II SA/Po 99/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] 2009 r. znak [...] w pkt II w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. i A. T. prowadzącej Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "B" w G. k/P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia [...] 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] 2009 r., znak [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P,. z dnia [...] 2009 r. znak: [...] w części dotyczącej nakazu zniszczenie (utylizacji) 4576 sztuk puszek z mięsem – "Mince Meat Mix" oraz 2850,2 kg produktów – wyrobów garmażeryjnych – wyprodukowanych na bazie mięsa pochodzącego z tych puszek /-/ T. Świstak Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] 2009 r., którą, w punkcie 1. zakazano A. T. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowe "B" z siedzibą w G. wprowadzenia do obrotu partii konserw mięsnych w ilości 4576 sztuk po 2 kg netto oraz wyrobów garmażeryjnych w ilości 2850,2 kg, zaś w punkcie 2. nakazano zniszczenie (utylizację) wymienionych powyżej produktów. Decyzji organu I instancji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, wstrzymany następnie postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] 2009 r., znak [...]. Skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. Sp. z o.o. "A" z siedzibą w K. oraz A.T. Sprawa ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Po 99/10, natomiast sprawa ze skargi A. T. pod sygnaturą II SA/Po 100/10. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r. sprawa o sygnaturze II SA/Po 100/10 ze skargi A. T. została połączona ze sprawą II SA/Po 99/10 ze skargi "A" Sp. z.o.o. w K w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postępowanie to jest obecnie prowadzone pod sygnaturą II SA/Po 99/10. W skardze złożonej przez "A" Sp. z.o.o zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w części dotyczącej utylizacji produktu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, iż była importerem konserw mięsnych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, a utylizacja tych produktów mięsnych, o której orzeczono w pkt II decyzji organu I instancji może spowodować powstanie po stronie "A" Sp. z o.o. odpowiedzialność wobec jej kontrahentów. Ponadto przedmiotowe konserwy mogą stanowić dowód rzeczowy w śledztwie prowadzonym przez szwedzkie organy wymiaru sprawiedliwości. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji stwierdzając, iż przytoczone w skardze okoliczności uzasadniające wstrzymania wykonania decyzji nie znajdują oparcia w sprawie. Sąd uznał, iż niemożliwe jest stwierdzenie, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wyrządzeniem po stronie wnioskodawcy szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka z o.o "A" zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez błędną ocenę wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności i w konsekwencji przyjęcie, że wykonanie decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca podniosła równie, iż szacowana szkoda materialna w przypadku zniszczenia puszek mięsa wyniosłaby 200000 zł, a Spółka pozostanie pozbawiona możliwości uzyskania jakichkolwiek korzyści finansowych z ich sprzedaży. Postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. o sygn. II OZ 934/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sądowi I instancji zarzucono, iż nie wskazał jednoznacznie wstrzymania, której decyzji domaga się wnioskodawca i tym samym nie określił wstrzymania, której decyzji odmówił. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z analizy zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wynika, że przedmiotem tego wniosku jest decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z [...] 2009 r. w zakresie, w jakim nakazano zniszczenie (poddanie utylizacji) 4576 sztuk puszek z mięsem – "Mince Meat Mix" oraz 2850,2 kg produktów – wyrobów garmażeryjnych – wyprodukowanych na bazie mięsa pochodzącego z tych puszek, jako materiału kategorii 1, a więc w zakresie częściowym. Natomiast z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i z sentencji tego postanowienia nie wynika jednoznacznie, którą z decyzji Sąd i instancji przyjął za przedmiot wniosku i w jakim zakresie rozpoznawał jej wstrzymanie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dokonać skutecznej oceny prawidłowej wykładni przez Sąd I instancji normy art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] 2009 r, znak: [...] , a więc decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczyć może nie tylko zaskarżonej decyzji, lecz także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zauważyć także należy, iż organ I instancji nadał wprawdzie swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, to