II SA/Po 96/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Podrazik W dniu [...] r. A. K. i P. J. wnieśli skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą na rzecz E. T. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowo – gospodarczo - inwentarskiego wraz z przebudową stodoły na terenie działki o nr ewid. [...], obręb N., bezpośrednio przy granicy z działką o nr ewid. [...], obręb N.. W petitum skargi skarżący wnieśli m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w jej treści podnosząc jednak jedynie zarzuty odnoszące się do meritum sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście powyższego należy wskazać, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja ustalająca warunki zabudowy, która z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1022/17 i z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 595/17). Decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei abstrahując od występującego w orzecznictwie poglądu o braku posiadania przez decyzję o ustaleniu warunków zabudowy atrybutu wykonalności Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili, aby wykorzystanie przez inwestora otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy mogło łączyć się z niebezpieczeństwem wywołania zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona skarżąca nie wskazała nawet, czy w jej opinii wykonanie decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04), wobec czego merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. /-/ E. Podrazik