II SAB/Po 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Burmistrza K. na rzecz skarżącego kwotę (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ M. Kwiecińska Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. skargą, J. K., reprezentowany przez radcę prawnego G. W., zwrócił się do Sądu o stwierdzenie bezczynności Burmistrza K. w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działań Burmistrza K. w zakresie oznakowania budynków. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy, jak również o zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej. Uzasadniając powyższą skargę, wskazano, że skarżący w dniu (...) grudnia 2011 r. zwrócił się do Burmistrza K. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działań Burmistrza K. w zakresie oznakowania budynków. Jednakże pomimo upływu ustawowego terminu 14 dni organ nie udostępnił wnioskowanej informacji jak również nie wydał decyzji, w której odmówiłby jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz K. wskazał, że wniosek J. K. został rozpatrzony przez Komendanta Straży Miejskiej, który pismem z dnia (...) stycznia 2011 r. przygotował odpowiedź. Z uwagi na nieobecność Burmistrza pismo powyższe zostało podpisane w dniu (...) stycznia i nadane listem poleconym na adres skarżącego w dniu (...) stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie uczynienie zadość roszczeniu skargi przez organ decyzji przed wydaniem wyroku przez sąd administracyjny wyłącza możliwość oceny prawidłowości zachowania organu i uwzględnienia skargi, nawet wówczas, gdy ta decyzja została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 - niepubl.). Postępowanie sądowe staje się w takiej sytuacji bezprzedmiotowe i powinno być umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga została wniesiona w dniu (...) stycznia 2011 r., którego to dnia Burmistrz K. uczynił zadość żądaniu skarżącego przesyłając na jego adres wnioskowaną informację publiczną. Tym samym, w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, to jest w dniu 17 marca 2011 r., nie istniał już przedmiot postępowania sądowego, którym było zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku strony z dnia (...) grudnia 2010 r. Stąd postępowanie podlegało, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzeniu. Rozstrzygając o kosztach, Sąd wziął pod uwagę treść art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu, także w przypadku umorzenia postępowania, z uwagi na dokonanie przez organ autokontroli zaskarżonego aktu. Wskazany wyżej przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu, organ wyda akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. O powyższym przesądziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009 r., nr 4, poz. 63. Tym samym należy również podzielić pogląd, iż działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który – w wyniku wniesienia skargi przez stronę – usunął stan niezgodności z prawem (por. glosa P. Brzozowskiego do wyroku WSA w Opolu z 7 listopada 2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, LEX nr 190290). O wysokości przyznanego wynagrodzenia Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wedle tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 powoływanej ustawy, niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o jakich powyżej mowa, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. Uwzględniając wymienione powyżej wytyczne, Sąd uznał, iż wystarczające będzie zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. Wziąwszy bowiem pod uwagę charakter rozpatrywanej sprawy oraz fakt, iż dotyczy ona bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, należy dojść do wniosku, iż nakład radcy prawnego nie był znaczny. W istocie aktywność radcy prawnego ograniczyła się do sporządzenia i wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz odbioru adresowanej do niego korespondencji. W tej sytuacji zdaniem Sądu zasadnym było zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika według stawki minimalnej, która zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, wynosi 240 zł. Kwota ta odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika. Sąd zasądził ponadto na rzecz skarżących, w oparciu o powołany wyżej art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, oraz kwotę 17 tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 oraz 201 § 1 w związku z art. 161 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ M. Kwiecińska