II SAB/Po 81/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. G. i M. G. na bezczynność [...] Sp. z o.o. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania [...] Sp. z o.o. do załatwienia wniosku skarżących z dnia 17 listopada 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, II. stwierdza, że [...] Sp. z o.o. dopuściła się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność [...] Sp. z o.o. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. wymierza [...] Sp. z o.o. grzywnę w kwocie [...]- (jeden tysiąc) złotych, V. zasądza od [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...]- (pięćset dziewięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 listopada 2016 r. do siedziby E. Sp. z o.o. w P. (dalej w skrócie: "Spółka" lub "E.") wpłynął wniosek pełnomocnika M. G. i M. G. o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. wskazanie czy sieci elektroenergetyczne zlokalizowane na nieruchomości stanowiącej działkę geodezyjną nr [...], dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] (zwana dalej Nieruchmośćią) stanowią własność spółki E. Sp., z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana Spółką), a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, o udzielenie odpowiedzi także na kolejne pytania, 2. czy w/w sieci są aktualnie wykorzystywane przez Spółkę stanowiąc element większej sieci dystrybucyjnej, oraz jakie działania podejmuje Spółka względem tych sieci celem zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, 3. wskazanie z jakiej części Nieruchomości korzysta Spółka celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci elektroenergetycznych, 4. wskazanie jakie ograniczenia w korzystaniu z Nieruchomości wiążą się z istnieniem na niej sieci elektroenergetycznych, w tym w szczególności: - wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznych możliwa jest swobodna zabudowa, składowanie maszyn i urządzeń lub sadzenie drzew, - wskazanie w jakiej minimalnej odległości od sieci elektroenergetycznych możliwe jest prowadzenie prac budowlanych lub rolnych z wykorzystaniem służących do tego maszyn i urządzeń, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, 5. jakie są parametry w/w sieci elektroenergetycznych (napięcie znamionowe; wysokość ciśnienia; długość linii przebiegających przez Nieruchomość; ilość i rodzaj słupów oraz wszelkich innych elementów naziemnych składających się na w/w sieci; rozstaw skrajnych przewodów poszczególnych linii; nr indywidualizujący daną linię), 6. wskazanie czy w Spółce obowiązują jakieś wewnętrzne regulacje (Regulaminy, Wytyczne itp.) określające warunki budowy lub eksploatacji sieci elektroenergetycznych o parametrach odpowiadających sieciom zlokalizowanym na Nieruchomości, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o przesłanie kopii tych dokumentów, 7. kiedy i na jakiej podstawie Spółka nabyła własność (względnie inne prawo rzeczowe) do w/w sieci elektroenergetycznych, 8. wskazanie możliwie dokładnej daty budowy oraz oddania do użytku w/w sieci oraz ich poszczególnych elementów (jeśli były budowane i oddawane do użytku w różnych terminach), 9. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) wybudowała na Nieruchomości w/w sieci lub ich poszczególne elementy, zgodnie z wymogami prawa budowlanego, poprzez przedstawienie stosownych decyzji administracyjnych (np. decyzja o pozwoleniu na budowę), 10. wskazanie na jakiej podstawie Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) nabyła tytuł prawny do dysponowania Nieruchomością na ceie budowlane poprzez przedstawienie stosownych dokumentów (np. pisemna zgoda aktualnego w dacie budowy sieci właściciela Nieruchomości; decyzja właściwego organu zezwalająca a na zajęcie Nieruchomości na cele związane z budową sieci, decyzja właściwego organu o lokalizacji inwestycji celu publicznego), 11. wskazanie czy Spółka (względnie jej poprzednicy prawni) posiada tytuł prawny do korzystania z Nieruchomości w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji w/w sieci elektroenergetycznych, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o udzielenie odpowiedzi także na poniższe pytania, 12. wskazanie jaki tytuł prawny posiada Spółka do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na niej sieci elektroenergetycznych, 13. wskazanie kiedy i w jaki sposób Spółka (ewentualnie jej poprzednicy prawni) nabyli tytuł prawny do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej Nieruchomości sieci elektroenergetycznych, 14. przedstawienie kopii wiarygodnych dokumentów potwierdzających nabycie przez Spółkę (względnie jej poprzedników prawnych) tytułu prawnego do korzystania z Nieruchomości poprzez eksploatację zlokalizowanych na tej Nieruchomości sieci elektroenergetycznych (np. prawomocne postanowienie Sądu o stwierdzeniu zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, umowa o ustanowieniu służebności przesyłu). Pismem z 30 listopada 2016 r. Dyrektor Zakładu Majątku Sieciowego E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w G. . poinformował, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pełnomocnika wnioskodawców, iż żądana informacja nie może zostać udostępniona w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wyjaśniono, iż powodem opóźnienia udostępnienia żądanej informacji jest konieczność odszukania w archiwach Spółki stosownych dokumentów. W związku z powyższym, informacja ta zostanie udzielona najpóźniej do dnia 30 stycznia 2017 r. Pismem opatrzonym datą 28 lutego 2017 r. M. G. i M. G., reprezentowani przez adw. Ł. wnieśli skargę na bezczynności Spółki w udostępnieniu informacji publicznej domagając