II SA/Po 966/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2017 r. wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 roku nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skargą datowaną dnia [...] sierpnia 2017 roku skarżąca K. G. zaskarżyła do tutejszego decyzję [...] wydaną dnia [...] lipca 2017 roku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymującą w mocy decyzję [...] Burmistrza Gminy P., wydaną w dniu [...] maja 2017 roku,po rozpoznaniu wniosku K. P. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla maksymalnej obsady 92 sztuk bydła opasowego (96 DJP), na działce o nr. ewid. [...] w obrębie geodezyjnym L. . Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w II instancji postępowania administracyjnego podając, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącą na poniesienie znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie może być uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 poz. 1369 ) – dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem, aby Sąd mógł zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a., skarga musi dotyczyć postanowienia, którego wykonanie (zrealizowanie) zmienia sytuację strony skarżącej, a zmiana ta może mieć charakter opisany w tym przepisie. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie podlega wykonaniu ani nie wywiera skutków w zakresie sytuacji prawnej strony skarżącej. Wobec tego wstrzymanie jego wykonania na podstawie przywołanego wyżej przepisu nie jest możliwe. Należy przy tym podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. Problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Odnosząc powyższe do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy, że nie może zostać wstrzymane jej wykonanie, bowiem akt ten nie posiada przymiotu wykonalności. Nie nakazuje on skarżącej wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie nadaje się do wykonania, gdyż wydanie decyzji w tym przedmiocie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżącej, jak również dla innych podmiotów. Taka decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Innymi słowy decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na swój charakter, nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stanowisko sądu znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). Wskazać tutaj należy, wyrok z 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GZ 321/17, zgodnie z którym ochroną tymczasową mogą być objęte wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Wskazać należy, że skarżąca we wniesionej skardze wnosiła o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazanej wyżej inwestycji. Taki charakter decyzji nie wpływa jednak bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej. W żaden sposób nie nakłada na nią zobowiązań i tym samym nie spełnia hipotezy art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. /-/ E. Brychcy