II SAB/Po 43/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność A Sp. z o.o. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje A Sp. z o.o. [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 02 kwietnia 2012r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od A Sp. z o.o. [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 2 kwietnia 2012r. M. M. (dalej zwany Skarżącym) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zwrócił się do E. sp. z o.o. w [...] [...] o wskazanie roku budowy linii oraz wyjaśnienie czy w okresie od [...] wybudowania do dnia obecnego zmieniono położenie urządzeń stanowiących część linii usytuowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], oraz działek o nr 3, [...] położonych w miejscowości R.. Nadto wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie (organ wydający, znak, data) dotyczących budowy lub przebudowy linii na jego nieruchomości pod rygorem wniesienia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi [...] sp. z oo w [...] [...] podała, że stanowisko firmy w kwestii udostępniania danych z archiwum nie zmieniło się i nie pozwala na przesłanie informacji, o które wnioskuje w piśmie. W przypadku zmiany stanowiska firmy w tej kwestii niezwłocznie o tym poinformują. Z załączonego przez E. pisma z 30 grudnia 2011r. kierowanego do pełnomocnika strony wynikało, że E. spółka z oo uznawała, że nie jest organem administracji publicznej zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. W piśmie z 20 marca 2012r. L.dz. [...] kierowanym do strony E. podała, że w sposób legalny i w dobrej wierze korzysta z nieruchomości, gdyż urządzenia zostały posadowione na przedmiotowej nieruchomości w [...] po przeprowadzeniu stosownych procedur prawnych, w tym procedur administracyjnych niezbędnych dla realizacji tego typu inwestycji, według stanu prawnego obowiązującego w okresie realizacji inwestycji. Pismem z dnia 26 czerwca 2013r. M. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność E. sp. z o.o w [...] polegającą na: 1. nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 2 kwietnia 2012r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.) przy jednoczesnym 2. niewydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnieniu informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie bezczynności w/w spółki i zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podał, że do wniesienia przedmiotowej skargi strona nie jest związana jakimkolwiek terminem, nie musi jej poprzedzać wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, E. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W związku z powyższym żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczących "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Skarżący podał, że pismem z dnia 2 kwietnia 2012r. z dnia wystąpił m.in. o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów w tym decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach Skarżącego. Do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów w żądanej przez niego formie ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę E. sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie ewentualnie umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podała, że pismem z dnia 15 października 2013r. przesłał informację w sprawie dostępu do informacji publicznej. Pismem z dnia 15 października 2013r. E. sp. z o.o podała, że odpowiadając na pismo dotyczące "udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych" przebiegających przez działkę [...] położonej w miejscowości [...] (KW [...]) oraz działki [...], [...] położone w miejscowości [...] (KW [...]) stanowiące własność I. i Z. P. informuje, iż w zasobach dokumentacyjnych firmy nie ma dokumentów, które można zidentyfikować wprost jako wnioskowane przez Skarżącego decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu zakończenia postępowania, wszczętego przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek pytania prawnego Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. K 58/13. Do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie została rozpoznana, nie został wyznaczony termin rozprawy. Nadto, co istotne Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w piśmie z 24 kwietnia 2015r. w sprawie K 58/13 cofnął większość zarzutów wniosku, w tym dotyczących zbadania zgodności art. 113 ust.1, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a, lit b lub lit c, art. 145 § 1 pkt 3, art. 145 § 2, art. 146 § 1 I § 2, art. 147 § 1 ppsa z art. 2 i art. 45 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 141 ust. 4 i art. 149 ppsa z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji i sprecyzował wniosek w zakresie m.in. dotyczącym ochrony prywatności, danych osobowych, przepisów art. 23 u.d.i.p., które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. (informacja powszechnie znana ze strony internetowej Trybunału Konstytucyjnego trybunał.gov.pl) Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ppsa postanowieniem z dnia 20 maja 2016r. podjął zawieszone postępowanie. Pismem z dnia 31 maja 2016r. pełnomocnik Skarżącego poinformował tut. Sąd, że udzielone mu przez Skarżącego pełnomocnictwo zostało w dniu 29 kwietnia 2014r. wypowiedziane. Strony po podjęciu postępowania w sprawie nie złożyły dodatkowych pism procesowych, nie poinformowały również o zmianie stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2014r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015.658) na mocy art. 2 tej ustawy stosuje się przepis art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Przepisy te zostały bowiem zmienione w art. 1 pkt 1 lit b i c oraz w art. 1 pkt 40 ustawy zmieniającej, które nie zostały wymienione w art. 2 ustawy zmieniającej jako te, które stosuje się w nowym brzmieniu do sprawy wszczętych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej i w tym zakresie stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2015.2058, zwanej dalej u.d.i.p.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 psa Wprawdzie art. 52 § 3 ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność E. sp. z o.o w [...] w zakresie udostępnienia stronie skarżącej wszelkich dokumentów w tym decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku oraz wskazanie roku budowy linii oraz wyjaśnienie czy w okresie od chwili wybudowania do dnia obecnego zmieniono położenie urządzeń stanowiących cześć linii energetycznej usytuowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] oraz działek o nr [...] i [...] położonych w miejscowości [...]. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądane dokumenty (decyzje) oraz dane są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie należy również ustalić czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje, tj. dokumenty i decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanych działkach oraz informacja o wskazanie roku budowy linii czy też zmiany lokalizacji urządzeń na wskazanych działkach są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej (spraw administracyjnych), prowadzonej przez właściwy organ administracyjny, dotyczącej lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanych we wniosku nieruchomościach oraz danych dotyczących dat związanych z budową linii i zmianami położenia urządzeń stanowiących jej część. Strona skarżąca skonkretyzowała wniosek poprzez podanie konkretnego położenia linii energetycznej, co do których udzielenia informacji się domaga. Należy dodać, że żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej – udzielenia tej informacji w drodze udostępnienia kserokopii dokumentów, decyzji i podania dat wybudowania linii oraz tego czy dokonywane były zmiany położenia urządzeń tej linii na wskazanych we wniosku danych - nie można było uznać za informację przetworzoną. Pojęcie informacji przetworzonej nie jest wprawdzie zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądowym pojęcie to jest w przeważającym zakresie definiowane jako taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona będzie więc informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki). Wykaz taki byłby specjalnie stworzony na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1942/09, dostępny jw.). "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08, LEX nr 478697). Informacją przetworzoną będzie taka informacja, której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu, np. do dokumentacji źródłowej. Żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia, itd. spowoduje powstanie informacji nowej już niejako "przetworzonej" (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/05, dostępnym jw.). Niewątpliwie w piśmie strony skarżącej z dnia 2 kwietnia 2012r., w którym powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i w którym domaga się "kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenia dotyczących budowy lub przebudowy linii na nieruchomości Skarżącego oraz podania daty jej budowy i informacji czy zmieniano położenie urządzeń stanowiących cześć tej linii na wskazanych działkach", zawarty został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przekazanie kserokopii opisanych wyżej dokumentów i podanie danych ma charakter informacji publicznej. W ocenie Sądu sporządzenie kopii określonych konkretnych dokumentów ma charakter informacji publicznej i nie powinno być zaliczane do kategorii informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Niewątpliwie decyzje czy inne dokumenty stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje (dokumenty) te służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Niewątpliwie też informacje dotyczące budowy linii oraz ewentualnych zmian położenia urządzeń są danymi, które posiada spółka realizująca zadania publiczne w zakresie tych zadań Z tego względu dostęp do tych dokumentów czy danych należy traktować jako dostęp do informacji publicznej. Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513),na który również powoływała się strona skarżąca we wniosku z dnia 2 kwietnia 2012r., że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej" Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne [...] jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych. Uznając, że decyzje i inne dokumenty stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku oraz informacje o dacie budowy tej linii oraz ewentualnej zmianie położenia jej urządzeń na wskazanych we wniosku działkach stanowią informację publiczną, a E. Sp. z o.o. będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek z dnia 2 kwietnia 2012 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w sprawie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 powołanej ustawy wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 powołanej ustawy i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.01.112.1198), LEX 2003). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest zatem postępowaniem administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"). Nie jest zasadne stanowisko, że postępowaniem administracyjnym można nazwać jedynie takie postępowanie, o jakim mowa w art. 1 i 2 kpa. Przepis art. 1 i 2 kpa wskazują na postępowania, w których ma zastosowanie kodeks postępowania administracyjnego, z czego nie można wyprowadzać wniosku, że są to jedyne postępowania administracyjne. Jako przykład można wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter postępowania administracyjnego, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podobnie, do postępowań administracyjnych w sprawach podatkowych nie stosuje się przepisów Kodeksu. Powyższe oznacza, że Spółka powinna zakończyć wszczęte na wniosek strony skarżącej postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. zasadniczo albo udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Z treści pism z dnia 23 kwietnia 2012 r. i z dnia 15 października 2013 r. adresowanych do pełnomocnika strony skarżącej nie wynika, aby Spółka dokonała kwalifikacji wniosku strony skarżącej pod kątem oceny, czy obejmuje on żądanie udzielenia informacji publicznej. Podmiot zobowiązany w pierwszym piśmie skierowanym do strony podał, że stanowisko w firmy w przedmiocie udostępnienia informacji z archiwum nie uległo zmianie. Z kolei w piśmie z dnia 15 października 2013 r. załączonym do odpowiedzi na skargę poinformowano stronę, że w zasobach dokumentacyjnych firmy brak jest dokumentów, które można zidentyfikować wprost jako wnioskowane decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, żądanie udostępnienia "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych" przebiegających na działkach wskazanych we wniosku i podania daty budowy linii i zmiany położenia jej urządzeń jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego należało albo udostępnić tę informację albo wydać decyzję o jej odmowie, jeżeli istniałyby ku temu podstawy prawne. Kierowane do pełnomocnika strony skarżącej pisma nie spełniają tych wymogów, a zwłaszcza nie mają charakteru decyzji administracyjnej. Nie można też uznać, że podmiot zobowiązany załatwił sprawę informując pełnomocnika o braku dokumentów, które można zidentyfikować wprost jako wnioskowane decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych. Wyjaśnienie to przeczy bowiem w istocie informacji udzielonej, choć niezgodnie z żądaniem strony skarżącej, w piśmie z dnia 20 marca 2012 r. ( w załączonych przez spółkę dokumentach), w których podano, że urządzenia posadowione na przedmiotowej nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne po przeprowadzeniu stosowanych procedur prawnych, w tym procedur administracyjnych oznaczają, że spółka korzysta w sposób legalny i w dobrej wierze z nieruchomości. Wskazuje to na posiadanie informacji w przedmiocie tych procedur i również dat budowy i modernizacji linii. Powyższej okoliczności nie wyjaśniono w odpowiedzi na skargę. Wskazano w niej jedynie w jednym z akapitów, że do strony skarżącej została skierowana w dniu 15 października 2013r. informacja o braku w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego żądanych decyzji. Co więcej, spółka stwierdziła, że z uwagi na tę okoliczność uznaje, iż tym pismem odmówiła udzielenia informacji publicznej. Spółka nie wyjaśniła kwestii niespójności między treścią pisma z dnia 20 marca 2012 r. i pisma z dnia 15 października 2013 r. Powyższe nie pozwala uznać działania E. sp. z o.o. w niniejszej sprawie za zgodne z przepisami ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że E. Sp. z o.o. w [...] do dnia rozprawy przed sądem administracyjnym nie zakończyła postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2012 r. w żadnej z prawem przewidzianych form. Wobec tego podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy stosownymi dokumentami oraz danymi stanowiącymi informację publiczną, przy braku udzielenia informacji w formie wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej powoduje, że zasadne jest przyjęcie, iż E. .Sp. z o.o. w [...] pozostaje w bezczynności w załatwieniu tego wniosku. Rozpoznając niniejszą sprawę należy również mieć na uwadze, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku(art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W ocenie składu orzekającego z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego z 2 kwietnia 2012 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie ale w chwili rozpoznania wniosku sposób załatwienia tego typu wniosków budził wątpliwości interpretacyjne, nadto z tych przyczyn postępowanie w sprawie zostało zawieszone, bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art.149 § 1 zd.2 ppsa w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą zmieniającą z 9 kwietnia 2014r. wskazaną na wstępie zważeń Sądu. Przy ocenie charakteru naruszenia prawa długość okresu bezczynności nie jest wyłącznym kryterium oceny. Skoro wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 ppsa w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą zmieniającą z 9 kwietnia 2014r. wskazaną na wstępie zważeń Sądu, orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując E. Sp. z o.o. w [...] do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Dz.U.2015.1804), uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi oraz koszty związane z zastępstwem procesowym strony skarżącej (wynagrodzenie pełnomocnika).