieruchomości, a jedynie odzwierciedla istniejący stan zarówno prawny, jak i faktyczny. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma niewątpliwie wtórny charakter do zmian stanu prawnego. Nie może zatem kształtować nowego stanu prawnego, a zadaniem organów ewidencyjnych jest tylko zarejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2009 r., III SA/Kr 969/09, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Reasumując wyjaśnić należy, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który podlegałby wykonaniu, mimo że sama decyzja wykonaniu podlega. Wydanie zaskarżonej decyzji ma ten skutek, że obliguje odpowiednie organy administracji publicznej do odzwierciedlenia jej treści w operacie ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz