II SA/Po 991/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 07 października 2008 r. Nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; postanawia: postępowanie w sprawie zawiesić. /-/ B. Drzazga /-/ B. Kamieńska /-/ W. Batorowicz Zaskarżoną decyzją z dnia 7.10.2008r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Środzie Wlkp. z dnia 5.09.2008r., którą nakazano inwestorowi - Gminnie D. rozbiórkę, wybudowanej bez pozwolenia na budowę, sieci wodociągowej o długości 807m. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. NR 156, poz. 1118 ze zm.), bowiem inwestor nie uiścił opłaty legalizacyjnej w kwocie 200 000,-zł, ustalonej na podstawie art. 59f w/w ustawy w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Środzie Wlkp. z dnia 2.10.2007r., utrzymanego w mocy postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 25.10.2007r. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie przed sądem administracyjnym z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przed Trybunałem Konstytucyjnym oczekuje na rozpoznanie sprawa o sygn. P 64/07, zainicjowana pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 568/06 czy art. 59f ust.1 Prawa budowlanego, ustalający podstawę naliczenia wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Należy zauważyć, że stawka opłaty określonej w art. 59f Prawa budowlanego stanowi także podstawę obliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej, o której mowa w art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 17.12.2008r., sygn. akt II OSK 1633/07, że likwidacja samowoli budowlanej polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę co do zasady jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Załatwienie tej sprawy może polegać na wydaniu decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części (art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3) albo decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowieniu robót lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 49 ust. 4). Skoro jest to sprawa administracyjna, to zastosowanie mają do niej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Jednakże jest też ona w sposób szczególny uregulowana w powołanych przepisach Prawa budowlanego. Taką szczególną regulacją jest obowiązek rozstrzygania o pewnych kwestiach w toku postępowania postanowieniami. Jedną z tych kwestii jest ustalenie opłaty legalizacyjnej, której uiszczenie jest jednym z warunków pozytywnego załatwienia sprawy dotyczącej likwidacji samowoli budowlanej. Jej nieuiszczenie skutkuje wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki (zdanie ostatnie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego). Ustalenie opłaty legalizacyjnej nie jest więc odrębną sprawą administracyjną, lecz rozstrzygnięciem podejmowanym w sprawie dotyczącej likwidacji samowoli budowlanej, polegającej na budowie lub wybudowaniu obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższe prowadzi do wniosku, że postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej wydane na podstawie zdania ostatniego art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego jest aktem wydanym w granicach sprawy dotyczącej decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wydanej na podstawie zdania ostatniego art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego. Postanowienie takie może być zatem, co do zasady, w oparciu o art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, objęte rozstrzygnięciem w sprawie ze skargi na decyzję o nakazie rozbiórki podjętej na tej podstawie. Zatem wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie P 64/07 może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy i stąd Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ W.Batorowicz MK