II SA/Po 978/13

Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Starosta G. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b , art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) uznał M. J. za osobę bezrobotną oraz odmówił jej przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca spełniła warunki niezbędne do uzyskania statusu bezrobotnego. Zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje jej jednak, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie udokumentowała 365 dni zatrudnienia ani też innego okresu, o jakim mowa w art. 71 ust. 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. M. J. odwołała się od powyższej decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że okres niezbędny do przyznania jest zasiłku dla bezrobotnych został w istocie należycie udokumentowany. Zwróciła uwagę na wyrok sądu powszechnego zasądzający na jej rzecz odszkodowanie w związku z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o pracę, które zostało wypłacone w dniach [...] stycznia 2012 r. i [...] maja 2012 r. Ponadto, organ I instancji nie uwzględnił okresu od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2012 r., kiedy to skarżąca uzyskała kwotę przewyższającą minimalne wynagrodzenie, od którego istniał obowiązek opłacania składek na fundusz pracy. Wreszcie, nie wzięto pod uwagę także okresu pobierania zasiłku chorobowego, którego kwota również stanowiła co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Tym samym w okresie od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] maja 2013 r. skarżąca przepracowała łącznie 435 dni, co uprawnia ją do uzyskania żądanego świadczenia pieniężnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty G. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Następnie Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił, że z własnych ustaleń wynika, iż w wymaganym okresie 18 miesięcy, tj. od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] maja 2013 r., skarżąca przepracowała tylko 345 dni, mianowicie od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. – 178 dni oraz od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] maja 2013 r. – 167 dni. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że wspomniane przez skarżącą odszkodowanie dotyczy okresu 3 miesięcy bezpośrednio po rozwiązaniu umowy o pracę, a więc od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r., bez znaczenia zaś pozostaje rzeczywista data wypłaty zasądzonej kwoty pieniędzy. Zaliczeniu podlega bowiem jedynie okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, a nie okres wypłaty tego świadczenia. Z tego względu powoływany przez skarżącą wyrok sądu powszechnego nie mógł wpłynąć na ilość dni przepracowanych przez skarżącą w zakreślonym wyżej 18-miesięcznym okresie. Wojewoda Wielkopolski zaznaczył przy tym, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych ma charakter związany i niepodległa uznaniu organów administracji publicznej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. M. J. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 51 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. nr 24 poz. 141 z późn. zm.) i art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi skarżąca zaznaczyła, iż przekazała organom administracji publicznej komplet dokumentów, które powinny wystarczać do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Podkreśliła, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji wadliwe zastosowały art. 51 § 2 k.p., nie wliczając do okresu, od którego zależy przyznanie omawianego świadczenia, okresu za który otrzymała odszkodowania za niezgodne z prawnego rozwiązanie umowy o pracę. Gdyby natomiast skarżącej doliczono wspomniany okres 3 miesięcy, to przepracowałaby ona 435 dni w okresie 18 miesięcy przed złożeniem wniosku o rejestrację w urzędzie pracy, co z kolei uprawniałoby ją do nabycia wymienionego zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się nietrafna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest, wedle art. 1 § 2 powołanej ustawy, pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Jak wynika z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym w myśl art. 145 § 1 powołanej ustawy sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy, prawo zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli (1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publiczny i (2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni osoba ta wykonywała jedną z form zatrudnienia, szczegółowo wyliczonych przez ustawodawcę. Trzeba przy tym podkreślić, że oba wymienione warunki muszą być spełnione łącznie, a decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy zauważyć, że M. J. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. z wnioskiem o przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych w dniu [...] maja 2013 r. (k. 69-72 akt adm.). Tym samym okres 18 miesięcy, w ramach którego należy przepracować 365 dni, by uzyskać przedmiotowe świadczenie pieniężne, rozpoczynał się w dniu [...] listopada 2011 r. i upływał w dniu [...] maja 2013. Skarżąca przedłożyła: (1) zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], zgodnie z którym podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] października 2012 r., (2) zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia [...] maja 2013 r., wedle którego pobierała zasiłek choroby od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. i od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz (3) umowy zlecenia z dnia [...] maja 2012 r., [...] czerwca 2012 r., [...] lipca 2012 r., [...] sierpnia 2012 r., [...] września 2012 r. [...] października 2012 r. potwierdzające podjęcie wymienionej formy zatrudnienia (k. 73-99 akt adm.). Konsekwentnie zatem należy uznać, że skarżąca we wskazanych okresie 18 miesięcy była zatrudniona od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r., co z kolei łącznie daje 345 dni. Tym samym należy również stwierdzić, że wymóg z art. 72 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy nie został spełniony, wobec czego organy administracji publicznej były zmuszone odmówić przyznania skarżącej żądanego przez nią zasiłku dla bezrobotnych. Sąd nie podziela zarazem stanowiska skarżącej, że zaliczeniu w niniejszej sprawie powinien podlegać dodatkowo okres 3 miesięcy za który wypłacono skarżącej w dniach [...] stycznia 2012 r. i [...] maja 2012 r. odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Skarżąca powołała się przy tym na art. 51 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. nr 24 poz. 141 z późn. zm.), zgodnie z którym pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wedle którego do 365 dni zatrudnienia, które należy wykazać by uzyskać zasiłek dla bezrobotnych, wlicza się również okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodne z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...], utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], zasądzający od Jednostki Wojskowej nr [...] w P. na rzecz skarżącej odszkodowanie w związku z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o pracę (k. 108-109 akt. adm.). Ze świadectwa pracy z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], wynika, że skarżąca pracowała w opisanej Jednostce Wojskowej od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. (k. 33 akt adm.). Tym samym, biorąc pod uwagę powołany wyrok z dnia [...] grudnia 2011 r., należy uznać, że skarżąca była zatrudniona w wymienionej Jednostce Wojskowej do dnia [...] kwietnia 2011 r. Jednakże należy podkreślić, że początek biegu rozważanego aktualnie 18-sto miesięcznego terminu rozpoczął się dopiero w dniu [...] listopada 2011 r., wobec czego wyrok z dnia [...] grudnia 2011 r. nie pozwalał na zaliczenie w niniejszej sprawie dodatkowych 3 miesięcy zatrudnia. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie stwierdza, iż zaliczeniu podlegają okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, a nie w których nastąpiła wypłata wspomnianego odszkodowania. Dlatego też argumentacja skarżącej okazała się nietrafna i nie mogła być uwzględniona. Tym samym należy uznać, że skarżąca nie spełniła wymogów, od których zależy przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).