II SAB/Po 91/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Poznaniu w przedmiocie dopłaty do wypoczynku postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. G. B. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w P. o przyznanie i wypłacenie świadczenia pieniężnego w postaci dopłaty do wypoczynku za lata 2006, 2007, 2008. W odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2012 r., [...], Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji w Poznaniu wyjaśnił, że żądane świadczenie uległo przedawnieniu. Pismem z dnia [...] września 2012 r. G. B. wezwał w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezgodnym z prawem rozpatrzeniem wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. i odmowie wypłaty przedmiotowego świadczenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w jego ocenie niewłaściwie zastosowano przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21 poz. 94 z późn. zm.), zamiast przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.). Ponadto skarżący wskazał, że jego wniosek powinien być załatwiony decyzją administracyjną, co jednak nie nastąpiło. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa . Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] października 2012 r wyjaśnił, że uprawnienie policjanta do dopłaty do wypoczynku ma charakter typowo pracowniczy i nie jest załatwiane w drodze decyzji administracyjnej. Realizacja tego uprawnienia następuje poprzez wypłatę świadczenia. Wymóg wydania decyzji administracyjnej nie wynika z ustawy lub wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, a przy tym nie może być domniemywany. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji. W uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, a w pozostałym zakresie powtórzył swoją wcześniejszą argumentację. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2012 r. Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na zarządzenie wzywające skarżącego do przedłożenia dowodu złożenia zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), G. B. pismem z dnia przesłał kopię wymienionego powyżej wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2012 r., które w jego ocenie należy traktować jako zażalenie. Skarżący dodał zarazem, że organem właściwym do rozpatrzenia jego wniosku jest Komendant Miejski Policji w P., a nie Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się z kolei sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że w skardze z dnia [...] listopada 2012 r. (k. 2-4 akt sądowych) G. B. zarzucił Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w Poznaniu bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o wypłatę świadczenia pieniężnego z tytułu służby w Policji za lata 2006-2008. Trzeba zatem zaznaczyć, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej "k.p.a.") na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z kolei z art. 6a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.), w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji. Tym samym dopiero wniesienie zażalenia na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji do Komendanta Głównego Policji skutkowało wyczerpaniem środków zaskarżenia. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych, jak i z odpowiedzi skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. (k. 29 akt sądowych) na zarządzenie Sądu, wynika natomiast jednoznacznie, że skarżący nie złożył takiego zażalenia, lecz jedynie wezwał Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie nie czyni jednak zadość art. 37 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro istnieje organ wyższego stopnia względem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., Sąd nie może potraktować wskazanego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako zażalenia na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w P. W skardze z dnia [...] listopada 2012 r. G. B. oznaczył bowiem w sposób niebudzący wątpliwości organ, który w jego ocenie pozostawał w stanie bezczynności. Na obecnym etapie zmiana organu miałaby więc charakter arbitralny i prowadziła do naruszenia prawa Komendanta Miejskiego Policji do obrony swoich interesów przed Sądem. Należy zatem uznać, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia, co z kolei oznacza, że skarga na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. W tej sytuacji Sąd orzekła na podstawie art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Podrazik