II SAB/Po 80/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. A. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę T. A. - reprezentowany przez adwokata, w dniu 17 marca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w postępowaniu prowadzonym pod numerem: [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium kraju. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności Wojewody w postępowaniu [...] wobec niezałatwienia sprawy w terminie, 2. zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w sprawie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 3. wymierzenie Wojewodzie grzywny, 4. zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 20 września 2023 roku T. A. złożył w Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium kraju w związku z wykonywaniem pracy, jak również w związku z ukończeniem studiów stacjonarnych drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w [...] W toku ww. sprawy nastąpiło wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, przede wszystkim o dostarczenie poprawnie wypełnionego i podpisanego załącznika nr 1 do wniosku. Skarżący załączył do akt sprawy kilka wersji załącznika nr 1 do wniosku, w tym egzemplarz podpisany przez członków zarządu spółki wraz z imiennymi pieczątkami. W ocenie skarżącego doszło do skutecznego uzupełnienia przez niego wspomnianego braku formalnego, co powinno wiązać się z dalszym rozpoznaniem jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium kraju, w szczególności z wyznaczeniem terminu osobistego stawiennictwa w Urzędzie celem złożenia odcisków linii papilarnych. Skarżący podał, że nie był dalej wzywany do uzupełnienia dokumentów bądź przedłożenia innej wersji załącznika nr 1. Natomiast organ powołując się na treść art. 64 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W dalszej kolejności skarżący za pośrednictwem Wojewody wniósł do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu 10 września 2024 r. organ ten wydał postanowienie uznające ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego w postaci przedłożenia załącznika nr 1 podpisanego przez członków zarządu spółki A. Ltd Oddział w kraju wraz z imiennymi pieczątkami, co skutkować powinno pozostawieniem wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium kraju bez rozpoznania. Tym samym w sprawie nie zaistniała bezczynność, którą należy utożsamiać z niezałatwieniem sprawy w terminie. W ocenie skarżącego doszło jednak do skutecznego uzupełnienia braków formalnych, bowiem w aktach sprawy jeszcze przed zawiadomieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania znajdował się poprawnie wypełniony i podpisany załącznik nr 1 do wniosku. Powyższe powinno wiązać się z dalszym rozpoznaniem wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, co ostatecznie nie nastąpiło. Aktualny stan bezczynności organu narusza prawo cudzoziemca do rozpoznania sprawy administracyjnej w odpowiednim terminie, a w konsekwencji uniemożliwia mu uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium kraju. Co więcej, taka decyzja organu powoduje, że cudzoziemiec, który uzyskiwał w kraju wyższe wykształcenie, nie będzie mógł pozostać legalnie na jej terytorium. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nastąpiło bowiem już po upływie terminu legalnego pobytu na poprzedniej podstawie pobytowej, a zatem uniemożliwia to cudzoziemcowi legalne przedłużenie jego pobytu. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wymienionych w piśmie z dnia 20 września 2023 r. w postaci załącznika nr 1, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się poprawnie wypełniony i podpisany załącznik nr 1 do wniosku. Po drugie, organ pominął, że w aktach sprawy znajduje się dyplom potwierdzający ukończenie stacjonarnych studiów II stopnia, uprawniający do wykonywania pracy bez obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę. W aktach sprawy znajduje się zatem komplet dokumentów konieczny do jej pozytywnego załatwienia. W ocenie skarżącego kolejnym krokiem organu po uzupełnieniu ww. załącznika nr 1 winno być wezwanie skarżącego do osobistego stawiennictwa w urzędzie i złożenia odcisków linii papilarnych oraz wyznaczenie terminu takiej czynności. Organ nie dokonał jednak tej czynności, a zamiast tego pozostawił wniosek bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, że w sprawie doszło do bezczynności organu, albowiem pomimo ustawowego obowiązku organ nie podjął stosownej czynności w postaci wydania merytorycznej decyzji kończącej postępowanie. Błędne uznanie, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego w postaci przedłożenia czytelnie podpisanego załącznika nr 1, a następnie zastosowane art. 64 § 2 k.p.a. spowodowało, że organ zaniechał dalszego rozpoznania wniosku, co jest równoznaczne z dopuszczeniem się bezczynności. W ocenie skarżącego organ dopuścił się również naruszenia art. 7 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niewystarczające pouczenie skarżącego o przysługujących mu prawach i obowiązkach, jak również poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu postępowania w celu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności (zezwolenie na pobyt czasowy w celu poszukiwania pracy po ukończeniu studiów wyższych). Zgodnie bowiem z art. 186 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 188 ust. 2a ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi udzielić można zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności, gdy jest absolwentem polskiej uczelni i poszukuje na terytorium kraju pracy, a zezwolenia takiego udziela się cudzoziemcowi, jeżeli przedstawi dyplom ukończenia studiów wyższych na polskiej uczelni. Skarżącego przedłożył dyplom ukończenia studiów wyższych na polskiej uczelni. W aktach sprawy znajdowały się zatem dokumenty pozwalające na udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności na zasadzie art. 188 ust. 2 ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 20 września 2023 r. T. A. złożył do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium kraju. Wniosek został złożony osobiście. Do wniosku zostały dołączone następujące dokumenty: załącznik nr 1 potwierdzający wolę powierzenia pracy wnioskodawcy w firmie A. L., kopia paszportu, kopia karty pobytu nr [...] ważnej do dnia 30 września 2023 r., kopia dyplomu ukończenia studiów drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w P., dokumenty potwierdzające uzyskiwanie wynagrodzenia w ww. firmie w okresie od 01 kwietnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r., oświadczenie o wydruku karty pobytu bez zamieszczonego adresu zameldowania, a także dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Wojewoda wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, ponieważ przedłożony załącznik nr 1 nie spełniał wymogów formalnych. Zgodnie z zapisami dokonanymi we wpisie firmy do Krajowego Rejestru Sądowego - Dział 2, uprawnionym do reprezentowania przedsiębiorcy w tym w zakresie zatrudnienia i zwalniania pracowników jest dwóch członków zarządu. Złożony w dniu 20 września 2023 r. wraz z wnioskiem o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy załącznik nr 1 podpisany był przez jedną osobę, przy czym podpis ten był nieczytelny, co uniemożliwiało identyfikację osoby podpisującej. Zatem zasadnym było skierowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych w przedłożonym wniosku, które to wezwanie skarżący otrzymał w dniu składania dokumentów, co potwierdził swoim podpisem. W wezwaniu poproszono o przedłożenie prawidłowo wypełnionego i podpisanego załącznika nr 1, termin na uzupełnienie wskazano na 14 dni, licząc od daty odbioru wezwania. W dniu 27 października 2023 r. do organu wpłynął załącznik nr 1 wystawiony przez firmę A. L.. Dokument ponownie został podpisany tylko przez jedną osobę, czyli niezgodnie z zapisami umieszczonymi we wpisie do KRS. Kolejny załącznik wnioskodawca przesłał 20 listopada 2023 r. (wpływ do organu 22 listopada 2023 r.). Dokument został podpisany przez A. B., President & CEO. Również ten dokument nie został uznany przez organ za prawidłowo sporządzony. Osoba podpisująca nie figuruje jako osoba uprawniona do reprezentacji firmy, nie przesłano również żadnego prawidłowego pełnomocnictwa. W dniu 08 stycznia 2024 r. w imieniu wnioskodawcy Pani K. H. przesłała szereg wniosków: wniosek o wgląd do akt sprawy, żądanie o podjęciu decyzji administracyjnej w sprawie oraz prośbę o osobistą interwencję w postępowaniu. Przesłane dokumenty nie zawierały jednak żadnego pełnomocnictwa. Wobec tego organ w dniu 09 stycznia 2024 r. skierował do wnioskodawcy informację o złożonych dokumentach oraz o braku pełnomocnictwa uprawniającego do działania w jego imieniu przed Wojewodą. Dnia 10 stycznia 2024 r. do organu wpłynęło pełnomocnictwo dla D. C.-1 D. C./M. B./D. D./K. H.. Wojewoda podkreślił, że w dalszym ciągu organ nie otrzymał prawidłowego załącznika nr 1, ani też, po przesłaniu pełnomocnictwa, pełnomocnik nie ponowił prośby o zapoznanie z aktami sprawy. Natomiast w dniu 24 stycznia 2024 r. zostało złożone ponaglenie na organ I instancji, wzywające do niezwłocznego załatwienia sprawy. Przedmiotowe ponaglenie zostało przez Wojewodę pozostawione bez rozpoznania pismem z dnia 12 lutego 2024 r., bowiem zgodnie art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom [...] (Dz.U. z 2024, poz. 167, dalej u.p.o.U.) bieg terminów w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Obecnie, zgodnie z nowelizacją ww. ustawy, bieg terminów w postępowaniach administracyjnych jest zawieszony do 30 września 2025 r. Oznacza to, że ponaglenie skierowane w toku opisywanego postępowania było złożone przed upływem terminu do załatwienia sprawy. W dniu 12 lutego 2024 r. organ, mając na uwadze w szczególności zapis art. 7 k.p.a., poinformował mailowo pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami w dniu 21 lutego 2024 r. godz. 14:00 w siedzibie organu w L.. Pełnomocnik nie stawił się na wyznaczony termin. W dniu 22 lutego 2024 r. organ pozostawił wniosek skarżącego z dnia 20 września 2023 r. bez rozpoznania. Wojewoda wyjaśnił, że przed dokonaniem ww. czynności ponownie sprawdzono zapisy w KRS firmy A. L. w zakresie reprezentacji. Ustalono, że forma reprezentacji jest niezmienna od dnia złożenia wniosku przez wnioskodawcę. 07 marca 2024 r. do organu wpłynęło zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku T. A., które w dniu 12 marca 2024 r. przesłano do Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców. Wojewoda wskazał, że w treści zażalenia pełnomocnik podniósł, iż wnioskodawca nie miał informacji, czy złożone załączniki nr 1 były prawidłowe. W dniu 27 października 2023 r. organ otrzymał załącznik nr 1, który nadal nie spełniał wymogów. Informacja o tym została zamieszczona w dniu 14 listopada 2023 r. w systemie "Cudzoziemcy", do którego dostęp w zakresie informacji o stanie swojego wniosku skarżący posiadał. Kolejny załącznik nr 1 został przesłany w dniu 22 listopada 2023 r. czyli po zamieszczeniu wpisu w ww. systemie. Postanowieniem z dnia 10 września 2024 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył zażalenie pełnomocnika strony, które uznał za ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę w terminie określonym w art. 35 k.p.a. poprzez pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Organ II instancji uznał przedmiotowe ponaglenie za nieuzasadnione jednocześnie wskazując, po analizie sprawy, iż Wojewoda zasadnie pozostawił wniosek cudzoziemca bez rozpoznania. W dniu 25 października 2024 r. pełnomocnik cudzoziemca - K. H., złożyła prośbę o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W dalszej kolejności do organu wpłynęło oświadczenie skarżącego w sprawie adresu korespondencyjnego. W dniu 14 listopada 2024 r. organ otrzymał informację o wstąpieniu do sprawy pełnomocnika radcy prawnego E. R.. Z kolei w dniu 15 listopada 2024 r. wpłynęła informacja, z której wynikało, że cudzoziemiec odwołuje wszystkich pełnomocników i ustanawia pełnomocnikiem w sprawie Y. M.. 21 listopada 2024 r. organ ponownie otrzymał informację o wstąpieniu do sprawy pełnomocnika radcy prawnego E. R.. Postanowieniem z dnia 03 grudnia 2024 r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 20 września 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postanowienie zostało przesłane pełnomocnikowi strony - radcy prawnemu E. R. i zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2024 r. Przy wydaniu ww. postanowienia organ wziął pod uwagę stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawarte w postanowieniu o pozostawieniu ponaglenia strony bez rozpoznania. Dnia 18 grudnia 2024 r. do organu wpłynęła informacja oraz wniosek o zapoznanie z aktami sprawy pełnomocnika od kolejnego pełnomocnika strony F. Z.. Organ w toku postępowania prowadził obszerną korespondencję z pełnomocnikami strony i pozyskiwał od nich umocowania. 20 grudnia 2024 r. do organu wpłynęło zażalenie na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, które zostało przekazane do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. Organ wyjaśnił, że do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wpłynęło rozstrzygnięcie tego organu w przedmiocie ww. zażalenia. Zdaniem Wojewody w tak zakreślonym stanie faktycznym nie można mu zarzucić bezczynności. Wniosek strony pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie, mimo wezwań kierowanych do cudzoziemca. Organ w toku całego postępowania nie otrzymał prawidłowo podpisanego załącznika nr 1 ( zgodnie z reprezentacją podmiotu ujawnioną w KRS), a okoliczność ta została także potwierdzona w postanowieniu z 10 września 2024 r. przez Szefa Urzędu ds. Spraw Cudzoziemców. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w aktach nie znajduje się prawidłowo podpisany załącznik. Żaden z ustanowionych pełnomocników nie zapoznał się z aktami sprawy, co pozwoliłoby na zweryfikowanie stanu faktycznego wynikającego z akt. Z kolei organ wysyłał liczną korespondencje do skarżącego i pełnomocników, co wskazuje na brak bezczynności po jego stronie. Ponadto cudzoziemiec, wbrew zarzutom skargi, spełnił obowiązek osobistego stawiennictwa (art. 105 ustawy o cudzoziemcach) czyniąc to w dniu złożenia wniosku. Nie jest więc prawdą, że zaniedbano obowiązek wyznaczenia terminu osobistego stawiennictwa. Odnosząc się do zarzutu, że organ miał obowiązek udzielić wnioskodawcy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, to jest zezwolenia na pobyt czasowy dla absolwenta polskiej uczelni, oraz brak odpowiednich pouczeń to Wojewoda stwierdził, że z wniosku skarżącego wynikało, iż celem pobytu jest wykonywanie na terytorium kraju pracy i dołączył odpowiednie dokumenty potwierdzające ten fakt. Brak było podstaw do rozpatrywania wniosku w oparciu o inny cel niż ten zadeklarowany przez wnioskodawcę. Końcowo organ wskazał, że nie rozpoczął się bieg terminu załatwienia sprawy wskazany w art. 112 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a ponadto obowiązują przepisy szczególne (u.p.o.U.) zawieszające bieg wszelkich terminów do dnia 30 września 2025 r. Pismem procesowym z dnia 9 lipca 2025 r. Wojewoda, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, poinformował, że dotąd nie wpłynęło rozstrzygnięcie Szefa Urzędu d/s Cudzoziemców w sprawie zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ organ nie dopuścił się zarzucanej bezczynności. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 P.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 roku, poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.), a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany – ponaglenie zostało złożone pismem z dnia 07 marca 2024 r. Pismo to co prawda oznaczone zostało jako "zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania", lecz zarówno jego adresat (Szef Urzędu ds. Cudzoziemców), argumentacja, jak i fakt, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji czy postanowienia (to inna czynność organu administracji - zob. Komentarz do art. 64 §2 k.p.a.) uprawniają do przyjęcia, że pismo to stanowiło ponaglenie złożone w związku z bezczynnością w załatwieniu wniosku skarżącego. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji w tej kwestii. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Z ustalonych na podstawie akt sprawy okoliczności faktycznych wynika, że w dniu 20 września 2023 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego złożony został osobiście przez skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z wykonywaną pracą. Do wniosku załączono: załącznik nr 1 potwierdzający wolę powierzenia pracy wnioskodawcy w firmie A. L. (k. [...]-[...] akt admin.), kopia paszportu, kopia karty pobytu nr [...] ważnej do dnia 30 września 2023 r., kopia dyplomu ukończenia studiów drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w [...], dokumenty potwierdzające uzyskiwanie wynagrodzenia w ww. firmie w okresie od 01 kwietnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r., oświadczenie o wydruku karty pobytu bez zamieszczonego adresu zameldowania, a także dowód uiszczenia opłaty skarbowej (k. [...]-[...] akt admin.). Od skarżącego pobrano wówczas odciski palców (k. [...]). W tym samym dniu (20 września 2023 r.), powołując m.in. art. 64 § 2 k.p.a., organ wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie załącznika nr 1 do wniosku na obowiązującym formularzu i wypełnionego we wszystkich wymaganych rubrykach oraz czytelnie podpisanego. Wskazano, że w załączniku nr 1 nie zostały wypełnione pola: część II (jeśli na ma pracodawcy użytkownika należy wpisać "nie dotyczy"). Wskazano, że podpis pod załącznikiem jest nieczytelny. W wezwaniu zakreślono termin 14 dni na jego wykonanie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący wezwanie odebrał już w czasie wizyty w organie w dniu 20 września 2023 r. (k. [...] – verte akt admin.). Z akt sprawy wynika, że dopiero w dniu 27 października 2023 r. wpłynął żądany przez organ załącznik nr 1 do wniosku, ponownie opatrzony nieczytelnym podpisem (uwaga Sądu). Kolejny załącznik nr 1 do wniosku wpłynął w dniu 22 