II SAB/Po 79/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 03 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia 1. Odrzucić skargę 2. Zwrócić skarżącej Spółce z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak Wnioskiem z dnia (...) września 2010 r. "A" Sp. z o. o. z siedzibą w P. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. – Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. o wydanie pozwolenia na budowę trzech sal magazynowych oraz budynku socjalno-administracyjnego, przewidzianych do realizacji na działce nr (...) ark. nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w P. Pismem z dnia (...) października 2010 r. znak (...) wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków wniosku poprzez dostarczenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, wyjaśnienia zakresu i skorygowanie wniosku poprzez ujednolicenie jego treści z załączoną dokumentacją, przedłożenia czterech egzemplarzy projektu sprawdzonego bez zastrzeżeń przez rzeczoznawców ds. przepisów BHP i przeciwpożarowych. Pismem z dnia (...) października 2010 r. wnioskodawca ustosunkował się do powyższego pisma oraz przedłożył żądane egzemplarze projektu budowlanego. Pismem doręczonym w dniu (...) listopada 2010 r. organ poinformował Spółkę, iż z uwagi na brak kompletnego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Organ powołał przepis art. 64 §2 k.p.a. Pismem, które do Urzędu Miasta P. wpłynęło w dniu (...) listopada 2010 r., Spółka wywiodła skargę na bezczynność organu, która do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła w dniu 20 grudnia 2010 r. Skarga zarejestrowana została pod sygnaturą II SAB/Po 79/10. Skarga oznaczona została jako "skarga na bezczynność urzędnika i pozostawienie podania bez rozpatrzenia". W uzasadnieniu skargi Skarżąca Spółka podniosła, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania uznać należało za niezasadne, bowiem wraz z wnioskiem złożona została kompletna dokumentacja dotycząca planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a żądania co do konieczności jej uzupełnienia są bezpodstawne. Zdaniem strony skarżącej działania urzędnika są nieprawidłowe i naruszają przepisy art. 7 i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę działająca w imieniu Prezydenta Miasta P. Z-ca Dyrektora Wydziału ds. Architektury podniosła, iż pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 §2 k.p.a. jest czynnością materialno-techniczną, która to czynność nie została wymieniona w katalogu spraw, które mogą być objęte kontrolą na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniesienie skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotowa skarga na organ administracji architektoniczno-budowlanej została wniesiona w związku z pozostawieniem bez rozpoznania wniosku skarżącej Spółki o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Podstawą prawną do pozostawienia powyższego wniosku bez rozpoznania był przepis art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a), zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym stanowiskiem zarówno braki formalne, jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., IV SA 1980/98, Lex nr 47253, wyrok z dnia 6 listopada 1985 r. I SA 1935/85, niepublik.). W doktrynie i judykaturze dominuje również pogląd, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest czynnością materialno - techniczną (por. B. Adamiak, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003; A. Wróbel, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, NSA w wyroku z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, póz. 114; uchwała SN z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPIUS z 2000 r., nr 19, póz. 702, OSP 2001 r., z. 1 póz. 12). W związku z powyższym należy uznać, iż pozostawienie wniosku skarżącej Spółki bez rozpoznania nie stanowi aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne, bowiem w każdym wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga ta powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy (por. uchwała SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest także zażalenie, o którym stanowi art. 37 §1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (tak: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej Komentarz bieżący do art.37 kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el. 2010, Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wyd. 4 Wyd. Komentarze LexisNexis str. 165), postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1635/09 dostępne na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego- Baza orzeczeń). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wniesionej do Sądu jest bezczynność Prezydenta Miasta P. w zakresie rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Taki wniosek podlega rozpatrzeniu w formie decyzji, a zatem warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu właściwego do rozpatrzenia sprawy jest wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca Spółka nie dochowała powyższego wymogu, wymaganego dla skutecznego wniesienia skargi, bowiem zażalenie na niezałatwienie sprawy skierowała do Wojewody W. już po wniesieniu skargi, pismem z dnia (...) stycznia 2011 r., które skarżąca Spółka przedłożyła do akt sądowych sprawy (dowód: karta nr 15 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę jako niedopuszczalną. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak