II SA/Po 98/24

Dnia 13 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga J. K. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 21 listopada 2023 r., nr [...], wydaną w postępowaniu jednoinstancyjnym. W decyzji tej odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy Z. (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") z dnia 26 lutego 2021 r., znak: [...] (zwanej dalej "decyzją z 2021 r.") w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości D., gm. Z.. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny. Dnia 26 lutego 2021 r., na skutek rozpoznania wniosku A. K. i K. K. (zwanych dalej łącznie "inwestorami"), Wójt wydał decyzję z 2021 r. Z uwagi na brak zaskarżenia tej decyzji, stała się ona ostateczna z dniem 22 marca 2021 r. Decyzja z 2021 r. została zmieniona przez Wójta decyzją nr [...] z dnia 1 marca 2022 r., znak: [...] w ten sposób, że zwiększono ilość działek objętych planowaną inwestycją, a także zmieniono przebieg linii zabudowy. Pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 2021 r. oraz decyzji ją zmieniającej. Wnioskodawca powołał podstawę nieważnościową – art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."). Rażące naruszenie prawa przez Wójta miało polegać na tym, że nie spostrzegł on, iż żadna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób opisany w decyzji. Linia zabudowy powinna stanowić przedłużenie linii wyznaczonej przez sąsiednią zabudowę. Nigdzie w okolicy nie wynosi ona 4 m. Wnioskodawca kwestionuje sposób wyliczeń poszczególnych parametrów, które ostatecznie zostały wskazane w decyzji z 2021 r. Pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. Kolegium zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 2021 r. Decyzją z dnia 21 listopada 2023 r., nr [...], Kolegium stwierdziło nieważność decyzji zmieniającej decyzję z 2021 r. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podniosło, że doszło do rażącego naruszenia art. 155 k.p.a., ponieważ Wójt polegał tylko na zgodzie inwestorów, a nie zwrócił się z zapytaniem o zgodę pozostałych stron postępowania administracyjnego. Każda ze stron musiała wyrazić zgodę na zmianę decyzji z 2021 r. Tego samego dnia, SKO wydało drugą decyzję, tj. decyzję z dnia 21 listopada 2023 r., nr [...], w której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z 2021 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w postępowaniu nieważnościowym nie dochodzi do ponownego badania przesłanek wydania decyzji ostatecznej. Postępowanie nieważnościowe nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, a więc nie dochodzi do merytorycznego załatwienia sprawy. SKO, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdziło, że tylko zaniechanie przeprowadzenia analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu może świadczyć o rażącym naruszeniu prawa. Wady co do ustaleń analizy nie mogą być traktowane za takie naruszenie. SKO zestawiło decyzję z 2021 r. oraz analizę cech i funkcji zagospodarowania terenu i stwierdziło, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty budowlane, których parametry i funkcja pozwalają na ustalenie warunków dla nowej zabudowy. Kolegium podniosło, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem") przewidują możliwość zastosowania odstępstw od wszystkich ustalonych w analizie wskaźników. Nie może tutaj zatem być mowy o oczywistości, czy rażącym naruszeniu przepisów prawa. SKO przeanalizowało także inne przesłanki nieważnościowe i stwierdziło, że nie zachodzi żadna z nich, aby to miało doprowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z 2021 r. Skarżący nie skorzystał ze swojego prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której to zaskarżył decyzję organu II instancji. Podniesiono zarzut naruszenia: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowe zamieszenie inwestycyjne zostało zaplanowane; 2) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia w stopniu rażącym poprzez błędne i niezgodne z ładem przestrzennym zaplanowanie przedmiotowej inwestycji. W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji z 2021 r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Uzasadnienie skargi jest zbieżne z uzasadnieniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 2021 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". Składając skargę do tut. Sądu, skarżący zaznaczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Kolegium nie wniosło o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 10 maja 2024 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 13 czerwca 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli, zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 2021 r. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. "Instytucja stwierdzenia nieważności ma przede wszystkim charakter materialnoprawny przez ustanowienie sankcji nieważności decyzji dotkniętej ciężkimi kwalifikowanymi wadami. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji tworzy bowiem możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter procesowy przez unormowanie trybu zastosowania sankcji nieważności i w tym zakresie charakter niejednolity, bo występują w niej zarówno elementy charakterystyczne dla środka zaskarżenia, środka nadzoru jak też w zakresie ograniczonym – odwołalności decyzji." (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2017, s. 395). Przytoczone stanowisko doktryny podkreśla nadzwyczajność tej instytucji prawnej, która stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej z art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności musi sprowadzać się do wystąpienia kwalifikowanej wady prawnej, która eliminuje ją z obrotu prawnego ze skutkiem retroaktywnym (ex tunc). Ponadto należy mieć na względzie to co podkreśliło także SKO, że w postępowaniu nieważnościowym nie dochodzi do ponownego ustalania stanu faktycznego, ani weryfikacji prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2680/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnienia wymaga także i to, że nadzwyczajność instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która, jak wskazano wyżej, jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji z art. 16 § 1 k.p.a. sprawia, że niedopuszczalne jest stosowanie dyrektyw wykładni rozszerzającej (exceptiones non sunt extendendae). Oznacza to, że organ administracji publicznej musi badać podstawy nieważnościowe wyłącznie w świetle tylko tych przesłanek, jakie wskazał ustawodawca w art. 156 § 1 k.p.a., bez możliwości wykroczenia poza ich zakres. Same zaś przesłanki należy rozumieć literalnie, a więc niedopuszczalne jest stosowanie dyrektyw wykładni celowościowej, aby nie doprowadziły one do przyjęcia odmiennych rezultatów interpretacyjnych niźli wynika to z dyrektyw wykładni językowej. Skarżący powołał w swoim wniosku, inicjującym postępowanie nieważnościowe, przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Według skarżącego, doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia. Rzekome rażące naruszenie powołanych przepisów prawa miało polegać na nieprawidłowościach ustaleń w analizie funkcji i cech zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Sąd w składzie orzekającym nie podzielił żadnego z zarzutów, jak i żadnego twierdzenia podniesionego przez skarżącego. Tak jak wskazano powyżej, instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przewidzianym przez ustawodawcę w postępowaniu administracyjnym. Zastosowanie tego trybu weryfikacji jest obarczone wysokimi wymaganiami, aby tenże tryb nie był "kolejną instancją" merytoryczną w toku postępowania administracyjnego, obok postępowania rozpoznawczego oraz odwoławczego. Postępowanie nieważnościowe nie jest bowiem konkurencyjne względem postępowania odwoławczego. Skarżący podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa sugeruje, że doszło do takich naruszeń w decyzji z 2021 r., że nie przystaje ona do stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dniu jej wydania. Sąd tej opinii nie podziela. Rażące naruszenie prawa to takie kwalifikowane naruszenie prawa, które polega na istnieniu oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 521/02, System Informacji Prawnej LEX nr 110437). Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniem, że doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i przepisów rozporządzenia. Aby przeprowadzić analizę funkcji i cech zagospodarowania terenu, musi zostać przeprowadzone postępowanie na okoliczność występujących parametrów oraz wszelkich cech objętych w przepisach wykonawczych, wydanych na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Jeżeli zaistniały błędy w tejże analizie, a skarżący podnosi istnienie nieprawidłowości w treści tego dokumentu i wiąże te okoliczności z sankcją nieważności, to nie można traktować tego, jako rażącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ tylko przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mogłoby skutkować dowiedzeniem tychże nieprawidłowości, a jak wyjaśniono w poprzednim akapicie uzasadnienia niniejszego wyroku, w postępowaniu nieważnościowym nie może być mowy o ponownym ustalaniu stanu faktycznego. Dopiero całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wobec istnienia prawnego obowiązku jego przeprowadzenia (tu: analiza funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) mogłoby być przesłanką stwierdzenia nieważności, gdyż w tej sytuacji, istotnie można by mówić o rażącym naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2771/19, dostępny w CBOSA). Zatem przeprowadzenie takiej analizy, nawet w sposób błędny, nie daje podstaw do twierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko przyjmuje się w orzecznictwie. "Nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa." (wyrok NSA z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2388/19, a także wyrok NSA z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 846/20, dostępne w CBOSA). Jakkolwiek wadliwe procedowanie w sprawie, w tym niewłaściwe przeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej, czy też analizy stanu faktycznego i prawnego terenu może mieć wpływ na wynik decyzji o warunkach zabudowy, to jednak nieprawidłowo przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też błędna analiza stanu faktycznego i prawnego terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1632/19, dostępny w CBOSA). Wójt, zanim wydał decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, zlecił przeprowadzenie analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu. Spełnił więc swój obowiązek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i podjął się przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Miało ono odpowiedzieć na pytanie, czy zaplanowana przez inwestorów inwestycja będzie mogła zostać zrealizowana w kontekście cech i form zabudowy ujawnionych w przedmiotowej analizie. Nie