II SAB/Po 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Rady Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na udzielenie Dyrektorowi Z. K. Z. L. w P. pełnomocnictwa do występowania w imieniu Prezydenta Miasta P. postanawia: odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński Pismem z dnia 27 marca 2012 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skargę na "bezczynność Rady Miasta P. w sprawie udzielenia legitymacji Dyrektorowi Z. K. Z. L. w P. przez Prezydenta". Skarżący podał, iż w dniu 5 stycznia 2012 r. złożył do Rady Miasta P. "skargę administracyjną" na nieprawne legitymowanie Z.K. Z. L. w P. przez Prezydenta P. i do dnia złożenia skargi do Sądu nie otrzymał odpowiedzi ze strony Rady rozstrzygającą sprawę merytorycznie, ani też nie został poinformowany o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy. Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady Miasta P. wyjaśnił, iż R. K. jako podstawę swojej skargi z dnia 5 stycznia 2012 r. wskazał art. 235 Kodeksu postępowania administracyjnego a jej przedmiotem był zarzut szkodliwości działań Prezydenta Miasta P. w postaci udzielenia Z. K. Z. L. w P. pełnomocnictwa do występowania w imieniu Prezydenta Miasta w sprawach należących do kompetencji Zarządu. Dalej organ wyjaśnił, iż powyższa skarga została zarejestrowana jako skarga w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego i uchwałą z dnia [...] 2012 r. (nr [...]) Rada Miasta P. uznała ją za bezzasadną. Przewodniczący Rady Miasta wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym na wynik postępowania skargowego oraz bezczynność związaną z tym postępowaniem nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. R. K. oświadczył, iż cofa swoją skargę z dnia 27 marca 2011 r. na bezczynność Rady Miasta P. gdyż otrzymał tekst uchwały wydanej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, - dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd chyba, że uzna je za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wydaje postanowieniu o umorzeniu postępowania. Trzeba jednakże zauważyć, iż zgodnie z powszechnie wyrażanym w orzecznictwie poglądem w pełni podzielanym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga jest niedopuszczalna lub zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dalej wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta według art. 3 § 2 p.p.s.a.: "obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Rady Miasta P. z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. W ocenie Sądu, sprawa z którą skarżący zwrócił się w piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r. do Rady Miasta P. dotyczy zarzucanego przez skarżącego "nienależytego, szkodliwego wykonywania zadań przez Prezydenta Miasta P.". Nie jest to sprawa, w której Rada Miasta P. mogłaby zająć stanowisko w trybie władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego władczego aktu lub czynności o charakterze indywidualnym). Analiza skargi R. K. z dnia 5 stycznia 2012 r. prowadzi do wniosku, że skarga została wniesiona na podstawie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. alej: "k.p.a."). Zgodnie z treścią art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw." Przepis ten zamieszczony jest w Rozdziale 2 zatytułowanym "Skargi" Działu VIII k.p.a. Powyższej klasyfikacji ww. skargi R. K. nie zmienia fakt, iż jako podstawę skargi wskazał art. 235 k.p.a. zgodnie, z którym skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. Z treści pisma R. K. nie wynika bowiem, aby dotyczyło ono sprawy, w której została uprzednio wydana decyzja ostateczna. Należy wyjaśnić, iż postępowanie skargowe uregulowane w dziale VIII k.p.a. jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, to jest postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje bowiem niekwestionowany pogląd, iż postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005r r. sygn. akt OSK 1110/04, oraz z dnia 14 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 2019/10 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., sygn. I SA/Rz 117/05, publ. LEX nr 165846). Tym samym należy stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego, o którym mowa w dziale VIII k.p.a. jest niedopuszczalna - nie mieści się bowiem w zakresie kognicji sądu określonym w art. 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. /-/ J. Zieliński