II SAB/Po 20/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2010 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Po 20/05 w sprawie ze skargi M. E. z dnia 4 maja 2005 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych; oraz w sprawie ze skargi M. E. z dnia 10 kwietnia 2006 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. /-/ J.Zieliński Postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną M. E. na postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2010 r., którym umorzono postępowanie w sprawie ze skargi M. E. z dnia 4 maja 2005r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz odrzucono skargę M. E. z dnia 10 kwietnia 2006r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej – adw. J. R. w dniu 10 listopada 2010 r. (k. 1589 akt). Pismem z dnia 29 listopada 2010 r. adw. J. R. złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, iż uchybieniu terminowi nie doszło z jego winy, gdyż został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie poinformowany o obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, podczas gdy strona skarżąca była z takiego obowiązku zwolniona. W dniu 29 listopada 2010 r. został poinformowany przez skarżącą o przysługującym jej prawie pomocy (zwolnieniu od ponoszenia kosztów sądowych) co pozwoliło ustalić, iż postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wydano z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 87 i 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny jest zobligowany do przywrócenia uchybionego terminu jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2. wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3. jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5. powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu wniosek adw. J. R. nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane przez niego okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Przepisy art. 86 § 1 p.p.s.a. oraz art. 87 § 1 p.p.s.a. nie określają, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony ubiegającej się o przywrócenie terminu. Ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu, który badając kwestię ewentualnego braku winy w uchybieniu terminu, powinien dokonywać ocen z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, zważając na obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r. II OZ 1094/10. publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) W doktrynie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Dodatkowo trzeba zaznaczyć, iż w stosunku do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98, publ. LEX 42023). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż pełnomocnik skarżącej jako podstawę wniosku wskazał brak wiedzy na temat pewnych okolicznościach, które wystąpiły wcześniej w sprawie (zwolnienie skarżącej od kosztów sadowych), a które uzasadniają złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Brak swojej winy wskazuje w fakcie, wprowadzenia go przez Sąd w błąd co do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy adw. J. R. został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Poznaniu jako pełnomocnik z urzędu M. E. w dniu 7 czerwca 2010 r. (k. 1316), a w dniu 22 czerwca 2010 r. podjął przed Sądem pierwsze czynności w imieniu swojej mandantki (k. 1371 akt). Należy zatem stwierdzić, iż od dnia wyznaczenia adw. J. R. jako pełnomocnika M. E., do dnia doręczenia postanowienia Sądu z dnia 4 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej upłynęły ponad cztery miesiące w trakcie, których pełnomocnik miał, przy odrobinie staranności, możliwość zapoznać się z stanem i aktami sprawy. Tym samym mógł uzyskać informację o zaistnieniu okoliczności (przyznania prawa pomocy M. E.), na którą powołuje się w swoim wniosku i dochować terminu do złożenia środka zaskarżenia. Biorąc pod uwagę wysokie kryteria oceny profesjonalnego pełnomocnika pod kątem jego staranności w prowadzeniu sprawy, trudno uznać, iż nie ponosi on winy w uchybieniu terminu. Niedołożenie przez adw. J. R. należytej staranności w zapoznaniu się z wszystkimi okolicznościami, które wystąpiły w sprawie i jednoznacznie wynikają z jej akt, zdecydowanie świadczą o braku obiektywnej przeszkody w dochowania terminu do złożenia zażalenia. W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia. /-/ J.Zieliński