II SA/Po 995/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi D. M., A. B., S. G. i K. T. na uchwałę Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Rada Miasta i Gminy W. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy W. w rejonie wsi B., C., G., N. R., R., S., S. i T. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. D. M., A. B. i S. G. wezwali Radę Miasta i Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa w postaci powyższej uchwały z dnia [...] maja 2011 r., zarzucając organowi administracji publicznej naruszenie: (1) art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1587) poprzez sporządzenie części graficznej planu miejscowego w skali 1:2000 i nieuwzględnienie obszarów chronionych archeologicznie, (2) art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe określenie zasad scalania i podziału nieruchomości, (3) art. 1 ust. 2 pkt 4 i art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędne sformułowanie § 5 przedmiotowego planu miejscowego i przekroczenie kompetencji przez Gminę W., (4) art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266 z późn. zm.) poprzez dopuszczenie prowadzenia działalności w zakresie wytwarzania energii na gruntach rolnych klas I-III bez uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, (5) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niepotwierdzenie w odrębnej uchwale zgodności planu miejscowego ze studium, (6) art. 17 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 11 powołanego rozporządzenia poprzez niewskazanie potencjalnych negatywnych skutków finansowych uchwalenie tego planu miejscowego w postaci roszczeń, o jakich mowa w art. 36 i art. 37 u.p.z.p., oraz (7) art. 21 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przerzucenie kosztów sporządzenia planu miejscowego na inwestora prywatnego, (8) art. 3 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie kompetencji Gminy W. do kształtowania polityki przestrzennej, (9) art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 88 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 1999 poz. 1227 z późn. zm.) poprzez ustalenie warunków realizacji inwestycji w sposób, który uniemożliwi uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że opracowanie części graficznej planu miejscowego może budzić wątpliwości. Terytorium objęte tym aktem nie stanowi bowiem w sposób niebudzący wątpliwości znacznego obszaru. Ponadto obecnie trudno stwierdzić na podstawie jakich materiałów opracowany został wspomniany załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała porusza przy tym jedynie ogólnikowo kwestię podziału i scalania gruntów. Tymczasem zagadnienie to powinno być szczegółowo uregulowanie we wspomnianym akcie prawa miejscowego. Co więcej, § 5 przedmiotowego planu miejscowego odnosi się do obowiązku i zakresu badań archeologicznych, mimo że problematyka ta jest już wystarczająco unormowana w przepisach powszechnie wiążących. W konsekwencji organ administracji publicznej przekroczył swoje kompetencje w zakresie planowania przestrzennego. Omawiane rozwiązanie utrudni zatem lub wręcz uniemożliwi realizację inwestycji. Skarżący zaznaczył przy tym, że wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych nie stanowi działalności rolniczej, wobec czego w razie zlokalizowania takiej inwestycji na nieruchomościach wykorzystywanych w celach rolnych zachodzi konieczność wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego opiera się w tej mierze na błędnej klasyfikacji gruntów, gdyż nie wskazano w nim wyraźnie gruntów podlegających ochronie. Nie można zatem wykluczyć, że w konkretnym przypadku zajdzie potrzeba uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej klas I-III. Plan miejscowy nie rozgranicza przy tym wyraźnie terenów o różnym sposobie użytkowania. Na tym tle dochodzi także do sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium. Studium przewiduje bowiem na omawianym obszarze grunty rolne i leśne, abstrahując od kwestii wyłączenia ich z produkcji rolnej. Skarżący podkreślili również, że Gmina W. przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne, kształtując ład przestrzenny niezgodnie z zasadą proporcjonalności. Siłownie wiatrowe mają bowiem powstać w odległości nawet 500 m od terenów zwartej zabudowy. Nie ulega zarazem wątpliwości, że hałas generowany przez turbiny będzie słyszalny dla okolicznych mieszkańców. W pozostałym zakresie skarżący powtórzyli sformułowane wcześniej w tym piśmie zarzuty. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Rada Miasta i Gminy W. uwzględniła uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i zobowiązała się wszcząć bez nieuzasadnionej zwłoki procedurę zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. D. M., A. B. i S. G. zaskarżyli powyższą uchwałę z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając zarzuty oraz argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] maja 2014 r. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił ponadto, że skarżący są wprawdzie właścicielami nieruchomości położonych na terenie Gminy W., niemniej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera rozwiązań odnoszących się bezpośrednio do należących do nich działek. Samo powołanie się na możliwość oddziaływania elektrowni wiatrowych na posesje skarżących jest natomiast niewystarczające do powstania interesu prawnego. Należy przy tym zaznaczyć, że skarga z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) nie stanowi actio popularis. Do jej wniesienia legitymowane są bowiem jedynie te podmioty, których interes prawny został naruszony w wyniku podjęcia określonego aktu administracyjnego przez organ gminy. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez skarżących, Rada Miasta i Gminy W. podkreśliła, że załącznik graficzny do zaskarżonej uchwały został sporządzony prawidłowo. Ze względu na niski stopień urbanizacji obszarów wiejskich możliwe jest bowiem w takim przypadku posłużenie się skalą mapy 1:2000. Jednocześnie omawiany akt prawa miejscowego dotyczy jedynie przeznaczenia gruntów pod lokalizację elektrowni wiatrowych oraz wyłączenia tego terenu spod zabudowy, co odpowiada "szczególnemu przypadkowi" z art. 16 u.p.z.p. Z tego też względu plan miejscowy nie objął swoim zakresem terenów zurbanizowanych. Jednocześnie organ administracji publicznej wskazał, że w załączniku graficznym wyraźnie oznaczono strefy, o których mowa jest w legendzie mapy. W tej wyróżniono m.in. strefę ochrony konserwatorskiej zabytków. Wspomniany załącznik został przy tym wykonany na mapie przeznaczonej do celów projektowych, uzyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. Brak określenia szczegółowych warunków scalania i podziału nieruchomości wynika z kolei z faktu, że plan miejscowy nie wyznacza obszarów scaleń lub podziałów. Organ administracji publicznej nie zgodził się także z zarzutem przekroczenia kompetencji w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. W planie miejscowym nie nałożono bowiem obowiązków, które nie wynikałyby z ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162 poz. 1568 z późn. zm.). Z tej perspektywy § 5 rozważanego planu miejscowego nie powinien być poczytywany za naruszenie przepisów szczególnych; tym bardziej, że został on wprowadzony do wymienionego aktu prawa miejscowego w celu wykonania zalecenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – Delegatura w P. Wątpliwości nie powinna również budzić kwestia prawidłowego oznaczenia terenu o określonym przeznaczeniu. Organ administracji publicznej podniósł ponadto, że art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie określa wprost formy, w jakiej stwierdza się zgodność planu miejscowego ze studium. Niemniej nawet, gdyby w tym zakresie doszło do uchybienie, nie miałoby ono i tak charakteru istotnego. Podobnie prognoza finansowa związana uchwaleniem planu miejscowego nie ma charakteru normatywnego. Jej naruszenie mogłoby być zatem uznane w zasadzie co najwyżej za uchybienie nieistotne. Dobrowolne sfinansowanie rozważanego aktu prawa miejscowego przez inwestora również nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Gmina nie może natomiast domagać się pokrycia kosztów uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] lipca 2015 r. skarżący wskazali, że należące do nich nieruchomości znajdują się na terenie objętymi zaskarżonym planem miejscowym, a turbiny wiatrowe będą oddziaływały akustycznie na ich posesje. A. B. wyjaśnił zarazem, że należąca do niego działka nr [...] jedynie częściowo znajduje się na terenie objętym rozważaną uchwałą, a działka nr [...] – znajduje się już poza planem miejscowym, lecz w bezpośrednim sąsiedztwie granic planu miejscowego. Jednocześnie skarżący wskazali, że właściwe organy gminne nie podjęły jak dotąd żadnych działań zmierzających do zmiany przedmiotowego planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uszczegółowieniem tego przepisów jest art. 14 ust. 1 u.p.z.p. przewidujący, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 14 ust. 2 u.p.z.p., integralną częścią uchwały, o jakiej mowa w art. 14 ust. 1 u.p.z.p., jest załącznik graniczny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu miejscowego. Znaczenie planu miejscowego podkreśla dodatkowo art. 14 ust. 8 u.p.z.p., wskazując jednoznacznie, że jest to akt prawa miejscowego, a zatem zawiera przepisy powszechnie wiążące. Z uwagi na doniosłość miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca szczegółowo reguluje procedurę uchwalania tego aktu administracyjnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy wskazać, że zarówno w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 2-26 akt sądowych), jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] maja 2014 r. D. M., A. B. i S. G. sformułowali szereg szczegółowych zarzutów dotyczących poprawności uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. w rejonie wsi B., C., G., N. R., R., S., S. i T. Argumenty te okazały się jednak nietrafne. Skarżący zwracali w tej mierze uwagę na sporządzenie w ich ocenie nieprawidłowego załącznika graficznego do zaskarżonego uchwały z dnia [...] maja 2011 r. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000 z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku – map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Ustawodawca zastrzega jednocześnie w powołanym przepisie, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że załączniki mapowe do zaskarżonej uchwały zostały sporządzone w skali 1:2000. Organ administracji publicznej wyjaśnił przy tym, że skorzystanie z wyjątku z art. 16 ust. 1 zdanie 2 u.p.z.p. związane jest ze specyfiką obszarów wiejskich, które nie są tak silnie zurbanizowane jak tereny miejskie. Argumentacja ta jest zdaniem Sądu przekonująca i mogła uzasadniać posłużenie się mapami w wymienionej skali. Tym bardziej, że rozważane opracowanie jest zarozumiałe, a zaznaczone na nim dane – wyraźne. Oznaczenie poszczególnych obszarów nie budzi przy tym wątpliwości. Spełniony został zatem wymóg czytelności planu miejscowego, o jakim mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1587). Konkluzje te wzmacnia dodatkowo także fakt, że omawiany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został sporządzony dla znacznego obszaru (łącznie wykonano 8 arkuszy map w skali 1:2000). W konsekwencji wadliwe byłoby posłużenie się skalą 1:1000, gdyż doprowadziłoby to w istocie jedynie do ograniczenia czytelności planu miejscowego i możliwości weryfikacji poczynionych w nim ustaleń. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, należy wskazać, że wymienione załączniki graficzne do uchwały z dnia [...] maja 2011 r. zawierają oznaczenie strefy ochrony archeologicznej. Tym samym uczyniono więc zadość także wymaganiom z § 7 powołanego rozporządzenia. Skarżący wywodzili, że kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa jedynie ogólnikowo zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Zagadnienia te powinny natomiast – w ich ocenie – stanowić przedmiot szczegółowej regulacji. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Trafnie jednak podnosi organ administracji publicznej, że przepis ten powinien być interpretowany łącznie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., w świetle którego w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Trzeba mieć zarazem na uwadze, że w świetle art. 102 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") scalanie lub podział nieruchomości według planu miejscowego następuje w drodze podjęcia odpowiedniej uchwały przez radę gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego porusza wprawdzie w § 3 ust. 2, § 4 pkt 1 i 2 oraz § 9 ust. 3 pkt 10 i 11 uchwały z dnia 17 maja 2011 r. kwestię czasowego wydzielenia dróg wewnętrznych mających na celu obsługę wież elektrowni wiatrowych. Niemniej drogi te ulegną likwidacji lub zostaną zagospodarowane jako grunty rolne lub leśne po upływie okresu eksploatacji farmy wiatrowej. Ponadto kwestia podzielenia działki została również poruszona w § 9 ust. 1 pkt 2, § 9 ust. 5 pkt 5 i § 9 ust. 6 pkt 10 tejże uchwały. Należy jednak podkreślić, że wymienione postanowienia planu miejscowego nie dotyczą w istocie podziału i scalania w rozumieniu art. 102 u.g.n. W konsekwencji należy zatem stwierdzić, że potrzeba określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. Argumentacja skarżących okazała się zatem w powyższym zakresie niezasadna, Nietrafne zdaniem Sądu okazały się także zarzuty odnoszące się do § 5 rozważanej uchwały z dnia 17 maja 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Jednocześnie w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162 poz. 1568 z późn. zm.).wskazuje się, że w studium i w planie miejscowym ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Oceniając z tej perspektywy § 5 powołanej uchwały, należy uznać, że ma on przede wszystkim charakter informacyjny i nie nakłada on na inwestora obowiązków niewymienionych w ustawach szczegółowych. Co więcej został wprowadzony na zalecenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – Delegatura w P. Skarżący zarzucili ponadto Radzie Miasta i Gminy W., że uchwała z dnia [...] maja 2011 r. została wydana bez wymaganej zgody na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121 poz. 1266 z późn. zm.), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się co do zasady miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Jak wynika przy tym z pisma organu administracji publicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. i załączonego do niego opracowania (k. 333-344 akt sądowych), na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym występują wprawdzie grunty klas I-III. Niemniej z uwagi na punktowy charakter inwestycji polegającej na wybudowaniu wieży wiatrowej, nie dojdzie w takim przypadku do wyłączenia z produkcji rolnej terenów, których powierzchnia przekroczy 0,5 ha. Należy przy tym zaznaczyć, że w § 9 ust. 5 pkt 1 powołanej uchwały z dnia [...] maja 2011 r. wyraźnie określono tereny, na których mogą być zlokalizowane farmy wiatrowe, oraz wskazano maksymalną liczbę siłowni wiatrowych na każdym z tych obszarów. Jednocześnie § 9 ust. 5 pkt 3 tejże uchwały przewiduje wyraźnie, że inny niż rolny sposób wykorzystania gruntów o klasach bonitacji I-III możliwe jest tylko na powierzchni nieprzekraczającej 0,5 ha. Tym samym rozważane postanowienie planu miejscowego ma na celu zapewnienie, że wymogi z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zostaną zachowane. Interpretacja § 9 ust. 5 pkt 1 i § 9 ust. 5 pkt 3 rozważanego planu miejscowego powinna być bowiem dokonywana łącznie. Konsekwentnie zatem inwestycja polegająca na budowie poszczególnych wież elektrowni wiatrowej może obejmować tylko teren zwarty nie przekraczający 0,5 ha na gruntach rolnych o klasach bonitacji I-III. Jeżeli natomiast inwestor zrealizuje przedsięwzięcie w szerszym zakresie, to naruszy on postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego zachowanie stanie się bezprawne. Podobne stanowisko zaprezentowano również w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 24 września 2013 r., II OSK 2478/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący podnieśli także, że organ administracji publicznej nie podjął odrębnej uchwały w przedmiocie zgodności omawianego planu miejscowego ze studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy m.in. po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Trafnie wskazuje organ administracji publicznej, że ustawodawca nie precyzuje w powołanym przepisie formy, w jakiej należałoby wyrazić stanowisko w kwestii wspomnianej zgodności. Za wystarczające zadaniem Sądu należy jednak w tej mierze uznać zawarcie odpowiedniej klauzuli w § 1 ust. 1 uchwały z dnia [...] maja 2011 r. Niemniej nawet gdyby uznać, że art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymaga podjęcia odrębnej uchwały, to i tak ewentualne uchybienie w tym zakresie byłoby niewystarczające do zastosowania w kontekście niniejszej sprawy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sąd uznał również za nietrafne zarzuty skarżących odnoszące się do braku odpowiedniej analizy skutków finansowych uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji publicznej, że prognoza wspomnianych konsekwencji ekonomicznych nie ma charakter normatywnego, ani też nie dotyczy sfery kierownictwa wewnętrznego. Dokument ten pełni głównie funkcję informacyjną, pozwalającą ocenić zasadność podejmowania danego rozstrzygnięcia z perspektywy możliwości budżetowych gminy. Ewentualne uchybienia w tym zakresie nie są zatem z reguły na tyle istotne, by uzasadniały wyeliminowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obrotu prawnego. Podobnie niezasadny okazał się również zarzut dotyczący udziału inwestora w kosztach sporządzenia planu miejscowego. Konkluzji tej nie przeczy art. 21 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają co do zasady budżet gminy. Przepis ten wyłącza bowiem jedynie możliwość przenoszenia wydatków poniesionych w ramach procedury planistycznej na podmioty prawa prywatnego. Inwestor może jednak dobrowolnie partycypować we wspomnianych kosztach, a takie jego zachowanie nie rzutuje negatywnie na legalność planu miejscowego. Oceniając przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznał, że Rada Miasta i Gminy W. nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Rozwiązania zawarte w tym akcie prawa miejscowego respektują bowiem zasadę pomocniczości, także w kontekście lokalizacji farmy wiatrowej. Organ administracji publicznej określił przy tym precyzyjnie tereny, na których mogą znajdować się turbiny wiatrowej, maksymalną liczbę tych urządzeń na danym obszarze. Taka ingerencja w sposób wykonywania prawa własności nie może być uznana za nadmierną lub rażącą, lecz stanowi zwykły instrument kształtowania ładu przestrzennego. Sąd nie podzielił również zarzutu trwałej niemożliwości uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w oparciu o postanowienia rozważanego planu miejscowego. Wspomniana uchwała z dnia [...] maja 2011 r. jest bowiem zgodna z przepisami odrębnymi i odpowiednio zabezpiecza interesy wszystkich stron. Ewentualne trudności inwestora związane z uzyskaniem decyzji środowiskowej dotyczą natomiast innej płaszczyzny niż ta, która jest przedmiotem niniejszej sprawy. Podsumowując, zarzuty podniesione przez skarżących okazały się nietrafne. Organ administracji publicznej przekonująco wyjaśnił wątpliwości, jakie mogłyby powstać na tle rozpatrywanego planu miejscowego. Nie zaistniały zatem żadne z okoliczności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., które uzasadniałyby wyeliminowanie omawianej uchwały z dnia [...] maja 2011 r. z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.