II SAB/Po 268/25

Dnia 21 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Policji do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 września 2025 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,, IV. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z 26 września 2025 r. J. J. wystąpił do Komendanta Policji o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") informacji w zakresie: sposób przeprowadzenia i zakończenia czynności względem sprawcy wykroczenia drogowego z [...] września 2025 r. prowadzonej przez mł.asp. D. G. w dniach [...] września 2025 r. Interwencja zgłoszona [...] września 2025 r. przez wnioskodawcę wobec kierującego pojazdem ciężarowym marki [...] nr rej. [...] a) Jeśli interwencja zakończyła się nałożeniem mandatu karnego wnioskodawca zwrócił się o wyszczególnienie za jakie wykroczenia. b) Jeśli interwencja nie zakończyła się postępowaniem mandatowy, a pouczeniem, wnioskodawca zwrócił się o skany z notatnika służbowego oraz ewentualnej innej dokumentacji urzędowej lub służbowej sporządzonej w ramach tej interwencji przez tego lub innych policjantów. We wniosku zaznaczono, że dane osób uczestniczących w interwencji, w tym sprawcy, mogą być zanonimizowane. Komendant Policji w piśmie z 3 października 2025 r., nr [...], wskazał, że na skutek złożonego [...] września 2025 r. zgłoszenia wykroczenia popełnionego przez kierującego pojazdem ciężarowym marki [...] nr rej. [...], zostały podjęte przez funkcjonariusza Komendy Policji czynności, które zakończyły się ustaleniem sprawcy wykroczenia oraz zastosowaniem wobec sprawy przewidzianego prawem środka reakcji na wykroczenie zgodnie z ustawą z 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 860). Natomiast nie stanowi w ocenie organu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. informacja dotycząca tego, czy interwencja została zakończona nałożeniem na sprawcę mandatu karnego, czy pouczeniem. Nie mają charakteru sprawy publicznej indywidualne sprawy dotyczące konkretnej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną i nie wykonującego zadań publicznych. Z uwagi na to, że część informacji, o które wniesiono, nie mają waloru informacji publicznej, gdyż dotyczą sprawy indywidualnej – nie podlegają udostępnieniu. W skierowanej do tut. Sądu skardze J. J. zaskarżył bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 26 września 2025 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. wyszczególnienia za wykroczenia z jakich artykułów Kodeksu wykroczeń sprawca został lub zostanie ukarany oraz w jaki sposób. Ponadto, jeśli interwencja nie zakończyła się postępowaniem mandatowym, udostępnienie skanów z dokumentacji urzędowej lub służbowej policjantów prowadzących tę interwencję, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedna. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jako że skarżący J. J. uczynił przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu bezczynność Komendanta Policji ostatnio przywołany przepis znalazł zastosowanie. Jak wynika przy tym z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania spraw, jaka wyrażona została w art. 10 P.p.s.a. Podstawę rozpatrzenia skargi stanowiły przepisy art. 149 P.p.s.a. Wynika z nich, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy procesowej: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W kontrolowanej sprawie istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do stwierdzenia, czy informacja dotycząca tego, czy interwencja przeprowadzona w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia została zakończona nałożeniem na sprawcę wykroczenia mandatu karnego czy pouczeniem – stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., jak wynika ze stanowiska skarżącego, czy nie stanowi takiej informacji, jak przyjął Komendant Policji w odpowiedzi na skierowany do niego w trybie dostępu do informacji publicznej wniosek. Podkreślenia przy tym wymaga, iż wniosek skarżącego miał w tym względzie charakter złożony i alternatywny. Skarżący zaznaczył w nim bowiem, że jeśli interwencja wobec sprawy wykroczenia – kierującego pojazdem ciężarowym marki [...] nr rej. [...] – zakończyła się nałożeniem mandatu karnego, prosi o wyszczególnienia za jakie wykroczenia, jeśli zaś zakończyła się pouczeniem, prosi o skany notatnika służbowego oraz ewentualnej innej dokumentacji urzędowej lub służbowej sporządzonej w ramach tej interwencji. Przede wszystkim wskazać należy, iż nie jest trafny wyrażany przez Komendanta Policji pogląd, jakoby informacja o sposobie zakończenia interwencji wobec sprawy wykroczenia, a więc podanie czy doszło do nałożenia mandatu karnego i za jakie wykroczenia, a jeśli nie to, czy interwencja zakończyła się pouczeniem – nie stanowiła informacji publicznej. Prezentowane w tym względzie stanowisko, w świetle którego informacja ta miałaby się odnosić nie do sprawy publicznej, a do indywidualnej sprawy konkretnej osoby, nie jest prawidłowe. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga to, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, o czym wprost stanowi jej art. 1 ust. 1. Przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, o czym mowa już w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz także i art. 61 Konstytucji RP, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją zatem jako każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13 i powołane tam orzecznictwo, ONSAiWSA z 2014 r. nr 3, poz. 38, dostępna także w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. prawodawca wskazał na informacje publiczne podlegające udostępnieniu, a zawarte w tym przepisie wyliczenie ma charakter przykładowy, o czym świadczy użycie już na jego wstępie zwrotu "w szczególności". Jednakże już w oparciu o to wyliczenie wykazać można, iż założenia jakie legły u podstaw stanowiska Komendanta są błędne. Analiza tejże regulacji prowadzi bowiem do wniosku, iż sprawami publicznymi są nie tylko sprawy publiczne w znaczeniu powszechnym, lecz także sprawy indywidualne, rozstrzygane w postępowaniu przed organami państwa. Do postępowań indywidualnych nawiązuje m.in. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., który wprost do informacji publicznej zalicza informację o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Bez wątpienia zatem jako informację publiczną u.d.i.p. kwalifikuje: informację o sposobach przyjmowania spraw, załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwienia i rozstrzygania, treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Na tym tle nie budzi wątpliwości, że informacja o sposobie zakończenia interwencji wobec sprawcy wykroczenia, a konkretnie rzecz ujmując – kierując się treścią wniosku skarżącego – czy interwencja ta zakończyła się zakończyła się nałożeniem mandatu karnego i za jakie wykroczenia, czy też zakończyła się pouczeniem, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. Zamyka się ona bowiem w katalogu rozstrzygnięć, jakich nośnikiem są dokumenty urzędowe, to jest stanowi o treści oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalonej i podpisanej przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, która skierowana została do innego podmiotu (por. art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Na obecnym etapie postępowania nie sposób natomiast odnieść się wiążąco do dalszej części wniosku skarżącego, uwzględniwszy zasygnalizowany już powyżej jego charakter. Po pierwsze, z uwagi na zajęte przez Komendanta stanowisko na ten moment w ogóle niewiadomym pozostaje to, czy zaktualizuje się potrzeba odniesienia do lit. b wniosku z 26 września 2025 r., w zakresie w jakim skarżący zwrócił się tam o skany z notatnika służbowego oraz ewentualnej innej dokumentacji urzędowej lub służbowej sporządzonej w ramach ujętej we wniosku interwencji. Po drugie, z uwagi na ogólny charakter tego wyliczenia nie jest nawet znany desygnat, do którego w rzeczywistości się ono odnosi, a więc to, czy będzie to notatnik służbowy policjanta, czy też inny dokument, a jeśli tak to przez jakiego policjanta i z jakim przeznaczeniem wytworzony, a także o jakiej treści i charakterze. W judykaturze zwraca się uwagę na to, że przyjęcie, iż do dokumentów urzędowych wytworzonych w indywidualnym postępowaniu należy zaliczyć każdy dokument, nie odpowiadałoby sensowi regulacji art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 2018/24, dostępny w CBOSA). Odniesienie się do tej problematyki wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnego przypadku i na tym etapie z perspektywy tut. Sądu jest przedwczesne. To w pierwszej kolejności do Komendanta będzie należeć ustosunkowanie się do wniosku skarżącego z uwzględnieniem potrzeby skorygowania dotychczas prezentowanego przez ten organ, w ocenie Sądu nieprawidłowego, stanowiska. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ab initio u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ w tak wyznaczonym terminie nie udostępnił wszystkich żądanych przez skarżącego informacji publicznych, przyjmując błędne stanowisko co do ich charakteru. W konsekwencji uznać trzeba, że Komendant Policji dopuścił się bezczynności, który to stan trwał także w dacie wydania niniejszego wyroku. Mając to na uwadze Sąd w pkt I. sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o zobowiązaniu Komendanta do załatwienia wniosku skarżącego z 26 września 2025 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pkt II. wyroku w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, że organ ten dopuścił się bezczynności. W pkt III. wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy takiego opóźnienia w podejmowanych czynnościach, które pozbawione jest jakiegokolwiek racjonalnej przyczyny. W realiach rozpatrywanego przypadku Komendant sprawnie, w ustawowo nakreślonych terminach odpowiedział na wniosek skarżącego, przyjmując jednak błędne stanowisko, co do charakteru ujętych tam informacji. Nie sposób doszukać się w tym lekceważenia wniosku skarżącego, ewidentnego niestosowania się do przepisów prawa, czy braku jakiejkolwiek racjonalnej przyczyny. W pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. postanowiono o kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.