listopada 2023 r., co prawda podpisany nieczytelnie, lecz pod tym podpisem zamieszczono wydrukowane imię i nazwisko : A. B., President &CEO. Osoba ta nie jest wymieniona w Krajowym Rejestrze Spółki aktualnym na dzień 22 lutego 2024 r. (k. [...] akt admin.) Pismem z dnia 22 lutego 2024 r. organ na podstawie art. 64 §2 k.p.a. poinformował działającą w imieniu skarżącego K. H. o pozostawieniu wniosku z dnia 20 września 2023 r. bez rozpoznania. Przedstawione okoliczności sprawy, w opinii Sądu, nie pozwalają na postawienie organowi skutecznego zarzutu dopuszczenia się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 20 września 2023 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, bowiem zachodziły przesłanki do pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania. Podkreślić należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (por. uchwała NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/19). Jak wynika z akt sprawy, a co zostało już odnotowane powyżej, skarżący do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy załączył wymagany załącznik nr 1, który nie był prawidłowo wypełniony i podpisany. Kolejne dwa złożone załączniki nr 1 również zawierały braki, przy czym także ostatni z nich, złożony 22 listopada 2023 r., nie był podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji wynikającymi z zapisów widocznych w KRS, który został załączony do wniosku z dnia 20 września 2023 r. Skarżący, choć trzy razy składał załącznik nr 1, za każdym razem miał on brak formalny. Jak bowiem wynika z Krajowego Rejestru Sądowego podmiotu A. L. Oddział w [...], złożone w organie wersje załącznika nr 1 nie zostały podpisane przez osoby upoważnione do reprezentowania tej Spółki. Z powyższego wynika, że w sprawie wystąpiły podstawy do wzywania do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a co za tym idzie, wobec braku działania skarżącego w wyznaczonym terminie (skarżący nie złożył prawidłowo wypełnionego wniosku o wydanie zezwolenia oraz załącznika nr 1, jak i nie wniósł o wyznaczenie nowego terminu do złożenia żądanych dokumentów), a następnie do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Organ co prawda zrobił to następczo dopiero w dniu 22 lutego 2024 r., lecz wobec zaistnienia podstawy do zakończenia postępowania z przyczyn formalnych, okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny zasadności zarzutu bezczynności. Formalne postępowanie z wniosku skarżącego zostało zakończone z upływem 14 dni od doręczenia wezwania z dnia 20 września 2023 r. – tj. 4 października 2023 r. Czynności podejmowane przez skarżącego i jego kolejnych pełnomocników po tej dacie niewątpliwie miały na celu uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy. Co istotne, kolejne osoby działające w imieniu skarżącego w sprawie wysyłały do organu pisma, nie wykazując się prawidłowymi upoważnieniami, co wymagało podejmowania przez organ korespondencji w celu ich uzyskania. Pełnomocnicy kolejno dwa razy składali załącznik nr 1, lecz każdy z tych egzemplarzy nie był prawidłowo podpisany. Z akt sprawy co prawda nie wynika, aby organ po złożeniu drugiej i trzeciej wersji załącznika nr 1 wystosował do strony (jej pełnomocników) wezwania o podpisanie załącznika nr 1 zgodnie z zasadami reprezentacji wpisanymi do Krajowego Rejestru Sądowego, lecz brak takiego wezwania dotyczył okresu po 4 października 2023 r. Każda z czynności podejmowanych przez stronę/jej pełnomocników po tej dacie, dotyczyła zatem okresu, gdy etap postępowania wszczętego wnioskiem złożonym 20 września 2023 r. został już zakończony. Dla organu zatem nie biegły już żadne terminy. Co istotne, żaden z pełnomocników nie złożył w imieniu skarżącego nowego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, jak i nie stawiał się w urzędzie, nawet gdy organ wyznaczył na to termin. W konsekwencji wiedzę o braku zgodnych z zapisami reprezentacji Spółki, podpisów na załączniku nr 1 pełnomocnik skarżącego uzyskał z treści uzasadnienia postanowienia Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia 10 września 2024 r. W konsekwencji, w dniu 25 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 20 września 2023r., który to wniosek postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024 r. Wojewoda rozpatrzył odmownie. Jak wynika z informacji uzyskanej przez Sąd od skarżonego organu, do dnia 7 lipca 2025 r. zażalenie skarżącego na to postanowienie nie zostało jeszcze rozpatrzone przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. Zatem również