II SAB/Po 23/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 08 lipca 2009 r. o orzeczenie co do kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności decyzji postanawia Uzupełnić postanowienie tut. Sądu z dnia 08 lipca 2009 r. w ten sposób, że dodaje punkt 2 o treści: "Zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. A. kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania" /-/ E. Podrazik Postanowieniem z dnia 08 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie ze skargi J. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia (...) marca 2007 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu działki nr (...) położonej w obrębie (...). W motywach rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że w momencie rozpoznawania skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, brak było zatem podstaw do zastosowania art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), to znaczy do orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia o orzeczenie co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z 01 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 08 lipca 2009 r. co do kosztów postępowania. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 03 grudnia 2009 r., sygn. akt II OZ 1075/09, uchyli zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenia prawa, przyznając, że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosownie do art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z kolei w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 powyższej ustawy skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który, mimo że nie dookreśla rodzaju kosztów, których dotyczy, to względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on tak, jak art. 200 powyższej ustawy, kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a nie tylko kosztów sądowych. Dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługują na uwzględnienie argumenty skarżących, że w niniejszej sprawie stanowisko Sądu I instancji co do przyczyn, dla których oddalono wniosek o zasądzenie kosztów postępowania jest wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powołany przepis na uwadze tutejszy Sąd czyni własnymi rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 03 grudnia 2009 r. co do zasadności zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając na względzie powyższe Sąd w oparciu o przepis art. 157 § 2 i 3 powyższej ustawy uzupełnił własne postanowienie z dnia 08 lipca 2009 r. zasądzając na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przez niego kosztów obejmujących wpis od skargi - 100 zł, wpis od zażalenia - 100 zł, opłatę za pełnomocnictwo - 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu sądowym w I instancji – (...) zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radce prawnego ustanowionego z urzędu – Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349) oraz wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu sądowym zażaleniowym w II instancji – (..) zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. d powołanego rozporządzenia), tj. łącznie na kwotę (...) zł. /-/ E. Podrazik