II SAB/Po 112/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 25 maja 2017r. T. K., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Prezydenta Miasta o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie: 1. jakie czynności podejmuje Urząd Miasta P. (dalej w skrócie: UMP) wobec bezdomnych kotów zamieszkujących poznańskie osiedla mieszkaniowe; 2. jakie czynności podejmuje UMP wobec mieszkających na poznańskich osiedlach mieszkaniowych osób w jakikolwiek sposób zajmujących się bezdomnymi kotami zamieszkującymi na poznańskich osiedlach mieszkaniowych; 3. jakie czynności podejmuje UMP wobec mieszkających na poznańskich osiedlach mieszkaniowych osób utrzymujących bezdomne koty zamieszkujące na poznańskich osiedlach mieszkaniowych poprzez dokarmienie tych kotów karną i żywnością kupowaną dla tych kotów ze środków własnych - w okresie od 2010 roku do daty doręczenia niniejszego wniosku; 4. jakie czynności podjęło i podejmuje UMP wobec zapewnienia schronienia i bezpieczeństwa bezdomnym kotom z rejonu pomiędzy: północną alejką Parku W. w P. i ulicy [...] i ulicy [...], na którym, wskutek usuwania drzewostanu i rozbiórek nieruchomości w celach budowania nowych nieruchomości, zamieszkujące bezdomne koty utraciły swoje miejsce zamieszkania z jakich zostały przegnane. Wnioskodawca wskazał, iż odpowiedzi oczekuje w postaci podpisanego i zeskanowanego do pliku PDF pisma przesłanego na wskazany adres poczty elektronicznej. W piśmie, przesłanym na adres elektroniczny wnioskodawcy w dniu 7 czerwca 2017 r., Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej UMP udzielił odpowiedzi na zadane pytania. Odnosząc się do pytania nr [...] wyjaśniono, iż "(...) M. P. zapewnia opiekę nad bezdomnymi oraz wolno żyjącymi kotami poprzez miejską jednostkę budżetową - Usługi Komunalne, która prowadzi schronisko dla zwierząt przy ul. [...] w P. i podejmuje następujące działania: 1) od 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 1999 r., zmienionej uchwałą Nr [...] z dnia 13 października 2009 r. w sprawie wyłapywania bezdomnych zwierząt na terenie Miasta P. oraz o dalszym postępowaniu z nimi - paragraf 1 - 4 i 6 - 7 załącznika do uchwały. 2) od 1 stycznia 2012 r. do chwili obecnej - zgodnie z art. 11a ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt Rada Miasta P. uchwala Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w P.. Tegoroczny program został przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2017 r. W przypadku kotów bezdomnych - paragraf 1 - 5, 7 - 10 oraz 12 - 15, natomiast w przypadku kotów wolno żyjących - paragraf 1 - 4, 6, 10, 12 i 14 załącznika do ww. uchwały." W odniesieniu do pytania nr 2 wskazano, iż: "Urząd Miasta P. wraz ze Strażą Miejską Miasta P., Usługami Komunalnymi oraz Radami Osiedli organizuje różnego rodzaju akcje edukacyjne, spotkania z dziećmi w przedszkolach, szkołach podstawowych i schronisku dla zwierząt. Podczas tych akcji można uzyskać wiele cennych informacji dot. tematyki zwierząt, obowiązków wynikających z ich posiadania, porad behawiorystycznych czy weterynaryjnych, a także otrzymać pakiety składające się z broszur informacyjnych (przygotowanych ze środków budżetu Miasta). Powyższe pakiety otrzymują Rady Osiedli, spółdzielnie mieszkaniowe czy organizacje pozarządowe, w celu prowadzenia we własnym zakresie podobnych akcji wśród mieszkańców." Udzielając informacji zawartej w pkt 3 wniosku wskazano, iż: "W ramach realizacji zadań określonych szczególnie w paragrafie 6 corocznego Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w P., jednostka budżetowa Usługi Komunalne zawiera stosowne porozumienie z organizacjami, których statutowym celem jest ochrona zwierząt. Wychodzimy z założenia, iż członkami tych organizacji są ludzie, dla których dobro zwierząt bezdomnych oraz wolno żyjących jest priorytetem i chcąc wypełniać swoją misję współpracują z mieszkańcami, którzy sygnalizują potrzebę w tym zakresie." Natomiast odnosząc się do pytania zawartego w pkt 4 wniosku stwierdzono, iż "Wydział Gospodarki Komunalnej nie posiada informacji na temat problemu, który opisuje Pan w tym pytaniu. Natomiast pomoc w tym zakresie mogą zapewnić organizacje, o których mowa w odpowiedzi na pkt. 3 w ramach zawartego porozumienia z Usługami Komunalnymi." Dodatkowo organ przesłał wnioskodawcy wyciąg z dokumentów powołanych w odpowiedzi na pytanie nr [...]