II SA/Po 979/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "X" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Skargą wniesioną w dniu [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik "X" Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżył powołane w rubrum postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym uchylono w części postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...], znak [...]. Organ I instancji zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności wybudowania odcinka linii wysokiego napięcia [...] kV o długości [...]m, zlokalizowanej w rejonie ulic [...] i [...] w P. i jednocześnie wezwał Spółkę "X", jako właściciela przedmiotowej linii wysokiego napięcia, do wystąpienia w terminie dwóch miesięcy do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wymienionej istniejącej linii wysokiego napięcia [...]kV, na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w P. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że dla obszaru, przez który przedmiotowa linia na tym odcinku przebiega, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ nadzoru budowlanego nie może dokonać oceny zgodności linii wysokiego napięcia z przepisami o planowaniu przestrzennym. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że w takim przypadku badanie zgodności samowolnie zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., winno odbywać się przez właściwy organ w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w niniejszym przypadku przez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższe postanowienie organu I instancji w części określającej termin wykonania wezwania do wystąpienia przez "X" Sp. z o.o. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wymienionej linii wysokiego napięcia i w tym zakresie orzekł o obowiązku wykonania powyższego wezwania w terminie do dnia [...] sierpnia 2013 r. (pkt 1) oraz w części określającej odcinek linii wysokiego napięcia, na który należy uzyskać decyzję w sprawie lokalizacji celu publicznego i w tym zakresie wezwał Spółkę do uzyskania decyzji w sprawie lokalizacji celu publicznego dla istniejącej linii wysokiego napięcia [...] kV dla przebiegu przez teren działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nr [...], z arkusza mapy [...], obręb [...] w P. (pkt 2). W pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. W skardze z dnia [...] sierpnia 2013 r., wniesionej do tutejszego Sądu, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu II instancji w części dotyczącej wezwania strony skarżącej do wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego do właściwego organu. Przedmiotowy wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 63 wskazanej ustawy postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek, a zgodnie z jej art. 64 §2 wniosek powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym zawierać uzasadnienie zgłoszonego żądania. W świetle powyższego warunkiem zastosowania przez Sąd instytucji tymczasowej ochrony strony skarżącej dany akt administracyjny, jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż wykonanie zaskarżonego aktu może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, co wiąże się z koniecznością odpowiedniego uzasadnienia złożonego w tym przedmiocie wniosku. Przedmiotowy wniosek wymogów tych nie spełnia, bowiem poza żądaniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawarto w nim żadnego uzasadnienia w aspekcie istnienia przesłanek z art. 61 §3 przedmiotowej ustawy. Stąd wniosek stron o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w zakresie określonym w jego uzasadnieniu już z tej przyczyny nie mógł zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że postanowienia organów w kwestiach wpadkowych, do jakich między innymi zalicza się postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego, nie należą się do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tego rodzaju postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, gdyż nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez te postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą zawieszenia postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie wystąpiły przeszkody prawne do przerwania toku postępowania administracyjnego i wydania decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OZ 358/11, LEX nr 795323 oraz z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1271/10, LEX nr 673862, www.cbois.gov.pl). Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy postanowienia wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie legalności istniejącej linii wysokiego napięcia na określonym przez organ II instancji odcinku. Z sentencji i uzasadnienia wydanego w sprawie postanowienia wynika, że organ wezwał Spółkę do wystąpienia, w terminie 2 miesięcy, z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wychodząc z założenia, że na tym odcinku linia powstała w warunkach samowoli budowlanej i możliwa jest legalizacja tej samowoli, po przeprowadzeniu oceny zgodności jej lokalizacji z przepisami o planowaniu przestrzennym. PINB uznał, że dalszy przebieg postępowania legalizacyjnego uzależniony jest od uzyskania przez Spółkę decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wezwanie Spółki przez organ nadzoru budowlanego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie takiej decyzji nie oznacza, że Spółka została zobowiązana do wystąpienia z takim wnioskiem. W tym zakresie postanowienie nie obliguje strony do działania, a więc nie korzysta z przymiotu wykonalności. Skarżąca Spółka może, ale nie musi z uprawnienia tego skorzystać, a ewentualne nie zastosowanie się do wezwania będzie miało wpływ na dalszy przebieg prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Zaskarżone postanowienie w tej części nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W konsekwencji wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie nie mogło mieć w sprawie miejsca. Nadmienić należy, że na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny sprawy i oceny legalności zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania. Tak więc Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a postanowił, jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak