II SAB/Po 78/16

Dnia 15 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpoznania odwołania, II. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie [...] zł ([...] złotych), V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z 5 lipca 2013r. na podstawie art. 145, art. 146 oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 102, poz. 651 ze zm.)oraz §2 uchwały Nr XXXIII/197/2008 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 9 grudnia 2008r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału nieruchomości oraz z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z budową urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2008r. Nr 255, poz. 4674) ustalił po stworzeniu warunków do skorzystania z drogi wybudowanej w ulicy [...] w G. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o numerze [...], ark. mapy [...], obręb G., KW [...] spowodowanego wybudowaniem drogi – ul. [...] w G. . Do wniesienia opłaty Burmistrz Miasta i Gminy zobowiązał Panią M. G.. Nadto Burmistrz orzekł o warunkach, trybie i terminie wniesienia powyższej opłaty oraz zwłoki i opóźnienia w zapłacie rat. Pani M. G. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2013r. domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania względnie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższe odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 16 sierpnia 2013r., co wykazuje prezentata SKO na piśmie przewodnim (k. 21 akt adm.). Pismem z dnia 24 marca 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do rzeczoznawcy majątkowego M. C. o potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia ważności operatów szacunkowych określających wartość rynkową własności gruntu położonego w G. przy ul. [...], m.in. dotyczącego działki odwołującej się o numerze 436. Rzeczoznawca majątkowy takiej klauzuli aktualności udzielił na dzień 18 kwietnia 2014r. Pismem z 26 lipca 2016r. pani M. G. wezwała Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa poprzez nieterminowe załatwienie odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2013r. i wniosła o wyznaczenie terminu do załatwienia sprawy, wyjaśnienia przyczyn i ustalenia winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcia środków zapobiegawczych naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości oraz stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że po wniesieniu odwołania do organu II instancji na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2013r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, pismem z 16 września 2013r. Kolegium wskazało nowy termin do załatwienia sprawy, tj. 31 grudnia 2013r. Pomimo upływu terminu wskazanego w art. 35 §3 K.p.a. oraz terminu wskazanego przez Kolegium do dnia dzisiejszego decyzja odwoławcza nie została wydana. Kolejnym pismem wniesionym 11 sierpnia 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu odwoławczego poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniosła: 1. na podstawie art. 149 §1 pkt 1 P.p.s.a. o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpoznania odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w terminie zakreślonym przez Sąd, 2. na podstawie art. 149 §1a P.p.s.a. o stwierdzenie, że bezczynność Kolegium miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. na podstawie art. 149 §2 w zw. z art. 154 §6 i 7 P.p.s.a. o przyznanie skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości, tj. połowy kwoty określonej w art. 154 §6 P.p.s.a., oraz rozstrzygniecie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skarżąca opisała tok postępowania wskazując, że pismem z dnia 26 lipca 2016 r. wezwała Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu odwoławczym – do dnia dzisiejszego organ nie odpowiedział, ani nie poczynił żadnych czynności zmierzających do zakończenia sprawy. Postępowanie odwoławcze toczy się od ponad 3 lat i skarżąca obciążona jest kwotą [...]zł, pozostaje w niewiedzy o stanie sprawy, czy i kiedy będzie zobowiązana do zapłaty powyższej opłaty ca wpływa na jej sytuację finansową. Skarżąca ma poczucie niesprawiedliwości i niepewności z powodu wadliwego działania organu, który od ponad 3 lat nie rozpatrzył odwołania. Nadto skarżąca ma analogiczna sprawę dotycząca zobowiązana do zapłaty kwoty [...]zł, w której Kolegium także nie rozpoznało odwołania od ponad 3 lat. Uzasadniona jest zatem żądana dla skarżącej suma pieniężna. W związku z powyższym niniejsza skarga jest konieczna i uzasadniona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 24 sierpnia 2016r. wydało decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lipca 2013r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, wyjaśniając, że sprawa została rozpoznana w dniu 24 sierpnia 2016 r. Dalej wyjaśniano, że ilość spraw wpływających do Kolegium całkowicie przewyższa możliwości orzecznicze organu. Do tego na terminy załatwiania spraw wpływają ciężar i stopień skomplikowania poszczególnych spraw, co w szczególności ma miejsce w przypadku spraw dotyczących gospodarki nieruchomościami, wymagających weryfikacji operatów szacunkowych sporządzonych na potrzeby postępowania przez rzeczoznawców majątkowych. Argumentowano, że szybkość postępowania nie może szkodzić zasadzie prawdy obiektywnej i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, która winna mieć tu większe i priorytetowe znaczenie. Załatwianie po kilka spraw dziennie, zgodnie z wpływami i w terminach ustawowych miałoby negatywny wpływ na jakość orzekania. Kolegium, w szczególności członek sprawozdawca, nie ma realnej możliwości zapoznania się w tak krótkim czasie ze sprawą, przedstawiania propozycji rozstrzygnięcia przez cały skład i sporządzenia jego uzasadnienia na piśmie. Nadto Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie może być mowy o bezczynności organu i zobowiązaniu organu do wydania decyzji, bowiem wydano w sprawie decyzje. Podjęcie przez organ czynności procesowych i zakończenie postępowania powoduje, iż ustaje też stan ewentualnej bezczynności organu i nie ma potrzeby zobowiązywania organu do stosownego działania. Skarga na bezczynność powinna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona, brak jest bowiem możliwości uwzględniania skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a. bez jednoczesnego zobowiązania organu do stosownego działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest, bowiem określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie to - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "K.p.a."). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przepisanych środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie przedmiotowa skarga była dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność dotyczyła braku rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 5 lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Ponieważ przed wniesieniem skargi na bezczynność Kolegium strona złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, oznacza to, że skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., zgodnie z którym, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Kolegium w dniu 26 lipca 2016r., a następnie w dniu w dniu 11 sierpnia 2016r., wniosła skargę na bezczynności Kolegium, zatem dochowała wymogów formalnych wniesienia skargi na bezczynności organu. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 K.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 K.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W okolicznościach niniejszego stanu faktycznego Kolegium sprawę odwołania załatwiło dopiero prawie po 3 latach od daty wpływu do Kolegium odwołania skarżącej. W istocie Kolegium uzyskało jedynie klauzulę aktualności operatu szacunkowego z 20 grudnia 2012r. sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego na dzień 18 kwietnia 2014r. Od daty wpływu tego dokumentu do organu odwoławczego do dnia 24 sierpnia 2016 r. Kolegium nie podjęło żadnych merytorycznych czynności w przedmiotowej sprawie. Sąd zwraca uwagę, że zobowiązany jest do stwierdzenia bezczynności nie tylko w przypadku niedotrzymania terminów określonych w art. 35 K.p.a., ale i w sytuacji przedłużającego się prowadzenia postępowania, w którym organ nie podejmuje żadnych działań procesowych, w tym nie informuje stron o powodach opóźnienia i nie wykorzystuje dostępnych instytucji procesowych. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów, czy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw. Dla zasadności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 29/13, dostępne: CBOSA). Sąd orzekający nie może także uwzględnić tłumaczenia organu o szczególnie skomplikowanych charakterze sprawy w takiej dziedzinie jak gospodarka gruntami, wymagającymi weryfikacji operatów szacunkowych sporządzonych na potrzeby postępowania przez rzeczoznawców majątkowych. Argumentacja ta jest o tyle niezasadna, że w niniejszej sprawie organ dysponował klauzulą aktualności już w kwietniu 2014r. A mimo to przez okres dalszych 2 lat i 4 miesięcy nie podjął żadnych czynności dopóki skarżąca nie złożyła skargi na bezczynność organu. Przy czym Kolegium miało wiedzę, że klauzula ta po upływie 12 miesięcy traciła swoją aktualność. W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie musiał podejmować dodatkowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego to dalsze 2 lata i 4 miesiące zwłoki dla rozpoznania sprawy nie może znaleźć żadnego logicznego i usprawiedliwiającego wyjaśnienia. Z kolei w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. w jego aktualnym brzmieniu sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Dalej przepis art. 149 § 1a P.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd wskazuje, że Kolegium nie załatwiło sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. i bezczynność organu trwała aż do dnia 24 sierpnia 2016r. Sąd na podstawie art. 149 §1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności, jak Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku. Sąd wskazuje również, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do Kolegium, tj. w dniu 11 sierpnia 2016r. odwołanie nie było jeszcze rozpoznane, ponieważ decyzja Kolegium została wydana dopiero w dniu 24 sierpnia 2016r. Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro rozpoznanie odwołania nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku. Zgodnie z powyższym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nadal jednak na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 P.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie charakter sprawy oraz fakt, że Kolegium w istocie nie podejmowało żadnych działań i to przez okres ponad 2 lat Sąd uznał, że przewlekłość organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa (pkt III sentencji wyroku). W sytuacji uwzględnienia skargi Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości polowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a Przepis art. 154 § 6 P.p.s.a stanowi, że grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w 2015 r. (Dz. Urz. GUS z 2016r., poz. 3) przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw w 2015 r. wyniosło 4.121,41 zł. W ocenie Sądu orzekającego żądana przez skarżącą suma w maksymalnej wysokości jest wygórowana. Sąd miał na uwadze, że suma pieniężna, o której mowa w art. 154 §7 P.p.s.a nie jest odszkodowaniem, ponieważ Sąd nie ustala, czy i jaką szkodę w związku z przewlekłym rozpoznawaniem sprawy strona poniosła. Realne zagrożenie sankcją ma na celu przede wszystkim zdyscyplinowanie organu i doprowadzenie do sprawnego i terminowego załatwiania wniosków stron postępowania. Sąd uznał, że dla organu orzekającego wymierzona suma pieniężna w kwocie [...]- zł stanowi realna sankcję i przyczyni się do zdyscyplinowania organu w lepszej organizacji pracy, która pozwoli szybciej załatwiać tego typu sprawy i nie dopuszczać do bezczynności w załatwieniu sprawy. Tym bardziej, że spraw tego rodzaju, których przedmiotem jest bezczynności, czy przewlekłość postępowania Kolegium jest w ostatnim czasie coraz więcej. W tej sytuacji Sąd orzekł na podstawie art. 154 §7 i § 6 P.p.s.a., jak w punkcie IV wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie V sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804). Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł jako sumę: [...] zł wpisu sądowego od skargi, [...] zł – wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej i [...] zł – opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.