. W dniu 13 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga T. K. na bezczynność "Urzędu Miasta P." w zakresie rozpoznania wyżej opisanego wniosku z 25 maja 217 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarżący potwierdził, iż otrzymał odpowiedź na swój wniosek jednocześnie zarzucając, iż: 1. w odniesieniu do pytania nr 1 z wniosku organ "nie podał jakie czynności podejmuje wobec ww. zwierząt a przedstawił absurdalne wywody nie na temat"; 2. w odniesieniu do pytania nr 2 wniosku organ "nie podał jakie czynności podejmuje wobec ww. osób a przedstawił absurdalne wywody nie na temat"; 3. w odniesieniu do pytania nr 3 organ "nie podał jakie czynności podejmuje wobec ww. osób a przedstawił absurdalne wywody nie na temat"; 4. w odniesieniu do pytania nr 4 organ "nie podał jakie czynności podejmuje wobec ww. zwierząt a przedstawił absurdalne wywody nie na temat". Skarżący wniósł o pouczenie organu administracji publicznej, iż z mocy ustawy obowiązany jest on do udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądania - a nie do prawienia pouczeń i wywodów oraz morałów nie dotyczących ani przedmiotu żądanej informacji publicznej, ani nie przedstawiających zakresu działań podejmowanych przez ten organ - o co jest on pytany. Wniósł również o zasądzenie od ww. organu administracji publicznej na jego rzecz poniesionych kosztów sądowych i nakazanie dokonania ich zwrotu przekazem pocztowym na wskazany adres wraz z odsetkami od daty nakazu do daty zapłaty. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta wniósł o jej oddalenie wskazując, że organ udostępnił wnioskodawcy żądaną informacji w terminie i formie wskazanej we wniosku. Zaznaczono, iż zadając określone pytania skarżący mógł je zadać na podstawie własnych, określonych, nieujawnionych wprost, założeń lub przypuszczeń. Tymczasem organ odpowiadając na pytania wskazał, zgodnie z zasadą legalizmu, przede wszystkim na normatywne podstawy działań organów Miasta P. oraz odniósł się do tych informacji, które sam posiada. To, że odpowiedzi nie korespondują z wyobrażeniami lub oczekiwaniami skarżącego, albo że negatywnie ocenia on jakość działań organu, nie oznacza, że organ jest bezczynny. W piśmie z dnia 16 lipca 2017 r. skarżący podniósł, iż udzielenie jakiekolwiek informacji nie może być utożsamiane z udzieleniem żądnej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Z kolei w myśl art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. O bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w związku z niezałatwieniem jego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wobec tego prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić postępowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Prezydent Miasta jako organ władzy publicznej (organ samorządu terytorialnego) jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd dostrzegł co prawda, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do Urzędu Miasta P., niemniej Urząd ten powołany jako aparat pomocniczy Prezydenta [...] (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.) nie jest podmiotem wymienionym w art. 4 u.d.i.p. Urzędy gminy (miasta) nie są organami administracyjnymi, nie mają bowiem żadnych uprawnień władczych, nie mogą wykonywać jakichkolwiek kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta), nie mogą więc wydawać decyzji, postanowień czy zaświadczeń. Jest to odpowiednio zorganizowany zespół osób przydany organowi administracji publicznej do pomocy w pełnieniu jego funkcji. Stąd też za adresata wniosku uznać należy Prezydenta Miast będącego organem władzy publicznej jak też kierownikiem Urzędu Miasta P. (art. 33 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne staje się jednakże wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszej kolejności podmiot wezwany do udostępnienia informacji winien ocenić czy żądana informacja stanowi informację publiczną, a jeśli tak to czy jest ona w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Ustalenie, iż żądana informacja nie jest informacją o charakterze informacji publicznej skutkuje bowiem tym, iż nie stosuje się do niej przepisów u.d.i.p., co oznacza między innymi, że nie ma podstaw dla wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy jej udzielenia, albowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzyjny tryb odmowy udostępnienia informacji dotyczy jedynie informacji posiadającej przymiot informacji publicznej. Także w przypadku gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, iż ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. W sytuacji zaś, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji, nie może on podjąć władczego rozstrzygnięcia co do jej udostępnienia. Stąd też w takiej sytuacji to właśnie przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych danych stanowi formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany. Dopiero udzielenie przez podmiot zobowiązany odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytania będzie go obligowało do zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem, to jest poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2) lub poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Stąd też dla rozpatrzenia sprawy koniecznym w pierwszym rzędzie jest zweryfikowanie czy informacje, których udostępnienia żądał skarżący piśmie z dnia 25 maja 2017 r., stanowiły informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Co za tym idzie stwierdzić należy, iż