jednak rygor ten został następnie wstrzymany postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] 2009 r., znak [...] . W tej sytuacji procesowej wykonanie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] 2009 r., winno nastąpić dopiero z datą wydania decyzji organu odwoławczego, która to decyzja jako ostateczna i rozstrzygająca sprawę co do istoty nadaje się do wykonania i wymaga wykonania i co za tym idzie stanowi podstawę egzekucji nałożonych na stronę obowiązków. Stąd też, biorąc pod uwagę cel do osiągnięcia, jakiego zmierzała skarżąca poprzez złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w części 2 dotyczącej utylizacji produktu, a którym jest zapobieżenie utylizacji produktu, przedmiotem orzeczenia Sądu wydawanego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało uczynić obok decyzji wprost wskazywanej we wniosku także decyzję ostateczną, a więc decyzję organu II instancji, ograniczając jednocześnie badanie dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji do zawartych w niej rozstrzygnięć w przedmiocie nałożenia obowiązku utylizacji 4576 sztuk puszek z mięsem oraz 2850,2 kg produktów – wyrobów garmażeryjnych – wyprodukowanych na bazie mięsa pochodzącego z tych puszek. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując powyższy przepis trzeba również zauważyć, że okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367). Wskazanym już wcześniej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest stwierdzenie istnienia w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba podkreślić, iż oba pojęcia, to jest "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym utrwalił się pogląd, iż art. 61 § 3 p.p.s.a. mówi o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 8 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja, jak również zgromadzony w sprawie materiał nie wykazują w dostateczny sposób, by w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji w części objętej wnioskiem (dotyczącej nałożenia obowiązku utylizacji produktu). Podniesiona przez skarżącą Spółkę groźba poniesienia szkody finansowej spowodowanej utylizacją przedmiotowych produktów mięsnych nie nosi znamion znacznej szkody, która nie będzie mogła być zrekompensowana. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż to nie skarżącą Spółkę, lecz na A. T. nałożony został obowiązek zniszczenia (utylizacji) partii konserw mięsnych w ilości 4576 sztuk po 2 kg netto oraz wyrobów garmażeryjnych w ilości 2850,2 kg i to nie skarżąca Spółka jest obecnie właścicielem tych wyrobów, a co za tym idzie wykonanie przedmiotowej decyzji nie spowoduje jakichkolwiek bezpośrednich skutków dla sfery majątkowej Sp. z.o.o "A" Należy nadto podkreślić należy, iż w realiach niniejszej sprawy, dotyczącej utylizacji partii konserw mięsnych oraz wyrobów garmażeryjnych będących przedmiotem obrotu w ramach działalności handlowej, nawet w przypadku wykonania decyzji, która następnie w wyniku uwzględnienia skargi strony zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, podmiot który poniósł w związku z tym straty, będzie mógł dochodzić odszkodowania na drodze cywilnoprawnej od właściwej jednostki organizacyjnej będącej stacio fisci Skarbu Państwa. Również podniesiona przez stronę skarżącą hipotetyczna możliwość wykorzystania przez szwedzkie organy wymiaru sprawiedliwości przedmiotowych konserw mięsnych jako dowodu w toczącym się postępowaniu karnym w sprawie wprowadzenia do obrotu produktów mięsnych objętych zakazem, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka poza powiadomieniem, iż Prokuratura Okręgowa w Malmo wszczęła postępowanie karne (k. 50 akt sądowych) nie udzieliła jakichkolwiek informacji odnośnie przedmiotu tego postępowania oraz etapu na jakim się znajduje co uniemożliwia Sądowi ocenienie jaki wpływ ma ta okoliczności na zasadność uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Na marginesie można zaznaczyć, iż jak wynika z treści odpowiedzi na skargę próbki w postaci puszek z kwestionowanym mięsem zostały już zabezpieczone przez Prokuraturę w Krakowie. Reasumując, zdaniem Sądu z przedstawionych przez Spółkę "A" argumentów jak i zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż w sprawie wstępują przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2009 r., znak [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z [...] 2009 r. w zakresie w jakim nakazano w nich zniszczenie (utylizację) 4576 sztuk puszek z mięsem – "Mince Meat Mix" oraz 2850,2 kg produktów – wyrobów garmażeryjnych – wyprodukowanych na bazie mięsa pochodzącego z tych puszek, jako materiału kategorii 1. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł ja w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak