II SA/Po 946/16

Dnia 31 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2014 r., znak [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 4, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3 i 4, art. 11 ust. 3, art. 14, art. 3 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2011 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), odmówił K. K. przyznania pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu farb, kleju, zmywacza farby, plecaka, śrub, impregnatu, wałka malarskiego, szpachlówek, listew i lakierów w łącznej wysokości 372,75 zł, doładowania karty SIM w wysokości 10 zł, a także na zwrot wydatków za zakupioną w kwietniu i maju 2014 r. żywność w łącznej wysokości 120,18 zł, na zakup kosiarki w wysokości 200 zł oraz na zakup artykułów biurowych, ogrzewacza wody i jego montaż. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że skarżący w dniach 22 kwietnia 2014 r., 28 kwietnia 2014 r. i 9 maja 2014 r. złożył wnioski o przyznanie pomocy pieniężnej z przeznaczeniem na pokrycie wymienionych potrzeb. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 8 maja 2014 r. ustalono, że skarżący nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, stawia się regularnie na wizyty w urzędzie. Mimo zdiagnozowanej przewlekłej choroby K. K. z własnej woli nie wystąpił o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Dochód skarżącego stanowi zasiłek okresowy w kwocie 271,00 zł miesięcznie. K. K. zamieszkuje w lokalu znajdującym się na terenie rodzinnego ogródka działkowego w P., do którego tytuł prawny posiada jego ojciec. Budynek ma jeden pokój, posiada także wydzielony aneks kuchenny, toaletę oraz strych. Do obiektu doprowadzone są media; znajduje się tam także ogrzewanie, tj. piecyk elektryczny oraz piec typu "koza". Organ I instancji wskazał, że skarżący nie przekracza kryterium dochodowego, jednak zgłoszone przez niego potrzeby nie mieszczą się co do zasady w katalogu potrzeb podlegających zaspokojeniu w ramach zasiłku celowego. Świadczenie to mogłoby wprawdzie objąć zwrot kosztów zakupu żywności, niemniej potrzeba ta została już zaspokojona na podstawie wcześniej wydanych decyzji – skarżącemu przyznano zasiłek celowy w wysokości 400 zł na zakup żywności. Tym samym brak było podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego. Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. K. K. odwołał się od powyższej decyzji z dnia 22 maja 2014 r. Decyzją z dnia [...] 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o pomocy społecznej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 22 maja 2014 r., podzielając w pełni stanowisko organu I instancji. Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. K. K. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia 28 listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 lipca 2015 r. (sygn. akt II SA/Po 110/15) uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż w chwili wydawania decyzji z dnia [...] 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło dysponować żadnym dowodem potwierdzającym datę odbioru przez skarżącego decyzji organu I instancji z dnia 22 maja 2014 r. Tym samym wykluczone było również zweryfikowanie, czy zachowany został termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 129 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skarżący odwołał się od rozstrzygnięcia organu I instancji w piśmie z dnia 26 czerwca 2014 r., które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 27 czerwca 2014 r. Oznacza to z kolei, że wspomniany środek zaskarżenia został złożony po upływie ponad miesiąca od wydania decyzji z dnia 22 maja 2014 r., a zatem nie można wykluczyć, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Okoliczność zachowania przez K. K. terminu do wniesienia odwołania nie została przez Kolegium wyjaśniona. Wada ta uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 28 listopada 2014 r. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do zbadania, czy odwołanie z dnia 26 czerwca 2014 r. zostało wniesione w terminie, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń, do wydania rozstrzygnięcia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności odniósł się do wytycznych zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 lipca 2015 r. wyjaśniając, iż w wyniku reklamacji składanych w Urzędzie pocztowym (FUP Poznań 37, ul Szpitalna 37) o wydanie duplikatu potwierdzenia doręczenia decyzji organu I instancji z 22 maja 2014 r. uzyskano odpowiedź (pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego z 30 sierpnia 2016 r.), że reklamacje w tej sprawie można składać wyłącznie w okresie roku od dnia nadania. Z uwagi na fakt, iż wystąpienie organów dotyczy przesyłki nadanej w 2014 roku, nie jest możliwe spełnienie prośby. Tym samym postępowania reklamacyjne składane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. nie odniosły żadnych rezultatów, co powoduje, iż nie można obecnie jednoznacznie określić daty doręczenia decyzji skarżącemu. Powyższa sytuacja nie może szkodzić skarżącemu, zatem Kolegium postanowiło rozpatrzyć odwołanie. Dalej organ wyjaśnił, iż K. K. jest osobą samotnie gospodarującą, która nie uzyskuje żadnego