II SAB/Po 18/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. Ł. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego; postanawia odrzucić skargę /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy /-/ B. Kamieńska W dniu [...] października 2006r. J. Ł. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany przeznaczenia budynku gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...]. W myśl art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawi, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego. Strony winny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 28.10.2004 sygn. akt II SAB/Bk 16/04, publ. ONSAiWSA 2005/6/114). W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi. Wprawdzie skarżąca wniosła zażalenie na bezczynność Burmistrza w przedmiotowej sprawie, ale zażalenie to zostało wniesione przedwcześnie. Wyjaśnić należy, że sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy dla zmiany przeznaczenia budynku gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne na działce nr [...] położonej w K. przy ul. [...] była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyniku skargi R. P. i M. P.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. (sygn. akt II SA/Po 1101/05). Jak wynika z akt tej sprawy wyrokiem z dnia 7 lipca 2006r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z [...] r. W wyniku powyższego rozstrzygnięcia Sądu organ I instancji zobowiązany był zatem do ponownego rozpoznania sprawy. Ów obowiązek spoczywał na nim od dnia doręczenia prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami, o powyższym stanowi art. 286 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wyrok uprawomocnił się w dniu 7 września 2006r. (k. 28 akt sądowych - II SA/Po 1011/05). Mimo, iż z akt sprawy nie wynika w jakiej dacie prawomocny wyrok doręczono organowi I instancji to z faktu doręczenia go Kolegium w dniu[...] września 2006r. należy wnioskować, że zwrócenie akt Burmistrzowi wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu nie mogło nastąpić wcześniej niż przed tą datą. Wobec tego termin do załatwienia sprawy nie mógł rozpocząć swego biegu wcześniej niż przed dniem 25 września 2006r. Stwierdzić zatem należy, że wniesienie zażalenia na bezczynność Burmistrza w dniu 21 września 2006r. tj. przed rozpoczęciem biegu terminu do załatwienia sprawy (art. 35 § 3 kpa) było przedwczesne, nie wywołało więc pożądanego skutku. Zażalenie w przedmiocie bezczynności uznaje się bowiem za skuteczne dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi załatwienie sprawy zgodnie z terminem określonym w art. 35 § 3 kpa. Skarżąca nie spełniła zatem warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia". Jej skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – uznać należy za niedopuszczalną. Stąd orzeczono jak w sentencji. /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy /-/ B. Kamieńska