II SAB/Po 56/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Rady Miasta Poznania w przedmiocie niszczenia drzewostanu postanawia odrzucić skargę /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. R. K. wniósł skargę na bezczynność Rady Miasta Poznania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż w dniu [...] czerwca 2012 r. wniósł skargę do Rady Miasta Poznania na niszczenie zieleni w Parku J. P. w P., wskazując, iż mimo wycięcia w marcu ok. 90 drzew, ponownie przeznaczono ok. 90 drzew do wycięcia. Powyższa skarga nie została jednak rozpatrzona merytorycznie, lecz przekazana do organu, który wydał orzeczenie w sprawie wskazanych drzew. W konsekwencji wbrew zamysłowi skarżącego skargę skierowano nie do Rady Miasta Poznania, lecz do Prezydenta Miasta P. Niemniej, R. K. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. podtrzymał powyższą skargę, uznając, że przedstawione mu wyjaśnienia nie są zadowalające. Pisma otrzymane od Prezydenta Miasta P. nie mogą w ocenie skarżącego zastępować uchwały Rady Miasta Poznania, za czym przemawia dodatkowo charakter wyniszczania zieleni w Parku J. P. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Poznania wskazała, że usunięcie drzew lub krzewów wymaga uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent Miasta P. udzielił odpowiedzi na skargę R. K., a w sprawie w niej wskazanej Komisja Ochrony Środowiska wystąpiła o wyjaśnienie do Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska. W tej sytuacji kierowane przez skarżącego pisma dotyczą jedynie jego niezadowolenia ze sposobu załatwienia zgłaszanych przez niego spraw, a nie bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 w związku z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone w wyniku niewykonywania przez organy gminy czynności nakazanych prawem może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia tego naruszenia – wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym skarga na bezczynność organu gminy możliwe jest jedynie w razie wykazania, że istnieje konkretny przepis nakazujący podjęcie danego działania w określonym przedziale czasu, który ponadto musi być w rozpatrywanym przypadku przekroczony. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, Sąd stwierdził, iż skarga podlegała odrzuceniu. Wprawdzie art. 78 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151 poz. 1220 z późn. zm.) wskazuje, iż rada gminy ma obowiązek zakładać oraz utrzymywać w należytym stanie tereny zieleni i zadrzewienia, lecz niemniej przepis ten ma tylko ogólny charakter, a rola rady gminy sprowadza się w istocie jedynie do generalnego planowania terenów zielonych w mieście. Uszczegółowieniem tego przepisu jest natomiast art. 83 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie przyrody, wedle którego usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po otrzymaniu zezwolenia wydawanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. W kontekście niniejszej sprawy oznacza to, iż zagadnienia związane z usuwaniem drzew w Parku J. P. w P. należą do zakresu obowiązków Prezydenta Miasta P., a nie Rady Miasta Poznania, która nie posiada w tej mierze żadnych kompetencji. Tym samym Rada Miasta Poznania nie mogła podjąć także uchwały, która czyniłaby zadość żądaniom skarżącego. W ramach swoich kompetencji organ stanowiący mógł się w niniejszej sprawie zwrócić w trybie art. 15 powołanej ustawy o samorządzie gminnym do organu wykonawczego o udzielenie stosowanych wyjaśnienie, co jak wynika z akt spraw istotnie nastąpiło. Jeżeli zatem ustawodawca nie nakłada na Radę Miasta Poznania żadnego obowiązku w związku z usuwaniem drzew, to według art. 101a ust. 1 cytowanej ustawy nie można w ogóle zastanawiać się nad pozostawaniem tego organu w stanie bezczynności. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 16 § 1, 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). /-/ E. Podrazik