dochodu poza przyznawanymi przez pomoc społeczną zasiłkami okresowymi i celowymi. Wnioskodawca jest przewlekle chory, ale nie ubiega się o określenie stopnia niepełnosprawności. Jest zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy bez prawa do zasiłku. Dochód wyżej wymienionego stanowił zasiłek okresowy w kwocie 271 zł, zasiłki celowe z przeznaczeniem na żywność w wysokości 400 zł miesięcznie. Skarżący otrzymuje średnio miesięcznie 671 zł w ramach pomocy społecznej (zasiłek okresowy + zasiłek celowy na żywność). Ponadto mieszka na terenie ogródka działkowego swojego ojca, gdzie zajmuje budynek, do którego doprowadzone są prąd, a który ogrzewany jest piecykiem elektrycznym. Wodę przynosi od ojca, który mieszka przy ul. [...] w P.. Z uwagi na oświadczenie K. K., iż przyjmuje leki od psychiatry, przyznano mu zasiłek celowy na leki w wysokości 42,45 zł. Dalej organ odwoławczy zauważył, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe uprawniające go do uzyskana pomocy w formie zasiłku celowego. Uznało, iż zgłaszane potrzeby w zakresie pokrycia kosztów zakupu farb, kleju, zmywacza farby, plecaka, śrub, impregnatu, wałka malarskiego, szpachlówek, listew i lakierów w łącznej wysokości 273,75 zł oraz doładowania do karty SIM w wysokości 10 zł, kosiarki w wysokości 200 zł oraz artykułów biurowych, ogrzewacza do wody wraz z montażem, nie mieszczą się w pojęciu tzw. niezbędnej potrzeby bytowej, o której mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium zauważyło także, że część tych kosztów została poniesiona przez skarżącego we własnym zakresie, obecnie wnioskuje on o zwrot wydatkowanych na te cele środków finansowych. Ponadto z uwagi na fakt, iż K. K. ma przyznawane zasiłki celowe na żywność w wysokości miesięcznej 400 zł, brak było również podstaw do pokrycia wydatków poniesionych na zakup żywności w kwietniu i maju 2014 w łącznej wysokości 120,18 zł. Kolegium powołując się na charakter instytucji pomocy społecznej wynikającej z ar 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wyjaśniło, iż organy nie są zobowiązane do przyznawania zasiłków celowych w wysokości zapewniającej całkowite pokrycie zobowiązań osób ubiegających się o pomoc. Przyjęcie takiego sposobu postępowania spowodowałoby w krótkim czasie brak możliwości wsparcia innych świadczeniobiorców. Skargę od powyższej decyzji, zatytułowaną jako "odwołanie od decyzji z dnia [...]16 [...] wniósł K. K.. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, po. 718 – dalej; w skrócie : "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia 22 maja 2014 r. są zgodne z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak wskazano wcześniej w przedmiotowej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z 29 lipca 2015 r. o sygn. akt II SA/Po 110/15), które zawierało ocenę prawną i wytyczne wiążące zarówno organ odwoławczy jak i Sąd orzekający w niniejszym składzie. Zatem konieczne było ustalenie czy ponownie rozpoznając sprawę Samorządowego Kolegium Odwoławczego zastosowało się do wskazówek zawartych w ww. wyroku z 29 lipca 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podjął działanie zamierzające do ustalenia daty doręczenia K. K. decyzji organu I instancji. Niemniej, jak wynika z odpowiedzi udzielonej przez urząd pocztowy, z uwagi na upływ czasu, ustalenie tej daty jest już niemożliwe. W tej sytuacji, wobec niemożliwości jednoznacznego ustalenia, czy odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie, organ odwoławczy mając na względzie słuszny interes strony, przyjął, iż termin ten został zachowany i rozpoznał merytorycznie odwołanie. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony. Tym bardziej, iż to na organach spoczywa obowiązek uzyskania pokwitowania, doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym (art. 39 K.p.a.) , a wadliwość w dokonaniu doręczenia lub w ogóle brak wykonania takiej czynności obciąża organ, a nie adresata (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 2012/12 – dostępny na stronie internetowej : http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Reasumując ten fragment rozważań, Sąd uznał, iż organ odwoławczy zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku z dnia 29 lipca 2015 r. ( sygn. akt II SA/Po 110/15) i wobec niemożliwości ustalenia daty doręczenia stronie decyzji organu I instancji zasadnie przyjął, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Przechodząc dalej zauważyć należy, iż przedmiotowa sprawa dotyczy świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016, r. poz. 930 ze zm. - dalej: u.p.s.) może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Dotyczy to w szczególności pokrycia części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2). Zasiłek celowy przysługuje osobom spełniającym kryteria dochodowe określone w art. 8 ust. 1 powołanej ustawy. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3). Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia - zasady zawarte w ustawie o pomocy społecznej. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06 (Lex nr 2994150), zgodnie z którym z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Na gruncie przedmiotowej sprawy a więc mając na względzie wszelkie okoliczności w tym zakres i cel świadczeń, jakie skarżącemu już dotychczas przyznano, należało rozważyć, czy potrzeby, o jakich sfinansowanie z pomocy społecznej wystąpił skarżący, są "potrzebami niezbędnymi" (art. 39 ust. 1 u.p.s.). W ocenie Sądu organy trafnie stwierdziły, iż w konkretnych okolicznościach sprawy, wobec uzyskiwanej dotychczas systematycznej pomocy, zgłaszane przez skarżącego potrzeby były zbyt daleko idące, przekraczające zadania i zakres pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z intencją ustawodawcy celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków skarżącego w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. zaznaczyć należy, że z treści powołanych przepisów art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie można w żadnym razie wyprowadzić wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 zasadą pomocniczości (subsydiarności). Jak już to wyżej zostało wspomniane, decyzje w przedmiocie przyznania zasiłku celowego opierają się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby pewien zakres przyznanych już świadczeń organ może uznać za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Stąd też w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględniać te, które w danej sytuacji są najistotniejsze. Według Sądu w niniejszej sprawie istotną okolicznością jest, że w momencie rozpatrywania wniosku o zasiłek celowy (maj 2014 r.), skarżącemu przysługiwał zasiłek okresowy (z tytułu bezrobocia) w wysokości 271 zł miesięcznie (przyznany na okres od 1 kwietnia do 31 sierpnia 2014 r.), zasiłki celowe na zakup żywności od marca 2014 r. do sierpnia 2014 r. w kwotach po 400 zł miesięcznie (decyzje z 6 marca 2014 r. oraz 20 maja 2014 r.) oraz zasiłek celowy na zakup leków w wys. 42,45 zł (decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2014 r. nr [...]). W ocenie Sądu organ miał zatem podstawy do nieuwzględnienia wniosku skarżącego w zakresie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu farb, kleju, zmywacza farby, plecaka, śrub, impregnatu, wałka malarskiego, szpachlówek, listew i lakierów w łącznej wysokości 372,75 zł, doładowania karty SIM w wysokości 10 zł, a także na zwrot wydatków za zakupioną w kwietniu i maju 2014 r. żywność w łącznej wysokości 120,18 zł, na zakup kosiarki w wysokości 200 zł oraz na zakup artykułów biurowych, ogrzewacza wody i jego montaż. Wnioski skarżącego dotyczyły w części potrzeb, na których zaspokojenie skarżący otrzymywał regularną pomoc (zasiłek na zakup żywności), a w części dotyczyły potrzeb, które w ustalonym stanie faktycznym nie służą bezpośrednio realizacji niezbędnych potrzeb bytowych wnioskodawcy (zakup farb, kleju, zmywacza farby, plecaka, śrub, impregnatu, wałka malarskiego, szpachlówek, listew i lakierów, kosiarki, artykułów biurowych, ogrzewacza wody) lub mogą być zaspakajane z przyznanego zasiłku okresowego (doładowanie telefonu). W ocenie Sąd doładowanie telefonu, z uwagi na chorobę skarżącego oraz samotne zamieszkiwanie na terenie ogródków działkowych, może co prawda stanowić niezbędną potrzebę bytową, jednak koszt tego doładowania – 10 zł skarżący może pokryć ze środków otrzymywanych tytułem zasiłku okresowego. Również zakup materiałów budowlano-remontowych może być związany z zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkalnych, niemniej z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego nie wynika, aby budynek, w którym zamieszkuje skarżący, wymagał remontu lub drobnych napraw, których strona nie mogłaby dokonać korzystając z dostępnych jej środków. Uwaga ta dotyczy także zakupu podgrzewacza wody. Ponadto, jak trafnie zauważył organ II instancji, wniosek skarżącego nie dotyczył, co do większości, pomocy na zaspokojenie przyszłych potrzeb, lecz tylko refinansowania przez pomoc społeczną poniesionych już kosztów potrzeb, które zdołał zaspokoić we własnym zakresie. Reasumując należy stwierdzić, że w niniejszym stanie faktycznym organ uprawniony do rozpoznania wniosku o pomoc w formie zasiłku celowego przedsięwziął możliwe środki, aby ustalić jaka jest obecna kondycja materialno-finansowa skarżącego. Uwzględnione zostały w szczególności wnioski wypływające z aktualizacji wywiadu środowiskowego dotyczącego sytuacji życiowej wnioskodawcy. Na zakończenie trzeba też zwrócić uwagę i na to, że pomoc finansowa otrzymywana przez K. K. w okresie od marca 2014 r. do sierpnia 2014 r. wynosiła przeciętnie 671,- zł miesięcznie (zasiłek okresowy + zasiłek celowy na zakup żywności) i miała de facto charakter pomocy o charakterze stałym. Kwota regularnie uzyskiwanego przez skarżącego od organów pomocy społecznej wsparcia przewyższała zatem kryterium dochodowe uprawniające do wystąpienia przez osobę samotnie gospodarującą o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Nie jest to wprawdzie przesłanka wyłączająca przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, niemniej wysokość kryterium dochodowego stanowi pewne wskazanie, pozwalające określić w sposób przybliżony, jakie przychody, a w ich braku wsparcie ustawodawca uznaje za wystarczające, gwarantujące minimum godnej egzystencji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.