ma zatem tutaj mowy o oczywistej sprzeczności. Oczywistość to brak wątpliwości co do znaczenia, wagi, prawdziwości; bezsporność, pewność (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 569). W niniejszej sprawie musiałoby zatem bezspornie zaistnieć całkowite zaniechanie organu I instancji w zakresie przeprowadzenia analizy albo przeprowadzenie jej w taki sposób, że co innego byłoby przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a co innego wynikałoby z decyzji ustalającej te warunki dla jeszcze innej formy zabudowy. Tylko w takiej sytuacji mogłaby być mowa o oczywistości naruszenia przepisów prawa, a tym samym jego rażącym naruszeniu. Jeżeli analiza została przeprowadzona, a mimo to posiada ona błędy (nawet liczne), niedoskonałości, czy też braki, nie można traktować o rażącym naruszeniu prawa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 946/19, dostępny w CBOSA). Tutejszy Sąd orzekł już niejednokrotnie, że tylko oczywisty brak spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa daje podstawę do stwierdzenia nieważności, a nie niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Po 488/19, dostępny w CBOSA). Ocena tego, czy zachowano standardy dobrego sąsiedztwa wymaga każdorazowo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co nie może mieć w miejsca w postępowaniu nieważnościowym. Jednocześnie Sąd analizując akta sprawy spostrzegł, że nie zachodzą oczywiste rozbieżności pomiędzy wnioskiem o wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy a decyzją ostateczną objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Sąd nie znalazł także oczywistych sprzeczności w analizie funkcji. Inwestorzy postanowili zrealizować inwestycję polegającą na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. W obszarze analizowanym zidentyfikowano podobny sposób zabudowy, wręcz tożsamy (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Nie sposób zakwestionować metodyki postępowania Wójta, który zlecając urbaniście przeprowadzenie analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu, w prawidłowy sposób wyznaczył obszar analizowany i przystąpił do pomiarów poszczególnych parametrów. To, czy parametry te zostały wyznaczone prawidłowo czy nie, jest przedmiotem oceny w ramach postępowania wyjaśniającego. To zaś jest domeną administracyjnego postępowania rozpoznawczego lub odwoławczego. Postępowanie nieważnościowe, chociaż kieruje się jak każde postępowanie administracyjne zasadą prawdy obiektywnej, to jednak doznaje ono daleko idących modyfikacji w zakresie poszukiwania tejże prawdy. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty oraz argumenty podniesione w skardze. Skarżący zaznaczył, że w obszarze analizowanym miało nie być żadnego obiektu, który odpowiadałby swoimi parametrami obiektom zamierzonym. Linia zabudowy jest jednym z parametrów, o których mowa w przepisach rozporządzenia – § 4 ust. 1. Aby określić prawidłowość działań ze strony Wójta, Kolegium musiałoby dokonać oceny analizowanego materiału dowodowego pod kątem wskazania obiektu budowlanego stanowiącego determinantę dla wyznaczenia linii zabudowy. Ponownie oznaczałoby to konieczność "wkroczenia" na grunt postępowania wyjaśniającego, co w warunkach niniejszej sprawy jest oczywiście niedopuszczalne. To samo dotyczy każdego kolejnego parametru zabudowy. Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że SKO w toku postępowania nieważnościowego prawidłowo podjęło się analizy pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., których nie podniesiono we wniosku. Kolegium uczyniło więc zadość obowiązkowi z art. 7 i art. 77 k.p.a., rozpoznając sprawę w całokształcie trybu nieważnościowego, a więc trybu nadzwyczajnego, nie przekraczając przy tym granic tejże procedury. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich nie zasadność. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji działał w niniejszej sprawie nie jako organ odwoławczy, tylko jako organ właściwy do oceny nieważności decyzji ostatecznej. To, w świetle powyższych rozważań, dalece zawęża możliwości badawcze organu. Postępowanie nieważnościowe nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). SKO przeprowadziło postępowanie w zakresie, w jakim było to dopuszczalne z uwagi na specyfikę postępowania niewaznościowego i wszystko to znalazło swoje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Konsekwencją niezasadności zarzutów procesowych jest niezasadność zarzutów materialnych. Nie naruszono art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ani § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia. Powołane przepisy pozwalają na zastosowanie odstępstw do ustalonych parametrów, co dodatkowo wskazuje na konieczność poszukiwania determinanty przesądzającej o jej zastosowaniu. Ponownie, w świetle postępowania nieważnościowego, takie działanie jest niedopuszczalne. Brak oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią wniosku o ustalenie warunków zabudowy a decyzją z 2021 r. sprawia, że nie sposób podważyć trafność ustaleń przyjętych przez Wójta. Co istotne, tylko wówczas można podnieść zarzut rażącego naruszenia tzw. dobrego sąsiedztwa, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią wniosku a finalnym ukształtowaniem warunków zabudowy w drodze decyzji. Tego wszystkiego nie udało się stwierdzić. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze jak i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.