się: 1. zobowiązania Spółki E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 17 listopada 2016 roku w terminie 14 dni licząc od dnia wydania wyroku w sprawie, 2. stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenia Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. grzywny w granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 4. zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania z uwzględnieniem opłaty od skargi oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazano, iż mimo upływu terminu określonego w piśmie Spółki z 30 listopada 2016 r. wnioskodawcy nie otrzymali jakiejkolwiek informacji w sprawie. Żądana informacja nie został udostępniona jak też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub decyzji o umorzeniu postępowania. Wskazano również, iż Spółka jako przedsiębiorstwo energetyczne jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udzieleni informacji publicznej. Skarga wpłynęła do organu w dniu 8 marca 2017 r. Pismem oznaczonym datą [...] 2017 r. Dyrektor Zakładu Majątku Sieciowego E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w G. ., powołując się na przepis art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmówił udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Wyjaśniono, iż żądana informacja publiczna dotyczy dokumentacji, która objęta jest ochroną ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa. Po rozpoznaniu wniosku o ponownie rozpoznania sprawy złożonego przez pełnomocnika wnioskodawców ( pismem z dnia 27 marca 2016 r. ) Dyrektor Zakładu Majątku Sieciowego E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w G. pismem z [...] 2016 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu odmawiającym udostępnienia żądanych informacji. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Spółki wniósł o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udzielania żądnej informacji. W tej sytuacji stan bezczynności został usunięty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli sądu administracyjnego podlega m.in. bezczynność organów administracji w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność spółki E. Sp. z o.o. w P. w udzieleniu informacji publicznej. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, iż w rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi nie było zdeterminowane żadnym terminem. Obowiązek złożenia skargi na bezczynność organu w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Artykuł 52 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Według zaś art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi) w przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednak już z wykładni gramatycznej wspomnianych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu jaka była przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Tym samym należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 P.p.s.a. nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność. Środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 K.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art.16 ust.1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej w skrócie: "u.d.i.p.") przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. o sygn. I OSK [...] oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. o sygn. I OSK [...], a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012r. o sygn. IV SAB/Po [...] – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Reasumując powyższe Sąd orzekający przyjął, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżących była dopuszczalna. Kwestia udostępnienia informacji publicznej została uregulowana w powołanej wyżej ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tą ustawą adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., w tym "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych do podmiotów wykonujących zadania publiczne w powyższym rozumieniu zalicza się m.in. przedsiębiorstwa energetyczne i ich wyodrębnione jednostki organizacyjne, np. oddziały (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13; z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2436/13; z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2874/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji określone informacje związane z wykonywaniem takich zadań przez przedsiębiorstwa energetyczne, w tym informacje (zwłaszcza decyzje administracyjne) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce, co do zasady są uznawane w judykaturze za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. (por. np. wyroki NSA z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2753/13; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2263/13; z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2994/13; z 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie po za sporem jest, iż spółka ENEA Operator Sp. z o.o. w Poznaniu realizująca zadnie publiczne w zakresie dystrybucji energii elektrycznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Dalej wyjaśnić należy, iż u.d.i.p. określa także terminy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wyjątek od art. 13 ust. 1 u.d.i.p. został ponadto przewidziany w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z tego ostatniego przepisu, jeżeli wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej w formie, która wymaga poniesienia dodatkowych kosztów, organ administracji publicznej może pobrać tę opłatę od wnioskodawcy. W takim przypadku należy jednak w terminie 14 dni od złożenia wniosku powiadomić wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Zwrócić jeszcze należy uwagę na przepis art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zgodnie z którymi udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W rozpatrywanej sprawie Spółka odpowiadając na wniosek strony skarżącej z 17 listopada 2016 r. poinformowała wnioskodawcę w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , iż udostępnienie wnioskowanej informacji nastąpi do dnia 30 stycznia 2017 r. niemniej termin ten nie został przez Spółkę dochowany. Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność tego podmiotu, pismem z 16 marca 2017 r. Spółka odmówiła udzielenia żadnej informacji z uwagi na objęcie ją tajemnicą przedsiębiorcy. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W myśl art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. W świetle art. 17 ust. 1 u.d.i.p., przepisy art. 16 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio do "rozstrzygnięć" o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, podejmowanych przez podmioty, które – tak jak Spółka w rozpoznawanej sprawie – są obowiązane do udostępnienia informacji publicznej nie będąc organami władzy publicznej. Owo "odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 u.d.i.p." oznacza w tym kontekście, iż rozstrzygnięcia podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej – niezależnie od tego, czy zostaną one formalnie nazwane "decyzjami", "orzeczeniami", czy po prostu "rozstrzygnięciami", względnie nie zostaną opatrzone jakąkolwiek nazwą – winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie, w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Sądu pismo z 16 marca 2017 r. podpisane przez Dyrektora Zakładu Majątku Sieciowego E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w G. ., miało charakter "rozstrzygnięcia" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.d.i.p., gdyż zawierało niezbędne elementy, jakie w świetle art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. winny cechować indywidualny akt (rozstrzygnięcie) podejmowane w sprawie z zakresu informacji publicznej. W szczególności pismo to zawierało: oznaczenie "organu" (Spółki) wydającego akt, datę wydania, oznaczenie adresata, przedmiotu rozstrzygnięcia oraz podmiotu ze względu na czyje dobra odmówiono udostępnienia informacji, powołanie podstawy prawnej, treść rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o przysługującym prawie złożenia wniosku o ponowne rozstrzygniecie sprawy oraz podpis i określenie z imienia i nazwiska osoby, która to rozstrzygnięcie wydała. Tym samym należało uznać, iż wydanie ww. rozstrzygnięcia z 16 marca 2017 r. wyczerpało obowiązek Spółki załatwienia wniosku strony skarżącej z 17 listopada 2016 r. o udzielenie informacji publicznej. W tym miejscu trzeba podkreślić, że w ramach niniejszego postępowania Sąd nie był władny badać, prawidłowości (legalności) ww. rozstrzygnięcia – gdyż to nie ono było przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu – a jedynie musiał poprzestać na stwierdzeniu, iż wymagane rozstrzygnięcie ostatecznie przez Spółkę wydane zostało. To zaś oznacza, że w chwili wyrokowania Spółka nie pozostawała już w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżących z 17 listopada 2016 r., a więc że zaistniała przesłanka do umorzenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowego, w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej – co też Sąd uczynił w punkcie I sentencji wyroku. Niemniej Sąd stwierdził, w myśl art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a, w pkt II sentencji wyroku, iż Spółka dopuściła się bezczynności, która ustała z chwilą wydania ww. rozstrzygnięcia z 16 marca 2017 r. Zresztą jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, Spółka nie kwestionowała tej okoliczności wskazując, iż: "Stan bezczynności podmiotu zobowiązanego został (...) usunięty". Stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd rozważył jednocześnie czy bezczynność Spółki miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dają podstawy do przyjęcia, że bezczynność E. sp. z o.o. w P. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ mimo określenia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. maksymalnego – dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy, rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydał dopiero 16 marca 2017 r., a więc aż 45 dni po upływie zakreślonego przez siebie terminu. Ponadto Spółka nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające tak długie milczenie również po upływie wskazanego w piśmie z 30 listopada 2016 r. terminu. Niewątpliwie wniosek o udostępnienie żądnej obejmował kilkanaście punktów wymagających analizy ze strony adresata wniosku, jednak jego zakres nie był na tyle znaczny, aby niemożliwe było jego rozpoznanie chociażby w części w terminie do 30 stycznia 2017 r. Długie milczenie organu, przerwane dopiero na skutek skargi na bezczynność nie znajduje usprawiedliwienia i może świadczyć o lekceważącym stosunku do przedmiotowego wniosku lub celowym zwlekaniu na udostępnieniu wnioskowanej informacji. Z tych też przyczyn Są orzekł jak w pkt III sentencji. Jednocześnie Sąd orzekł, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a, o wymierzeniu Spółce grzywny w kwocie [...]- zł mając na uwadze nie tylko jej represyjny ale także prewencyjny charakter. Grzywna ma mobilizować Spółkę do terminowego załatwiania tego typu wniosków, skłonić do sprawnego i efektywnego prowadzenia każdego postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżących koszt wpisu sądowego, wynagrodzenie reprezentującego go adwokata, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.