II SAB/Po 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi E. K. i B. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia I. umorzyć postępowanie II. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę (...) zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/ J. Zieliński /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Drzazga W dniu (...) maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiona została przez B. i E. K., reprezentowanych przez pełnomocnika – radcę prawnego G. W., skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie samowoli budowlanej na działce nr (...) w C. Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy oraz o zasądzenie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w kwocie 837 zł. Uzasadniając skargę podniesiono, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) listopada 2008 r. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) października 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja powyższa została zaskarżona przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, co jednakże, zdaniem skarżących, nie zwalniało organu od konieczności załatwienia sprawy. Mając powyższe na względzie skarżący, w dniu (...) kwietnia 2009 r. wnieśli zażalenia na bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z dnia (...) maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenia za nieuzasadnione, wskazując, że organ I instancji winien wstrzymać się z rozstrzygnięciem sprawy do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Wyrokiem z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt II SA/Po 8/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) listopada 2009 r. W dniu (...) grudnia 2009 r. akta sprawy zostały zwrócone do organu I instancji, który następnie, kolejnymi zawiadomieniami (datowanymi na dzień (...) grudnia 2009 r., (...) lutego 2010 r., (...) kwietnia 2010 r. oraz (...) maja 2010 r.) przesuwał termin załatwienia sprawy, ostatecznie ustalając go na dzień (...) lipca 2010 r. W opinii skarżących działanie powyższe uznać należało za sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności uprawniającymi organ jedynie do jednokrotnego przesunięcia terminu załatwienia sprawy oraz zobowiązującymi go do szybkiego załatwienia sprawy. Podkreślono, że pomimo braku obiektywnych przeszkód do załatwienia sprawy, organ pozostawał, w momencie wniesienia skargi, w ponad pięcio miesięcznej zwłoce. W dalszej części skargi podniesiono zarzuty dotyczące wadliwości samego postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. Pismem z dnia 30 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, zgodnie z wnioskiem skarżących zawartym w skardze na bezczynność. Do pisma załączono akta administracyjne sprawy, w tym decyzję z dnia (...) lipca 2010 r. W trakcie rozprawy sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 08 października 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. podniósł – podobnie jak w odpowiedzi na skargę, że nie pozostawał w bezczynności, a po wniesieniu skargi wydał decyzję w przedmiocie nałożenia na inwestorów obowiązków wykonania decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sadowoadministracyjne podlega umorzeniu. W pierwszej kolejności konieczne jest wskazanie, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe stanowisko zostało również zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, LEX nr 463487. W niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność, zakończył postępowanie wydaniem, w dniu (...) lipca 2010 r. decyzji, a więc przed rozstrzygnięciem sprawy o bezczynność organu przez Sąd (dowód: akta administracyjne sprawy). Skoro zatem w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, to brak podstaw do zastosowania żądanego przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy do orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Tym samym konieczne stało się z mocy art. 161 § 1 pkt 3 powyższej ustawy umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Sąd wskazuje, że w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 powyższej ustawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 sierpnia 2009 r., II OSK 646/09, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu charakter powyższej sprawy jak i poczyniony wkład pracy pełnomocnika strony nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej, niż stawki minimalne określone w treści powyższego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 54 § 3 oraz 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 161 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powyższej ustawy. /-/ J.Zieliński /-/ M.Kwiecińska /-/ B.Drzazga MK