II SAB/Po 72/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.A. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego; oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ J. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska W związku z w wnioskiem J. A., Starosta G. postanowieniem z 26 czerwca 2009 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: k.p.a.) postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia H. i A. P. pozwolenia na budowę dwóch silosów na działce nr [...] położonej w Z. Następnie decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r. Starosta G. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 8 lipca 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego stwierdzając, iż J. A. będący właścicielem działki znajdującej się w sąsiedztwie działki nr 204 w Z., nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania zgody na realizację ww. inwestycji Po rozpoznaniu odwołania J. A., Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty G. w mocy. Zdaniem organu odwoławczego brak było przesłanek, które świadczyłyby, że nieruchomość na której zostanie zrealizowane zamierzenie budowlane znajduje się w sferze oddziaływania obiektu należącego do odwołującego. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. A. podnosząc, iż powinien być stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz, że ocena oddziaływania inwestycji z punktu widzenia tylko przepisów techniczno budowlanych jest niewystarczająca dla wyeliminowania skarżącego z udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 874/09 uchylił decyzje organów I i II instancji stwierdzając w pierwszej kolejności, iż w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie II SA/Po 853/08 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 27 kwietnia 2009 r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza z dnia 27 marca 2007 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr 204. W ocenie sądu uchylenie decyzji o warunkach zabudowy, na której oparto ocenę dopuszczalność projektowanej zabudowy, nie pozwala uznać, że norma indywidualna wypracowana w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest prawidłowa, a zaskarżona decyzja powinna pozostać w obrocie prawnym. Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy zawiera istotne braki, to w pełni uzasadnione mogą być obawy o kształt decyzji pozwalającej na budowę, która została wydana w oparciu o tę pierwszą. Uchylenie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi okoliczność uzasadniającą uchylenie zaskarżonego pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Również stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest bezwzględną przesłanką do wznowienia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 145 §1 pkt. 8 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie stanowi podstawę wznowienia postępowania. Sąd podzielił również zarzuty skarżącego, iż organy zbyt pochopnie uznały, że J. A. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę silosów na działce nr [...] położonej w Z.. Zdaniem Sądu posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu", o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U . nr 156 poz.1118 z 2006 r.) jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Organ administracji, oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację osób składających wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony winien był odnieść się do funkcji, konstrukcji formy czy innych cech obiektu i zbadać czy przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w jego otoczeniu. W ocenie Sądu organ II instancji nie dokonując tak istotnych ustaleń nie mógł orzec, że odwołujący się nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Wojewoda Wielkopolski stwierdził jedynie, że przeprowadzona analiza obszaru oddziaływania inwestycji wykazała, że obszar oddziaływania obiektu ogranicza się do działki inwestora nr 204. Natomiast, zdaniem sądu, z akt administracyjnych nie wynika, że obszar oddziaływania inwestycji został wyznaczony prawidłowo. Brak w tym względzie jakichkolwiek ustaleń. W aktach sprawy nie ma informacji odnośnie ilości i charakterystycznych parametrów technicznych silosów , a także ich rodzaju (czy są to silosy na zboże, czy na paszę, czy silosy na kiszonkę) co nie pozwala na podjęcie prawidłowej decyzji co do obszaru oddziaływania tychże silosów. Po zwrocie akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 17 marca 2010 r. Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia 8 września 2010 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia H. i A. P. pozwolenia na budowę dwóch silosów na działce nr 204 położonej w Z.. W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, iż podstawą wznowienia postępowania jest stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. W.. dot. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch silosów na działce nr [...] położonej w Z.. Pismem z dnia 1 października 2010 r. J. A. wezwał Starostę G. do załatwienia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 874/09 podnosząc, iż minął miesiąc od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem a organ nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do załatwienia przedmiotowej sprawy. Takim załatwieniem nie jest wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie innej przesłanki. Odrębnym pismem z tej samej daty J. A. wniósł do Wojewody Wielkopolskiego zażalenia na niezałatwienie przez Starostę G. sprawy tj. wydania decyzji po przeprowadzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. Postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. Starosta G. zawiesił postępowanie administracyjne i wezwał inwestora do dostarczenia w terminie 60 dni ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch silosów na działce nr 204 położonej w Z.. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. A. domagając się jego uchylenia. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia Starosty G. z dnia 4 października 2010 r. i kolejnym postanowieniem z tej samej daty odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy dot. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę dwóch silosów na działce nr [...] w Z.. Pismem z dnia 10 listopada 2010 r. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty G. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 874/09 w rozpatrzeniu żądania strony o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący podniósł, iż Starosta G. w dniu 26 sierpnia 2010 r otrzymał od Wojewody Wielkopolskiego akta sprawy celem zakończenia postępowania. Pomimo upływu ponad miesiąca od zwrotu akt, organ nie tylko nie załatwił przedmiotowej sprawy, ale nawet nie podjął jakichkolwiek kroków zmierzających do jej załatwienia. Zdaniem skarżącego wszczęcie z urzędu w dniu 8 września 2010 r. nowego postępowania w oparciu o inną przesłankę – art. 145 ust. 1 pkt 8 k.p.a. nie załatwia sprawy wcześniej niezakończonego postępowania, wznowionego na wniosek strony postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. w oparciu o przesłankę art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. Odpowiadając na skargę Starosta G. wniósł o jej oddalenie wskazując na dokonane od momenty otrzymania akt z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 874/09 czynności świadczące o podejmowanych działaniach w celu załatwienia sprawy. Obecny na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. pełnomocnik organu – r. p.r. M. K. podniósł, iż w toczonym po wyroku sądu postępowaniu administracyjnym J. A. jest traktowany przez organ jako strona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie podlega uwzględnieniu. Na wstępie podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. W pierwszym rzędzie Sąd stwierdził, że niniejsza skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem strona skarżąca stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpała tryb zaskarżenia i w dniu 1 października 2010r. wniosła pismo spełniające wymogi z art. 37 ustawy k.p.a. W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu zmierza do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, iż jeżeli sąd administracyjny w wyroku nie określił terminu zobowiązującego organ do wydania aktu lub czynności, w sprawie zastosowanie znajdują terminy ustawowe do załatwienia sprawy (bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych w ciągu dwóch miesięcy). (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2010r, sygn. akt II OSK 489/09; LEX nr 597633). Na marginesie należy tu zauważyć, iż sam skarżący określił przedmiotową sprawę jako skomplikowaną. W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 3, Warszawa 2008, s. 329). Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał przewidziany prawem akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Jednakże sytuacja taka nie zwalnia sądu od zbadania zasadności skargi, co sprowadza się do sprawdzenia, czy organ wydał akt lub podjął czynność przewidzianą prawem. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, iż rozpatrywanej sprawie toczą się dwa odrębne postępowania wznowieniowe dotyczące postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia H. i A. P. na budowę dwóch silosów na działce nr [...], położonej w Z. gm. B. W.. Bezspornym jest, iż w konsekwencji wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku z dnia 17 marca 2010 r. uchylającego decyzje: Wojewody Wielkopolskiego z 29 września 2009 r. i Starosty G. z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę dwóch silosów na działce nr [...] położonej w Z. gm. B. W.. w obiegu prawnym pozostało postanowienie Starosty G. z dnia 26 czerwca 2009 r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niewątpliwie organ I instancji został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia, przy uwzględnieniu wskazówek Sądu, czy J. A. posiadał przymiot strony, w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę silosów na działce nr [...], położonej w Z. w którym to, bez własnej winy, nie brał udziału. Jednocześnie sąd wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła jeszcze jedna przesłanka wznowienia postępowania określona a art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza B. W.. z dnia 27 marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie silosów na działce nr [...] w Z.. Sąd stwierdził, iż okoliczność ta uzasadnia wznowienie postępowania dot. wydania pozwolenia na budowę przedmiotowych silosów i powinna być wzięta pod uwagę przez organ z urzędu. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 marca 2010 r. zobowiązał Starostę G. do ponownego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego z uwzględnieniem wskazówek sądu dotyczących uznania J. A. jako stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz oceny zasadności wznowienia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę silosów na działce nr 204 w Z. o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2007 r. W tej sytuacji Starosta G. będąc na podstawie art. 153 p.p.s.a związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Sądu z dnia 17 marca 2010 r. wydał w dniu 8 września 2010 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 i 149 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę silosów na działce nr [...] w Z., z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. W.. z dnia 27 marca 2007 r. w sprawie wydania warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Zdaniem Sądu postanowienie to nie uruchomiło, jak twierdzi strona skarżąca, odrębnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę silosów na działce [...] w Z., ale w świetle treści art. 149 § 2 k.p.a. stanowiło niezbędny warunek do rozszerzenia toczącego się już postępowania wznowieniowego wszczętego postanowieniem Starosty G. z dnia 26 czerwca 2009 r. o kolejną przesłankę wznowienia. Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie to jest więc warunkiem koniecznym przeprowadzenia postępowania co do określonej w nim przyczyny wznowienia. W rozpatrywanej sprawie niewydanie odrębnego postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uniemożliwiłoby Staroście G. uwzględnienie i rozpatrzenie tej przesłanki, w toczącym się już postępowaniu wznowieniowym a zatem uniemożliwiłoby wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. Tym samym, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stoi na stanowisku, iż po wyroku sądu z dnia 17 marca 2010 r. przed Starostą G. toczyło się tylko jedno wznowione postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia H. i A.P. pozwolenia na budowę dwóch silosów na działce nr 204 położonej w Z. wszczęte na podstawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 8 k.p.a. Za takim stwierdzeniem przemawia również fakt, iż jak wynika z akt, sprawa w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji po zwrocie akt z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r., J. A. jest traktowany przez organ jako strona postępowania. Otrzymuje kierowaną do stron korespondencję oraz korzysta z przysługujących stronie środków zaskarżenia (zażalenie na postanowienie Starosty G. z dnia 4 października 2010 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania). W tej sytuacji jako niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego, iż Starosta G. pozostawał w bezczynności po otrzymaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. w zakresie prowadzenia wznowionego w dniu 26 czerwca 2009 r., na podstawie art. 145 § pkt 4 k.p.a. postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch silosów na działce nr [...] położonej w Z.. Z analizy akt sprawy wynika, iż organ podejmował czynności niezbędne do załatwienia sprawy, w której dodatkowo został przez Sąd zobligowany do ocenienia innych przesłanek uzasadniających uchylenie ostatecznej decyzji z dnia 8 lipca 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla opisanej wcześniej inwestycji, uznając J. A. za stronę tego postępowania. Niewątpliwie od daty zwrotu Staroście G. akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu o sygn. akt II SA/Po 874/09, do dnia złożenia rozpatrywanej skargi, minął termin do załatwienia określony w art. 35 § 3 k.p.a. jednakże należy zauważyć, iż zgodnie z § 5 tego artykułu do terminów określonych w § 3 nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania. Należy zatem stwierdzić, iż stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Natomiast, jak wspomniano wcześniej, postanowieniem z dnia 4 października 2010 r. Starosta G. zawiesił postępowanie wznowieniowe prowadzone po wyroku sądu z dnia 17 marca 2010 r. Reasumując skarga okazała się niezasadna. W przedmiotowej sprawie należało rozważyć celowość umorzenia postępowania sądowo administracyjnego. Zgodnie z art. 161. § 1 pkt 3. sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, iż: skoro organ nie pozostaje w bezczynności i ten stan nie wynika z jego działań podjętych już w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność, to brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. (wyrok z dnia z dnia 10 grudnia 2009r. IV SAB/Po 24/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja bezprzedmiotowości postępowania sądowego wywołanego skargą. Skarżący miał świadomość prowadzenia przez Starostę G. – po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, z 17 marca 2010r II SA/Po 874/09 - postępowania o sygn. akt ABG.AB.7350/569/07. Skarżący uznał jednak, iż jest to postępowanie inne od tego, które należało prowadzić w konsekwencji ww. wyroku WSA w Poznaniu. Skarżący kierując do organu I instancji pismo z dnia 1 października 2010r "Wezwanie do załatwienia sprawy" domagał się kontynuowania innego postępowania administracyjnego aniżeli postępowanie o sygn. akt. ABG.AB.7350/569/07, nie akceptował czynności podejmowanych przez organ, a brak tej akceptacji dotyczył również decyzji z dnia 9 grudnia 2010r., która przez organ I instancji została wydana. Zatem w przedmiotowej sprawie skarga nie dotyczyła czynności podejmowanych przez organ w postępowaniu o sygn. ABG.AB.7350/569/07, albowiem skarżący uważał, że nie są to czynności podejmowane w sprawie będącej przedmiotem jego zainteresowania. Skarżący nie był zainteresowany wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 9 grudnia 2010r, uważał bowiem, że decyzja ta skarżącego nie dotyczy, domagał się w istocie podjęcia przez Starostę G. innych działań i czynności. W takiej sytuacji, po stwierdzeniu przez Sąd niezasadności skargi, nie mogło dojść do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, nie zachodziła bowiem bezprzedmiotowość postępowania. Podzielić przy tym należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2010r. (II SAB/Bk 25/10 stwierdził, iż Umorzenie postępowania przed sądem następuje gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności, ewentualnie zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności, staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. (LEX nr 598811). Z ww. tezy a contrario wynika, że nie jest możliwe umorzenie postępowania w sytuacji gdy w konkretnym układzie procesowym, mimo wydania przez organ decyzji administracyjnej, (lub podjęcia innej czynności) Sąd musi zbadać czy – jak twierdzi strona postępowania – organ był zobligowany do podjęcia innych jeszcze czynności lub wydania innych decyzji. Sytuacja opisana w ww. orzeczeniu nie miała miejsca w niniejszej sprawie, albowiem rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu była ocena czy rację ma skarżący w zakresie swego twierdzenia, iż Starosta G. w następstwie wyroku WSA w Poznaniu wydanego w sprawie o sygn. II SA/Po 874/09, był zobligowany do dokonania innych czynności aniżeli czynności dokonane w toku postępowania administracyjnego o sygn. ABG.AB.7350/569/07. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił. /Edyta Podrazik/ /Jakub Zieliński/ /Aleksandra Łaskarzewska/