co do tego okresu nie można byłoby postawić Wojewodzie zarzutu bezczynności, o ile należałoby przyjąć, że wobec nie poinformowania skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, postępowanie po dniu 4 października 2023 r. jednak było w toku. Sąd nie podziela zarzutu braku wezwania skarżącego do osobistej wizyty w urzędzie celem pobrania od niego odcisków palców. Z akt sprawy wynika, że odciski palców zostały pobrane podczas pierwszej wizyty skarżącego w dniu 20 września 2023 r., na Wojewoda zwraca uwagę w odpowiedzi na skargę. Sąd nie podziela również zarzutu braku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 20 września 2023 r. na podstawie art. 186 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 188 ust. 2a ustawy o cudzoziemcach. Organ był bowiem w tym przypadku związany wnioskiem skarżącego, który wniósł o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w związku z wykonywaną już pracą. Ponadto, niezależnie od trybu rozpatrywania wniosku z dnia 20 września 2023 r., wymagane było złożenie do wniosku prawidłowo wypełnionego i podpisanego załącznika nr 1, czego skarżący nie wykonał. W tych okolicznościach zarzuty braku prawidłowego informowania skarżącego przez organ, a przez to zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 k.p.a. nie mogą stanowić o uwzględnieniu skargi. W tym miejscu Sąd zauważa, że niewątpliwie czynności podejmowane przez organ po dniu 4 października 2023 r. miały na celu wydanie skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Nie można wykluczyć, że właśnie dlatego wniosek pozostawiono bez rozpoznania dopiero w dniu 22 lutego 2024 r. Co znamienne, kolejne działania podejmowane przez ustanawianych w sprawie przez skarżącego pełnomocników były nieskuteczne. Należy odnotować, że byli to pełnomocnicy profesjonalni (z agencji pracy oraz radcowie prawni) i żaden z nich nie zapoznał się osobiście z aktami sprawy w siedzibie organu administracji. Reasumując, w realiach niniejszej sprawy zarzut bezczynności Wojewody nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ niezwłocznie, bo już w dnie złożenia wniosku, podjął czynności w sprawie wniosku skarżącego, który pomimo wyznaczonego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku, w wyznaczonym terminie nie zastosował się do wezwania. Skarga została wniesiona w dniu 17 marca 2025r., gdy postępowanie od ponad roku już nie toczyło się. Należy zatem wskazać, że na mocy ustawy z 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom [...] w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830), został wprowadzony do ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom [...] art. 100c. Stosownie do ust. 1 wskazanego artykułu w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie wskazanych w nim spraw w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jak stanowi natomiast art. 100c ust. 3 w okresie do 31 grudnia 2022 r.: 1. przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2. organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. W myśl art. 100c ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom [...] zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Na mocy ustawy z 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom [...] w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw został wprowadzony - z mocą od 1 stycznia 2023 r. - art. 100d, będący powieleniem regulacji art. 100c, ale wskazujący nowy graniczny okres, tj. 30 września 2024 r. Słusznie przy tym wskazuje się w orzecznictwie, że wskazane przepisy (tj. art. 100c oraz art. 100d ustawy o pomocy obywatelom [...]) należy stosować do wszystkich cudzoziemców, w sprawach wymienionych zezwoleń, a nie tylko do cudzoziemców, którzy są obywatelami [...], opuszczającymi terytorium tego państwa w związku wojną (por. np. wyrok NSA z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22 oraz wyrok NSA z 4 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2421/22, publ. CBOSA). Biorąc powyższe regulacje pod uwagę należy stwierdzić, że bieg terminu załatwienia sprawy skarżącego został zawieszony już w dniu złożenia wniosku i zawieszenie to trwało do dnia 30 czerwca 2024 r. Wniosek skarżącego pozostawiono bez rozpoznania w dniu 22 lutego 2024 r., zatem nastąpiło to w okresie trwania zawieszenia biegu terminu załatwienia sprawy. Wobec powyższego, wykluczona została możliwość postawienia organowi administracyjnemu skutecznego zarzutu bezczynności, co uzasadnia oddalenie niniejszej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.