II SO/Po 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o wymierzenie grzywny Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. wymierzyć Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych; 2. zasądzić od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ J.Zieliński Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. J.K. złożył wniosek o wymierzenie Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. grzywny za niezastosowaniem się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a) tj. za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu w terminie trzydziestu dni skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 12 listopada 2010 r. Jednocześnie wnioskodawca wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kwoty 357,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi, w przypadku nieprzesłania skargi przez organ, pomimo wymierzenia grzywny. W uzasadnieniu wniosku J. K. wyjaśnił, iż skarga została wniesiona do organu w dniu 15 listopada 2010 r. a z uzyskanej z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu informacji wynika, iż do dnia 10 lutego 2011 r. nie została ona przekazana do tego sądu. Odpowiadając na wniosek Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wniósł o jego oddalenie i nieobciążanie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w dniu 15 listopada 2010 r. wpłynęła skarga J. K. na bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 23 października 2010 r. o udzielenie informacji publicznej. Natomiast w dniu 17 listopada 2010 r. organ przesłał skarżącemu żądaną przez niego kopię postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z dnia [...] 2007 r. i tym samym dopełnił ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż nieprzekazanie skargi do Sądu nie było celowe ale omyłkowe i wiązało się z duża ilością załatwianych przez organ spraw, przeciążeniem pracą związanym z okresem sprawozdawczym na przełomie roku oraz absencją chorobową i urlopową pracowników. Na uchybienie obowiązkowi przekazania skargi wpływ miał prawdopodobnie fakt załatwienia wniosku J. K. o udostępnienie informacji publicznej co spowodowało umieszczenie skargi wśród spraw załatwionych. Jednocześnie organ poinformował, iż skarga J.K. z dnia 12 listopada 2010 r. została wraz z całością akt sprawy i odpowiedzią na skargę przedłożona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przepisy szczególne mogą jednak przewidywać krótsze terminy. Jednym z takich przepisów jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Mając powyższe na uwadze i uwzględniając, iż przedmiotem skargi była bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzić należy, że organ miał obowiązek przekazać akta wraz z odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni. Obowiązku tego jednak nie dochował. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Po 15/11 skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w sprawie udzielenia informacji publicznej z wniosku J. K. z dnia 23 października 2010 r. złożona w organie w dniu 15 listopada 2010 r. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 1 marca 2011 r. a więc z przekroczeniem piętnastodniowego terminu, który upłynął z dniem 30 listopada 2010 r. W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz wniosek J.K. z dnia 14 lutego 2011 r., stwierdzić należy, iż w sprawie zostały spełnione warunki nałożenia na organ grzywny z uwagi na nieprzekazanie do sądu skargi w terminie. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Należy również wyjaśnić, że bez znaczenia co do zasadności samego wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt pozostaje pozytywne rozpatrzenie skargi w trybie autokontroli oraz dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., lecz z uchybieniem terminu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, podniesiono, iż skoro z art. 54 § 2 P.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż również bez znaczenia jest termin posiedzenia sądu, na którym zostanie rozpoznany wniosek o wymierzenie grzywny. Nie może on przecież zmienić faktu uchybienia albo braku uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. W powoływanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził iż grzywna o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a obok funkcji dyscyplinującej, polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz akt sprawy, spełnia również funkcję represyjną za niedopełnienie czynności w przepisanym terminie, oraz funkcję prewencyjną polegająca na zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Dla oceny zasadności wniosku nie ma również znaczenia okoliczność uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Organ administracji publicznej, w razie uwzględnienia skargi w trybie autokontroli, nadal jest obowiązany wykonać czynności przewidziane w art. 54 § 2 p.p.s.a., a więc przekazać skargę wraz z aktami sądowi administracyjnemu ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1197/05 dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. Komentarza do art. 54 ) Wobec powyższego Sąd uznał, że zawarte w wniosku J. K. z dnia 14 lutego 2011 r. żądanie wymierzenia grzywny należało ocenić jako uzasadnione. Ustalając wysokość grzywny na kwotę 500 zł. Sąd miał na względzie nie tylko wyznaczoną przepisem art. 55 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. granicę grzywny, w tym obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2010 r. (M.P. nr 11 poz. 120) ale i czas, jaki upłynął od wniesienia przez skarżącego skargi, datę jej przekazania wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 w związku z i art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie II na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349). Zwrot zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmuje poniesione przez stronę skarżącą koszty sądowe w kwocie 100 zł (wpis od skargi) oraz kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przez sądem I instancji, 17 zł – tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). /-/ J.Zieliński