II SAB/Po 85/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r.. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie nieprawidłowości w procesie leczenia postanawia: odrzucić skargę. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz Skarżąca – E. G., w skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., wskazuje, że "pozywa U Wojewody za bezczynność". Z treści wniesionej skargi wynika, że skarżąca kwestionuje działania podjęte przez organ w związku ze zgłoszonymi przez skarżącą nieprawidłowościami w procesie leczenia w Szpitalu w [...]. Do skargi i dalszych pism kierowanych do Sądu, skarżąca załączyła korespondencję z organem dotyczącą zgłaszanych przez nią nieprawidłowości. Wojewoda, pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wyjaśnił, że skarżąca, w dniach [...] marca, [...] kwietnia, [...] maja oraz [...] maja 2019 r. skierowała do Wojewody pisma, w których opisała szereg, występujących jej zdaniem nieprawidłowości, mających miejsce w trakcie przebiegu procesu leczenia skarżącej w Szpitalu [...] w [...]. Zgłoszone przez skarżącą zarzuty były przedmiotem czynności kontrolnych podjętych przez Starostwo Powiatowe w [...], jednakże skarżąca nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami, co również podniosła w pismach kierowanych do Wojewody. Wojewoda wskazał, że w odpowiedzi, pismami z dnia [...] maja i [...] czerwca 2019 r. poinformowano skarżącą, że po dokonaniu analizy dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, organ nie znalazł podstaw do przychylenia się do argumentów podniesionych przez skarżącą. W ocenie organu, załączone przez skarżącą dokumenty, w tym wyjaśnienia Dyrekcji Szpitala [...] w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. oraz pismo Starostwa Powiatowego z dnia [...] marca 2019 r., wskazują że czynności podejmowane przez personel medyczny były prowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami i standardami. Nie stwierdzono również uchybień w kwestii prowadzenia dokumentacji medycznej. Tym samym, organ, po rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w skardze, podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w pismach z dnia [...] maja oraz [...] czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie zatem z powołanym wyżej przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza treść art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, na mocy przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego tylko w takich przypadkach, w jakich organ administracyjny zwleka z zakończeniem prowadzonego przez siebie postępowania, sąd może nakazać mu wydanie w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Jeśli nie toczy się postępowanie administracyjne wyłączona jest kompetencja sądu administracyjnego do orzekania o bezczynności organu. Z bezczynnością w sprawie administracyjnej mamy do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności jest skuteczny wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i obowiązanym do wydania aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt: II SAB/Op 143/17, LEX nr 2445593). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca domagała się od Wojewody interwencji w związku z przebiegiem jej procesu leczenia w Szpitalu w [...]. Organ poinformował, że zastrzeżenia skarżącej badane były w trybie przepisów art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 z późn. zm.), zgodnie z którym, w ramach nadzoru podmiot tworzący może żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów od organów podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą oraz dokonuje kontroli i oceny działalności tego podmiotu. W ocenie Sądu, podjęte czynności kontrolne w Szpitalu nie mogą stać się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skierowanej przez pacjenta gdyż czynności te nie niosą ze sobą określonych obowiązków nakładanych na skarżącą (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt: II OSK 3733/18, LEX nr 2619914). Obowiązek wyjaśniania przez Wojewodę wątpliwości skarżącej wyrażonych w kierowanych do organu pismach wynika natomiast z art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.), zgodnie z którym, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Organ, który otrzymał skargę obowiązany jest poinformować osobę, która skargę wniosła o sposobie jej załatwienia (art. 238 § 1 k.p.a.). Należy jednak wskazać, że opisana wyżej skarga (tzw. skarga powszechna), oparta na przepisach Działu VIII k.p.a. załatwiana jest w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (v. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014, postanowienie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04 oraz postanowienia WSA w Warszawie z 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06; z 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04; z 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Prezentowany w powyższych orzeczeniach pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Wobec powyższego, należy stwierdzić że skarżącej, w związku ze zgłoszonymi przez nią nieprawidłowościami w procesie leczenia nie przysługiwało uprawnienie do wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z ustaleniami wynikłymi z kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 121 ust. 3 ustawy o działalności leczniczej, gdyż w kontroli tej nie nałożono na skarżącą żadnych obowiązków. Skarżąca nie ma również możliwości domagania się przez Sąd zbadania otrzymanego stanowiska Wojewody, przesłanego skarżącej w odpowiedzi na zgłaszane przez nią nieprawidłowości, gdyż pismo to stanowi odpowiedź na skargę powszechną. Wobec powyższego, skarżącej nie przysługuje także skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie nieprawidłowości w procesie leczenia. Skargę należało więc odrzucić, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., gdyż sprawa skarżącej nie należy do właściwości sądu administracyjnego. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz