II SA/Po 968/17

Dnia 14 czerwca 2018 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu /-/ R. Talaga Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2018 roku oddalono skargę S. K. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Postanowieniem z dnia 7 marca 2018 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ustanowił dla S. K. adwokata jako pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 18 kwietnia 2018 roku Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyznaczyła adwokata A. F. jako pełnomocnika z urzędu dla strony skarżącej. Pismem z dnia 22 maja 2018 roku adwokat A.F. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Na gruncie powyższego rozporządzenia aktualność zachowały wcześniejsze poglądy, zgodnie z którymi oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, powinno być wyraźnie sformułowanie we wniosku adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, OSNC z 1999 r. nr 3, poz. 63; postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, LEX nr 1215161; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05). Złożenie wskazanego oświadczenia, stanowi bowiem konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia, gdyż pozwala określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Faktu, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić z treści żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Jego treść nie zastępuje bowiem treści oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia i nie może być też z treścią tego oświadczenia utożsamiana. Brak przedmiotowego oświadczenia stanowi zatem nieusuwalny brak wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej skutkując odmową przyznania wynagrodzenia (por. postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11, LEX nr 1106755; postanowienie WSA w Opolu z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 298/16; A. Partyk, T. Partyk, Komentarz do § 3 rozporządzenia w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, LEX/el. 2016.). W rozpoznawanej sprawie wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego na w piśmie procesowym z dnia 22 maja 2018 roku złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu poprzez złożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ale nie złożył oświadczenia, czy opłaty tego rodzaju zostały uiszczone. Takie oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia nie zostało również zamieszczone w innych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy sądowej. W konsekwencji zabrakło podstaw do przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienie. /-/ R. Talaga