II SAB/Po 54/16

Dnia 14 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2016 roku sprawy ze skargi J.[...]F. na bezczynność A sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 13 grudnia 2015 roku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że bezczynność A sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od A sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 13 grudnia 2015r. J. M. [...] (dalej zwana Skarżącą) zwróciła się do spółki A sp. z o.o. (zwanej dalej spółką, organem) o udostępnienie informacji w postaci treści decyzji wydanych na rzecz Spółki na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w 2014r. w postaci plików PDF lub plików graficznych na wskazany adres email. Wniosek został skierowany do spółki za pośrednictwem poczty elektronicznej z należącej do Skarżącej konta pocztowego na adres poczty elektronicznej spółki tj. [...]. Spółka nie udzieliła odpowiedzi na wniosek ani nie poinformowała Skarżącej o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 19 maja 2016r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność [...] sp. z o.o w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wnosząc o: 1. zobowiązanie przeciwnika do rozpatrzenia wniosku Skarżącej z 13 grudnia 2015r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, 2. zasądzenie od Przeciwnika na rzecz Skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego Skarżącej oraz uiszczonej przez Skarżącą opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, 3. stwierdzenie, że przeciwnik dopuścił się bezczynności, 4. stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 5. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z: a/ wydruku wiadomości e – mail z 13 grudnia 2015r. w celu ustalenia faktu złożenia przez Skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej, b/ wydruku strony internetowej przeciwnika w celu ustalenia, ze adres na który została wysłana wiadomość e – mail należy do spółki, c/ informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS przeciwnika w celu ustalenia przedmiotu działalności przeciwnika oraz jego struktury własnościowej 6. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym W uzasadnieniu Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podała, ze spółka jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej, ponieważ wykonuje zadania publiczne jako przedsiębiorstwo [...] (wyrok NSA z 16 czerwca 2015r., I OSK 1421/14). Dodatkowo jedynym wspólnikiem spółki jest Gmina M.. Żądana przez Skarżącą informacja stanowi informację publiczną. Zakresem tego pojęcia objęta jest bowiem m.in. treść decyzji administracyjnych, a to na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret pierwsze u.d.i.p. Sposób sformułowania żądania wniosku przez Skarżącą został dostatecznie uszczegółowiony, co pozwalało spółce na udzielenie informacji zgodnie w wnioskiem. Brak odpowiedzi na złożony wniosek w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zdaniem Skarżącej, oznacza, że spółka pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej. Wnioski zawarte w punktach 3 i 4 skargi znajdują oparcie w przepisach art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę spółka podała, że co do zasady uznaje skargę na bezczynność organu poprzez nieudzielenie w terminie odpowiedzi na wniosek Skarżącej z dnia 13 grudnia 2015r. o udzielenie informacji publicznej. Spółka uznała, że bezczynność nastąpiła z naruszeniem przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 2058 ze zm.). naruszenie prawa w tym przypadku nie było rażące. Z tych względów spółka wniosła o nieobciążanie jej kosztami postępowania, a zwłaszcza żądanymi kosztami adwokackimi. W uzasadnieniu podała, że 13 grudnia 2015r. wpłynął wniosek Skarżącej z 13 grudnia 2015r. na skrzynkę elektroniczną sekretariatu spółki. Przez pomyłkę na skutek błędnego zrozumienia treści wniosku, pominięto jej e- mail uznając, że nie dotyczy on tutejszej spółki. Początkowo wniosek ten był dla czytającego pracownika mało czytelny i niezrozumiały. Spółka podała, że dziennie na adres mailowy spółki wpływa kilkadziesiąt różnych e – maili, w tym z reklamami i informacjami o szkoleniach. W tych okolicznościach e – mail Skarżącej nie został skierowany do rozpatrzenia i załatwienia. Spółka podała, że po otrzymaniu skargi na bezczynność pismem z dnia 8 czerwca 2016r. udzielono Skarżącej odpowiedzi na wniosek. Informacja była negatywna, ponieważ nie zaistniały przypadki, o które pytała Skarżąca. Spółka wskazała, że skarga w niniejszej sprawie choć uzasadniona jest nieproporcjonalna do zawinienia spółki. Skarżąca nie powtórzyła wniosku, nie ponowiła zapytania telefonicznie, co mogłoby pozwolić na uniknięcie kierowania sprawy do sądu. Z tych względów wniosła o nieobciążanie jej kosztami niniejszego postępowania. Sprawa została na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016.718, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) rozpoznana w trybie uproszczonym w składzie trzch sędziów na posiedzeniu niejawnym, wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym (art. 133 § 1 zd. 2 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016.718, powoływanej dalej jako: p.p.s.a ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1u.d.i.p.). Ponadto, trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Nie jest odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02). Podkreślić należy, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przedmiotem tej skargi jest bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia Skarżącej decyzji stanowiących podstawę udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności konserwacyjnych, remontowych urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji wody. (art. 124 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami) Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W dalszej kolejności należało również ustalić, czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajdowało uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, na gruncie której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. W świetle powyższych uwag należało zatem uznać, że dokumenty (kserokopie decyzji) żądane przez Skarżącą posiadały status informacji publicznej, czego strony nie kwestionowały (tak też, na tle analogicznych stanów faktycznych, inne wyroki WSA w Poznaniu, np: z 20.12.2012 r., IV SAB/Po 87/12; z 10.01.2013 r., II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z 15.01.2013 r., II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12). Dotyczyły bowiem treści dokumentów urzędowych (decyzji administracyjnych), odnoszących się do przedsiębiorstwa Spółki. Zarazem, w ocenie Sądu –żądanie Skarżącej zostało dostatecznie sprecyzowane. We wniosku z 13 grudnia 2015 r. Skarżąca wniosła bowiem o przekazanie w postaci plików PDF lub plików graficznych treści decyzji wydanych na rzecz spółki na podstawie art. 124b ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w 2014r. Tym samym zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej został dostatecznie uszczegółowiony, tak co do przedmiotu, jak i okresu wydania wymienionych decyzji. Okoliczności te sporne między stronami nie były. Niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę udostępnienia nieruchomości w celu dokonania remontu czy konserwacji urządzeń [...] są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne ( a jest nim spółka komunalna prowadząca działalność w zakresie [...]), to i decyzje te służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do takich dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej Z uwagi na powyższe bez wątpienia Spółka jest podmiotem obowiązanym do udzielania określonych informacji publicznych. Wniosek o udzielenie informacji publicznej został w przedmiotowej sprawie złożony w dniu 13 grudnia 2015r. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może mieć dowolną postać, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (wyrok NSA z 16 marca 2009r., I OSK 1277/08, lex nr 604186, wyrok WSA w Lublinie z 6 maja 2014r., II SAB/Lu 11/14, lex nr 1531625) Z nadesłanej do Sądu odpowiedzi na skargę wynika, że Spółka w dniu 8 czerwca 2016r. przesłała informację, że takie decyzje wydawane nie były na adres e-mail Skarżącej, co stanowiło wypełnienie obowiązku udzielenia informacji publicznej. Z tej racji stwierdzić należy, że ustalenie w niniejszej sprawie bezczynności Spółki trwającej od dnia wpływu do Spółki tj. 13 grudnia 2015 r. opisanego wcześniej wniosku do przesłania skarżącej w dniu 8 czerwca 2016 r. informacji oznacza, iż bezczynność niewątpliwie istniała w dacie wniesienia przedmiotowej skargi, tj. 16 maja 2016r. Odpadnięcie głównej przesłanki (bezczynności organu), w okresie pomiędzy wpływem skargi do Sądu na bezczynność, a rozpoznaniem żądania skarżącej przez Spółkę, uniemożliwiło Sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie Spółki na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do podjęcia czynności polegającej na udzieleniu skarżącej informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem, iż brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia skargi na bezczynność, jeżeli organ wydał żądany akt lub podjął stosowną czynność po wniesieniu skargi do sądu, ale przed zamknięciem rozprawy. Nie może bowiem zobowiązać Spółki do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte.(por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 marca 2016r., IV SAB/Wr 327/15, w zbliżonej sprawie ze skargi Skarżącej) Stanowisko takie prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny, gdzie w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt l OPS 6/08, Sąd przyjął, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4a p.p.s.a., organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przesłanie skarżącej wnioskowanej informacji drogą elektroniczną na jej adres e-mail dnia 8 czerwca 2016 r. należy uznać jako zrealizowanie żądania objętego wnioskiem z dnia 13 grudnia 2015 r.- a co miało miejsce niewątpliwie przed wydaniem orzeczenia sądowego w niniejszej sprawie - pozwala na stwierdzenie, że w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi, Spółka nie pozostawała już w bezczynności. Brak zatem było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a.. W tej zaś sytuacji, skoro niewątpliwie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, stosownie do art 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało je umorzyć, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Umarzając postępowanie z przyczyn wyżej opisanych Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a był zobligowany do stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynności. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Termin do rozpoznania wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Skoro wniosek został skutecznie wniesiony przez Skarżącą w dniu 13 grudnia 2015r. a odpowiedź została udzielona w dniu 8 czerwca 2016r. – termin 14 – sto dniowy z art. 13 ust. 1 u.d.i.p został przekroczony. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 1a stwierdził, że w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sama Skarżąca w pkt 4 skargi wnosiła o stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, co w ocenie Sądu było zasadne. Przy ocenie "rażącej bezczynności" bierze się pod uwagę nie tylko okres bezczynności ale i okoliczności związane z przyczynami zaniechania. Kwalifikacja naruszenia prawa jako "rażące" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma ono miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, spółce w tym zakresie nie można przypisać żadnej złej woli, gdyż do bezczynności doszło z uwagi na błąd we właściwym odczytaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, informacja została udzielona. Z tych względów Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. O kosztach postępowania Sad orzekł jak w pkt III na podstawie art. 200 p.p.s.a, zgodnie, z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który (...) dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do tych kosztów wliczono: uiszczony przez Skarżącą wpis w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), które zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a stanowi niezbędne koszty postępowania wraz z uiszczona obligatoryjną opłatą od pełnomocnictwa (17 zł). Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804) opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosi 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1c cyt rozporządzenia). Uiszczony przez Skarżącą wpis w przedmiotowej w sprawie w wysokości 100 zł określony został na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) Wskazana w art. 200 ppsa zasada przyznawania zwrotu kosztów jest tzw. zasadą rezultatu, przewidująca obciążenie kosztami organu, który przegrał sprawę. W przedmiotowej sprawie z uwagi na wykonanie obowiązku po wniesieniu skargi a przed wyrokowaniem skutkujące umorzeniem postępowania nie oznacza, że organ w tej części sprawę wygrał. Przedmiotem niniejszej sprawy była bowiem skarga na bezczynność organu i ta bezczynność została stwierdzona. Dla jej stwierdzenia nie ma bowiem znaczenia to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wykonanie obowiązku po wniesieniu skargi a przed wyrokowaniem miało wpływ na ocenę czy bezczynność miała charakter rażący. Nie mogła wpływać na wysokość kosztów. Nie można bowiem w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać, że koszty jakie pojawiły się w sprawie nie były niezbędne, gdyż Skarżąca mogła ponowić wniosek również telefonicznie, co skutkowałoby udzieleniem informacji bez potrzeby kierowania sprawy do sądu. Z uwagi na zachowanie organu takiego przebiegu sprawy wykluczyć nie można, jednakże należy mieć na uwadze, że skarga w niniejszej sprawie nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia stanu bezczynności a wniosek o udzielenie informacji publicznej, wynikający z prymatu jawności informacji publicznej, nie musi zawierać wykazania interesu prawnego do jej uzyskania. Tym samym brak ponowienia wniosku, czy udzielenie odpowiedzi (n.b w niniejszej sprawie również po upływie 14 dni od dnia wpływu skargi do organu) przed wydaniem wyroku a po wniesieniu skargi mogło uzasadniać odstąpienie od zasądzenia kosztów w całości lub w części. Nie można na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie uznać, by Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, czyli pełnomocnika profesjonalnego podejmowała celowo czynności generujące koszty, które nie mają charakteru niezbędnych kosztów w rozumieniu art. 205 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa nie była "uzasadnionym przypadkiem" uzasadniającym odstąpienie od zasądzenia kosztów (art. 206 ppsa). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przez Skarżąca złożony prawidłowo, dotarł do organu. Organ błędnie go odczytując nie odpowiedział na ten wniosek w terminie wskazanym w ustawie.