II SAB/Po 206/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2025 r. w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność i przewlekłość Starosty w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę I. Umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2025r. o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa IV. zasądza od Starosty na rzecz skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 2 czerwca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej też jako skarżąca, strona lub spółka) z dnia 30 maja 2025 r. o przeniesienie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty P. nr [...] z 4 maja 2023 r. (znak: [...]) dla spółki N. Sp. z o.o., wydanego dla inwestycji obejmującej budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z 20 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki w R. przy ul. [...], gm. K., w części dotyczącej 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z 4 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki na dz. o nr. ewid. [...] obr. R. . Starosta P. wezwaniem z 4 lipca 2025 r. zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych podania, poprzez: (1) dołączenie potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 90 zł; (2) wskazanie we wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę imienia i nazwiska inwestora, dla którego wydana została pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę; (3) wskazanie we wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o przeniesieniu w części decyzji o pozwoleniu na budowę oraz (4) przedłożenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej udzielił pismami z dnia z 4 lipca 2025 r. (wpływ do organu: 4 lipca 2025 r.), 5 lipca 2025 r. (wpływ do organu: 9 lipca 2025 r.) oraz 10 lipca 2025 r. (wpływ do organu: 10 lipca 2025 r.), załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz korektę wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę, w którym wskazano, iż przeniesienie dotyczy 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z 4 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] R. , jedn. ewid. [...] K. -obszar wiejski, zatwierdzonych decyzją Starosty P. nr [...] z 4 maja 2023 r. (znak: [...]) wydanej T. A. i obejmującej 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z 20 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki w R. przy ul. [...], gm. K., tj. na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] R. , jedn. ewid. [...] K. -obszar wiejski, przeniesionej decyzją Starosty P. nr [...] z 8 marca 2024 r. (znak: [...]) na rzecz N. Sp. z o.o. w części 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z 12 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki w R. na dz. o nr. ewid. [...] i [...], obr. [...] R., jedn. ewid. [...] K. -obszar wiejski. Pismem z dnia 10 lipca 2025 r. pełnomocnik spółki C. Sp. z o.o. złożył ponaglenie na bezczynność Starosty w związku z niezałatwieniem przedmiotowej sprawy w terminie. W ponagleniu wskazano, że sprawa winna być załatwiona najpóźniej do dnia 2 lipca 2025 r. podczas gdy dopiero 4 lipca 2025 r. doręczono stronie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Mimo zastosowania się do wezwania organ na dzień 10 lipca 2025 r. nadal nie wydał decyzji w sprawie skarżącego. Decyzją Starosty nr [...] z dnia 15 lipca 2025 r. (znak: [...]) przeniesiono na rzecz C. Sp. z o.o. decyzję Starosty nr [...] z 4 maja 2023 r. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z 4 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] R., jedn. ewid. [...] K. obszar wiejski, która była wcześniej przeniesiona decyzją Starosty nr [...] z 8 marca 2024 r. (znak: [...]). Podaniem z dnia 17 lipca 2025 r. Starosta przekazał ponaglenie organowi wyższego stopnia. Wojewoda W. postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. nr [...] stwierdził bezczynność Starosty, określając że nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, odrzucił wniosek o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy i zarządził wyjaśnienie przyczyn bezczynności oraz podjęcia środków zapobiegających jej wystąpieniu w przyszłości. W międzyczasie, podaniem z dnia 11 lipca 2025 r. spółka C. sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w sprawie o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 04.05.2023 r., wszczętej wnioskiem z dnia 2 czerwca 2025 r., w zakresie 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych i 4 zbiorników bezodpływowych na działce nr ewid. [...], gm. l. - znak sprawy: [...] wnosząc o: 1. stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Starostę, 2. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt i odpisu skargi, 3. orzeczenie, że bezczynność i przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa 4. zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania W skardze argumentowano, że organ naruszył terminy załatwienia sprawy, bowiem mimo uzupełnienia braków formalnych wniosku nie wydał decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej sprawa nie ma charakteru skomplikowanego, wobec czego nie ma usprawiedliwienia dla braku wydania przez organ decyzji a bezczynność, której dopuścił się organ ma charakter rażący. Starosta P. nie wniósł formalnej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W niniejszej sprawie spółka C. sp. z o.o. w S. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę P. w sprawie dotyczącej przeniesienia pozwolenia na budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z 20 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki w R. przy ul. [...], gm. K., w części dotyczącej 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z 4 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki na dz. o nr. ewid. [...] obr. R.. Na wstępie należy wskazać, że pismem z 10 lipca 2025 r. strona skarżąca wniosła ponaglenie na bezczynność i przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie. Tym samym skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 53 § 2b P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym skarga w rozpoznawanej sprawie była dopuszczalna. Przechodząc do meritum należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.), jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Pojęcia przewlekłości postępowania i bezczynności zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. I tak, bezczynność, to niezałatwienie sprawy w terminie określonym w K.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.. Natomiast przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Uwzględniając treść art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i zawarte w nich definicje bezczynności i przewlekłości należy przyjąć, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 - 3a K.p.a. lub z przepisów szczególnych (zob. uzasadnienie uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19). Należy też wskazać, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin. Zdaniem Sądu, w oparciu o przedstawione wyżej kryteria, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością, jak i przewlekłością Starosty P. w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika, że wniosek spółki z dnia 30 maja 2025 r. – który wpłynął do organu w dniu 2 czerwca 2025 r. – był wnioskiem wadliwym. Z treści tego wniosku wynikało, że skarżąca spółka domaga się przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonego decyzją Starosty P. nr [...] z 4 maja 2023 r. dla spółki N. Sp. z o.o., wydanego dla inwestycji obejmującej budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z 20 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki w R. przy ul. [...], gm. K., w części dotyczącej 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z 4 zbiornikami bezodpływowymi na ścieki na dz. o nr. ewid. [...] obr. R.. Tymczasem, co wynika z dokonanej w toku sprawy korekty, wniosek w istocie dotyczył decyzji Starosty P. wydanej pod numerem [...] i w dniu 4 maja 2023 r. ale na rzecz innego podmiotu tj. T. A.. Powyższy błąd w zakresie określenia adresata decyzji o pozwoleniu na budowę przez skarżącą spółkę nie stanowił braku formalnego wniosku lecz jego wadę, wymagającą od organu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Postępowanie to nie miało jednak charakteru szczególnie skomplikowanego, co kwalifikowało sprawę do załatwienia w terminie miesiąca (art. 35 § 3 K.p.a.). Sprawa winna być więc załatwiona do 2 lipca 2025 r. a w tym terminie to nie nastąpiło. Należy zauważyć, że Starosta pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero w dniu 4 lipca 2025 r., kierując do skarżącej wezwanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku poprzez: (1) dołączenie potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 90 zł; (2) wskazanie we wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę imienia i nazwiska inwestora, dla którego wydana została pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę; (3) wskazanie we wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o przeniesieniu w części decyzji o pozwoleniu na budowę oraz (4) przedłożenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca na wezwanie to odpowiedziała kolejno pismami z 4 lipca 2025 r. (w formie elektronicznej), 5 lipca 2025 r. (wpływ do organu 9 lipca 2025 r.) i 10 lipca 2025 r. W korespondencji elektronicznej z dnia 4 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał do organu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy przyznać rację Staroście, że pierwotne oświadczenie – dołączone do wniosku o przeniesienie decyzji – nie miało wskazanej daty jego złożenia i wadliwie określało położenie nieruchomości (w zakresie nazwy gminy) (k. 4 akt administracyjnych). Sąd zwrócił również uwagę, że pełnomocnik odpowiadając na wezwanie organu i przesyłając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane sam je podpisał, a nie posiadał do tego umocowania. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma charakter materialnoprawny, ponieważ potwierdza istnienie konkretnego prawa rzeczowego lub zobowiązaniowego, które pozwala na realizację robót budowlanych, a nie jest wyłącznie formalnością proceduralną. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone r. pr. K. J. ma charakter procesowy i pełnomocnik nie został umocowany do składania w imieniu mocodawcy oświadczeń o charakterze materialnoprawnym (zob. k. 6). Jak zwraca się uwagę w doktrynie w ramach pełnomocnictwa procesowego mocodawca uprawnia pełnomocnika do składania w jego imieniu oświadczeń o zawarciu ugody, zrzeczeniu się roszczenia albo uznaniu powództwa- art. 91 pkt 4 k.p.c. Do wszelkich innych oświadczeń materialnoprawnych konieczne jest dodatkowe umocowanie. Może to nastąpić zarówno poprzez rozszerzenie pełnomocnictwa już udzielonego, jak i udzielenie kolejnego pełnomocnictwa. Nie ma natomiast możliwości przyjęcia, że pełnomocnik na podstawie samego pełnomocnictwa procesowego uprawniony jest to składania innych oświadczeń materialnoprawnych (zob. http://repozytorium.uni.wroc.pl/Content/118583/PDF/03_01_K_Rozum_Skladanie_i_przyjmowanie_oswiadczen_materialnoprawnych.pdf, dost. na dzień sporządzania uzasadnienia). Tym samym prawidłowo organ wezwał pełnomocnika do nadesłania prawidłowo złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co ostatecznie pełnomocnik uczynił 9 lipca 2025 r. (data wpływu do organu pisma z 5 lipca 2025 r.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Starosta dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy skarżącej i miała ona miejsce od 3 lipca 2025 r. do 15 lipca 2025 r., bowiem w tej dacie Starosta P. wydał decyzję nr [...] o przeniesieniu na rzecz skarżącej decyzji Starosty P. nr [...] z 4 maja 2023 r. (znak: [...]) o pozwoleniu na budowę. Niemniej do powyższego okresu bezczynności Sąd nie wlicza okresu od 4 lipca do 9 lipca 2025 r., a więc do prawidłowo uzupełnionego wniosku zawierającego wszystkie załączniki. Bezczynność Starosty P. trwała więc 6 dni. Odnośnie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania przez Starostę, Sąd uznał że wystąpiła ona w okresie od 3 lipca 2025 r. bowiem organ pierwszą czynność w sprawie podjął po upływie terminu do jej załatwienia. Skoro czynności organu winny być podejmowane bez zbędnej zwłoki, w takim czasie aby możliwym było załatwienie sprawy w terminie, to Sąd nie ma wątpliwości że Starosta tym wymogom w rozpoznawanej sprawie nie sprostał. Przewlekłość organu doprowadziła do uchybienia terminowi załatwienia sprawy i w rezultacie spowodowała jego bezczynność. Z powyższych względów stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 2 sentencji wyroku). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Starosta P. ostatecznie załatwił wniosek skarżącej, wydając w dniu 15 lipca 2025 r. decyzję nr [...], nr [...] W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności, o jakiej mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności i przewlekłości postepowania – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, uznał, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd wziął bowiem pod uwagę, że "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia (względnie braku zakończenia), lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W tradycyjnym ujęciu rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. To przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; a także wyroki WSA: z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; z 11 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – CBOSA). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, a zwłoka organu w załatwieniu sprawy skarżącej spółki wyniosła jedynie 6 dni. Wobec tego, nie można było uznać, że po stronie organu doszło do rażącego zlekceważenia zasad postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania, tj. zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w wysokości 480 zł oraz uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119-120 P.p.s.a. /-/ P. Daniel /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak