II SA/Po 992/14

Dnia 12 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]lipca 2014 roku Nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]czerwca 2014 roku [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1, pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. G. od decyzji Starosty z dnia [...].06.2014 r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika, że organ pierwszej instancji ustalił iż D. G. zarejestrowała się ponownie w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...].05.2014 r. jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji przedłożyła dwa świadectwa pracy z Ośrodka Badawczego oraz zaświadczenie ZUS z dnia [...].05.2014 r. o pobieraniu zasiłku chorobowego. Decyzją z dnia [...]05.2014 r. nr [...] orzeczono o uznaniu zainteresowanej za osobę bezrobotną z dniem 26.05.2014 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 03.06.2014 r. Dnia 08.06.2014 r. Pani G. drogą mailową przekazała oświadczenie o podjęciu pracy z dniem 02.06.2014 r. w Jednostce Wojskowej na stanowisku starszy referent. W dniu 13.06.2014 r. do PUP wpłynął wniosek zainteresowanej o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Do wniosku załączono kopię umowy o pracę oraz oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami dotyczącymi dodatku aktywizacyjnego. Dalej podano, że decyzją Starosty z dnia [...]06.2014 r. orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej przez Panią D. G. z dniem [...]06.2014 r. Następnie, decyzją z dnia [...]06.2014 r. nr [...] orzeczono o odmowie przyznania zainteresowanej dodatku aktywizacyjnego z powodu podjęcia zatrudnienia u tego samego pracodawcy, u którego była zatrudniona przed rejestracją w PUP. Strona odwołała się od przedmiotowej decyzji podnosząc, iż Jednostka Wojskowa, ul. S. i Ośrodek Badawczy, [...] to dwaj inni pracodawcy, co wynika z umowy o pracę z dnia 30.05.2014 r. oraz świadectwa pracy z dnia 13.01.2014 r. Organ II instancji stwierdził , iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] .06.2014 r. o odmowie przyznania dodatku aktywizacyjnego D. G. Dokonując wykładni wskazano, że zgodnie z art. 48 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, "dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny". W ocenie organu II instancji, nie jest zasadne przyznanie dodatku aktywizacyjnego osobie, która bezpośrednio przed zarejestrowaniem pobierała zasiłek chorobowy, a następnie podjęła z własnej inicjatywy zatrudnienie u tego samego pracodawcy, u którego była zatrudniona przed okresem pobierania tego zasiłku. Pracodawca ten jest bowiem nadal pracodawcą, u którego bezrobotny był zatrudniony bezpośrednio przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy. Organ uznał bowiem, iż D. G. przed rejestracją w PUP była zatrudniona u tego samego pracodawcy, u którego podjęła pracę dnia 02.06.2014 r., co potwierdza ten sam numer REGON i numer EKD pracodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł jak na wstępie. Powyższą decyzję zaskarżyła do sądu D. G. , a z treści skargi wynika ,że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca ponawia swoja argumentacje zawartą w odwołaniu . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w przypadku uznania kontrolowanego aktu za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylają ten akt albo stwierdzają jego nieważność. Zgodnie zaś z art.134 § 1 tej ustawy, rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ który wydał zaskarżoną decyzję przesłał do sądu administracyjnego wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akta administracyjne wraz z zebraną w sprawie dokumentacja. Analiza zebranych dokumentów prowadzi do wniosku ,że twierdzenie organu iż skarżąca zarówno przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy jak i później była zatrudniona u tego samego pracodawcy jest nietrafne . Takie ustalenia pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym i tym samym naruszają przepisy art. 7 kpa ,art. 77 §1 kpa, art. 80 kpa . Na k. 22 akt administracyjnych jest świadectwo pracy, z którego wynika ,że D. G. była zatrudniona w okresie od 3.01.2012 do 31.12.2013 r. przez Ośrodek Badawczy, natomiast na k.32 akt administracyjnych jest Umowa o pracę zawarta w dniu 23.5.2014 r. pomiędzy skarżącą i Jednostką Wojskową. Argumentacja organów ,że podmioty zatrudniające skarżące są w istocie tym samym pracodawcą ponieważ mają ten sam regon jest nieprawidłowa. W szczególności sąd wskazuje ,że na podstawie numeru statystycznego Regon nie można wyciągać wniosku o tożsamości pracodawcy. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z 29 czerwca 1996 r. o statystyce publicznej ( Dz.U. 2012.591 ) ustawa o statystyce określa zasady i tworzy podstawy rzetelnego, obiektywnego, profesjonalnego i niezależnego prowadzenia badań statystycznych, których wyniki mają charakter oficjalnych danych statystycznych, oraz ustala organizację i tryb prowadzenia tych badań i zakres związanych z tym obowiązków.Art.30 cyt ustawy stanowi, że podmioty gospodarki narodowej obowiązane są do posiadania numeru identyfikacyjnego krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej i posługiwania się nim przy przekazywaniu informacji wykorzystywanych do celów statystycznych. Już z tych przepisów wynika ,że celem prowadzenia rejestrów, identyfikacji podmiotów poprzez nadawanie stosownych numerów jest prowadzenie urzędowych rejestrów i ewidencji zawierających informację o osobach prawnych. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca ubiega się o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Podstawą materialno prawną w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 48 ust.1 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. ( Dz. U 2013 poz.674 ze zm ). Przepis ten stanowi .Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: 1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę; 2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Zgodnie z ust.4. cyt ustawy Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku: 1) skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1; 2) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny; 3) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego; 4) przebywania na urlopie bezpłatnym. W art.2 pkt.25 cyt. Ustawy jest zawarta legalna definicja pracodawcy. Zgodna z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o pracodawcy – oznacza to jednostkę organizacyjną chociażby nie posiadała osobowości prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika. Sąd zwraca uwagę ,że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera w istocie tożsamą definicję pracodawcy jak kodeks pracy. Zgodnie bowiem z art. 3 kodeksu pracy Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Judykatura i orzecznictwo na tle art.3 kodeksu pracy wyjaśniło przesłanki jakimi należy się kierować przy identyfikacji pracodawcy. W komentarzu do kodeksu pracy publikowany LEX komentarze- Krzysztof. W .Baran wyjaśnia : Trudności w identyfikacji pracodawcy występują w ramach podmiotów strukturalnie złożonych. Problemem jest zwłaszcza status wewnętrznych jednostek organizacyjnych, w praktyce dotyczy on przede wszystkim spółek. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań w tej materii będzie konstatacja, że na gruncie ustaleń doktryny i judykatury taka jednostka może mieć przymiot pracodawcy, jeżeli przyznano jej zdolność do zatrudniania pracowników we własnym imieniu oraz została wyodrębniona organizacyjnie i finansowo. Zdolność samodzielnego zatrudniania pracowników musi mieć podstawę w aktach regulujących ustrój osoby prawnej (np. statucie spółki) albo aktach jej organów kreujących strukturę organizacyjną (np. w uchwałach zarządu spółki). Powinny one precyzować podmioty (organy lub osoby) uprawnione do składania oświadczeń woli w jej imieniu jako pracodawcy . Oznacza to, że statusu pracodawcy nie będzie miała struktura wewnętrzna, której kierownik nawiązuje i rozwiązuje stosunki pracy w ramach upoważnienia (wyznaczenia) udzielonego w trybie art. 3 k.p. przez nadrzędną jednostkę organizacyjną, w której skład ona wchodzi. Warunkiem koniecznym posiadania przymiotu pracodawcy przez wewnętrzną jednostkę organizacyjną jest też jej wyodrębnienie organizacyjno-finansowe. Cechuje go formalne wydzielenie ze struktur jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną oraz odrębny status finansowy (np. własne konta bankowe). W tym drugim aspekcie oznacza to uprawnienia do autonomicznego dysponowania powierzonymi środkami finansowymi w ramach prowadzonego zindywidualizowanego rozrachunku gospodarczego. W wymiarze finansowym minimalnym standardem jest posiadanie wyodrębnionego funduszu płac, z którego są wypłacane pracownikom wynagrodzenia. Odpowiednio wyodrębniona wewnętrzna jednostka organizacyjna (np. filia, zakład, oddział ) samodzielnie zatrudniająca pracowników nie posiada zazwyczaj osobowości prawnej. Należy ona zatem do kategorii pracodawców niebędących osobami prawnymi. Artykuł 3 k.p. przyznaje jej natomiast zdolność prawną w zakresie prawa pracy. Do tej grupy pracodawców można zaliczyć też tzw. ułomne osoby prawne w rozumieniu art. 331 k.c. W szczególności dotyczy to osobowych spółek handlowych, a konkretnie partnerskich, komandytowych, komandytowo-akcyjnych oraz jawnych. W odniesieniu do tej ostatniej kategorii pogląd ten znalazł odzwierciedlenie w judykaturze Sądu Najwyższego , gdzie przyjęto, że to spółka jawna jest pracodawcą, a nie jej wspólnicy. Również spółki kapitałowe "w organizacji", a więc przed rejestracją w KRS, jeżeli zatrudniają pracowników, posiadają status pracodawcy. Za przyjęciem tego rodzaju opcji interpretacyjnej przemawia przede wszystkim funkcja ochronna prawa pracy oraz potrzeba zapewnienia pewności prawnej w stosunkach pracy. Zaprezentowane wyżej wyliczenie pracodawców nieposiadających osobowości prawnej ma jedynie egzemplifikacyjny charakter. Ich katalog pozostaje otwarty, ponieważ to ustawa przyznaje zdolność prawną poszczególnym kategoriom podmiotów. Za przykład mogą tu służyć choćby wspólnoty mieszkaniowe, jeśli zatrudniają pracowników. W ocenie sądu przedstawiony komentarz do określenia pracodawcy wypracowany na gruncie tożsamego jak w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określenia zawartego w kodeksie pracy pozwala kategorycznie stwierdzić, że numer statystyczny Regon nie może być wskaźnikiem ustaleń czy mamy do czynienia z tym samym pracodawcą. Sąd zauważa, że stanowisko w tym zakresie prezentowane przez skarżącą przy odwołaniu było jasne i konsekwentne. W odwołaniu D. G. twierdziła bowiem, że jej poprzedni zakład – Ośrodek Badawczy i aktualny pracodawca – Jednostka Wojskowa są to dwaj różni pracodawcy. Dla udokumentowania swoich twierdzeń dołączyła zaświadczenie z dnia 3.07.2014 r. wystawione przez jednostkę Wojskowa potwierdzające jej zatrudnienie z adnotacją " umowa zawarta z P. D. G a Dowódcą jest pierwszą umową o pracę z tym pracodawcą "( k.43 akt administracyjnych ) Organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń zawartych w odwołaniu, a w ocenie sądu nie wskazując na żadne inne dowody zakwestionował dowód z dokumentu i przyjął w sposób nieuprawniony ustalenia nie znajdujące ani podstaw w dowodach ani w podstaw w obowiązujących przepisach. Naruszenie przepisów o postępowaniu oraz błędna interpretacja przepisu prawa materialnego, art.48 ust.4 pkt.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawiają, że zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji weźmie pod uwagę przedstawiona wykładnię obowiązujących przepisów , którą to wykładnią na mocy art. 153 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany. Reasumując na zasadzie art. 145 §1 pkt.1 lit a i lit.c Sąd uchylił zaskarżona decyzje w całości. Skarżąca jest zwolniona od kosztów sądowych na mocy art. 239 p.p.s.a wobec czego nie było potrzeby orzekania o kosztach. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II wyroku wynika z przepisu art. 152 p.p.s.a