w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest co do zasady każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.c u.d.i.p.). Zawarte we wniosku skarżącego z 25 maja 2017 r. pytania dotyczyły działań Urzędu Miasta P. podejmowanych wobec bezdomnych kotów zamieszkujących teren P., a także wobec osób opiekujących się takimi kotami. Zauważyć należy, iż w świetle art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1870 ) zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W ramach realizacji obowiązku o którym mowa w tym przepisie właściwa rada gminy w określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt ). Jak wynika z art. 11a ust. 2 powołanej ustawy program ten obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Wobec powyższego uznać należy, iż informacje, których udostępnienia zażądał skarżący, mieściły się w pojęciu informacji publicznej – dotyczyły realizacji zadań publicznych spoczywających na Mieście P., w tym realizacji zadań określonych w corocznych programach opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt - co obligowała adresata wniosku do jego rozpoznania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta, w imieniu którego występował Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta P., wywiązał się z ustawowego obowiązku i pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. udzielił skarżącemu żądanej informacji odnosząc się do każdego z zadanych pytań. Organ wyjaśnił szczegółowo, jakie czynności Miasto P. podejmuje wobec bezdomnych kotów zamieszkujących poznańskie osiedla oraz wobec mieszkańców opiekujących się tymi kotami. Informacja została udzielona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż organ pozostawał w bezczynności wobec złożonego przez skarżącego wniosku. Sąd nie podzielił twierdzeń T. K., iż informacje nie zostały udzielone zgodnie z żądaniem, a przesłane mu pismo z 6 czerwca 2017 r. zawiera jedynie "absurdalne wywody". Zdaniem Sądu, udzielone skarżącemu informacje, odpowiadają treści zadanych przez niego pytań. Należy zaznaczyć, iż to wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej, a nie rozpoznający ten wniosek organ, obciąża ciężar takiego sformułowania wniosku, które w jednoznaczny sposób wskazywać będzie na jego intencje i zakres wnioskowanej informacji. Powyższe wynika z tego, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się (z modyfikacjami) jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), a nie do całego postępowania zainicjowanego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, co oznacza, że w przypadku nieprecyzyjnego, względnie mało przejrzystego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, której organ zamierza udzielić, nie ma on podstawy prawnej do żądania usunięcia braków podania poprzez jego doprecyzowanie, lecz winien udostępnić informacje w takim zakresie, w jakim żądanie wynika z wniosku w sposób nie budzący wątpliwości. Inaczej rzecz ujmując, to na podmiocie wnoszącym o udostępnienie informacji publicznej ciąży obowiązek sformułowania wniosku w sposób na tyle jednoznaczny i precyzyjny, by mógł on zostać rozpoznany w pełnym oczekiwanym przez stronę zakresie i nie sposób wymagać od organu by "domyślał się" jakie faktycznie informacje chciałaby uzyskać osoba wnioskująca o ich udostępnienie. Powyższe w żadnym stopniu nie narusza konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskania dostępu do informacji o sprawach publicznych, albowiem nawet w sytuacji nieprecyzyjnego, względnie nieprzejrzystego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji i nieuzyskania w następstwie tego całości oczekiwanej informacji, brak jest przeszkód dla ponownego złożenia wniosku o udostępnienie informacji, sformułowanego już w sposób umożliwiający jego jednoznaczne odczytanie. Podkreślić należy, że sąd administracyjny orzekający w przedmiocie skargi na bezczynność organu władzy publicznej w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli prawidłowości udzielonej skarżącemu w odpowiedzi na wniosek informacji. Co za tym idzie, polemizowanie z organem w skardze, że przedstawiona informacja nie spełnia oczekiwań skarżącego i nie jest zgodna z jego wnioskiem, nie mogło być uznane za skuteczną formę wykazania, iż organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie, a nie takie przedstawienie odpowiedzi, która nie satysfakcjonuje strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 191/12, LEX nr 1218847 i z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. I OSK 638/1, LEX nr 1082790 - orzeczenia dostępne także na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też Sąd uznał, że skarga była bezzasadna. Ustalenie, że skarżony organ w terminie prawem udostępnił wnioskodawcy te objęte wnioskiem informacje, które stanowiły informacje publiczne uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a, według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.