II SO/Po 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. G. o wymierzenie organowi grzywny w związku z niezastosowaniem się przez Radę Miejską w K. do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. wymierzyć Radzie Miejskiej w K. grzywnę w wysokości 300 zł (słownie: trzystu złotych); 2. zasądzić od Rady Miejskiej w K. na rzecz wnioskodawcy kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ Jakub Zieliński W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosku z dnia 8 maja 2015 r. R. G., reprezentowana przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), wniosła o wymierzenie Radzie Miejskiej w K. grzywny za nieprzekazanie do tutejszego Sądu wniesionej w dniu 24 października 2014 r. skargi na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (Dz.Urz.Woj.Pozn. nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...]. Ponadto domagała się zasądzenia od organu kosztów postępowania. Wniosek został opłacony wpisem w wysokości 100 zł. Sąd przekazał organowi odpis wniosku w dniu 11 czerwca 2014 r. (k. 15 akt sąd.). W odpowiedzi na wniosek Rada Miejska w K., reprezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy K., wniosła o odstąpienie od wymierzenia grzywny, potwierdzając zarazem, że skarga wpłynęła do organu w dniu 27 października 2014 r., zaś przekazana została tutejszemu Sądowi dopiero w dniu 24 czerwca 2015 r. Organ wyjaśnił, że po wpłynięciu skargi do Rady Miejskiej została ona przekazana w dniu 3 listopada 2014 r. Burmistrzowi, który z kolei przekazał skargę radcy prawnemu Urzędu Miejskiego w K. w dniu 11 listopada 2014 r. celem nadania jej dalszego biegu. Organ wywodził, że to zaniechanie radcy prawego, który został przez Burmistrza za to ukarany dyscyplinarnie w dniu [...] czerwca 2015 r., spowodowało uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Argumentując, że Rada Miejska w K. nie miała zamiaru opóźniać lub tamować rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej, a naruszenie obowiązku przekazania skargi nie było spowodowane złą wolą organu, lecz wynikało z przyczyny od organu niezależnej, a mianowicie z osobistego zaniechania profesjonalnego pełnomocnika, organ stwierdził, że Rada Miejska nigdy nie uchlała się od przekazania skargi Sądowi ani też nie rościła sobie prawa do oceny skargi. Skarga na bliżej opisaną we wstępnej części uzasadnienia uchwałę Rady Miejskiej w K. została przekazana tutejszemu Sądowi w dniu 24 czerwca 2015 r. - wraz z aktami postępowania planistycznego oraz wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny i odpowiedzią na skargę (pismo z dnia 5 czerwca 2015 r. - 18 akt sąd.). Skarga została zrejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 540/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 27, z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Z kolei stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. - w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Z treści przytoczonego art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Podkreślić należy, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że sąd, wydając orzeczenie w tym przedmiocie, powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków związanych z przekazaniem skargi, jaki zachowanie organu po wpłynięciu wniosku o wymierzenie grzywny, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ukaranie organu grzywną ma służyć także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. I OZ 597/11 dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarga na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wpłynęła do siedziby organu w dniu 27 października 2014 r., a więc 30-dniowy termin, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., upłynął w dniu 27 listopada 2014 r., tymczasem skarga została przekazana tutejszemu Sądowi dopiero w dniu 24 czerwca 2015 r., a więc z niemal 7- miesięcznym opóźnieniem. Stosownie do postanowień art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Określając wysokość orzeczonej grzywny w przedmiotowej sprawie, Sąd wziął pod uwagę z jednej strony znaczne przekroczenie ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, ale zarazem uwzględnił, że finalnie skarga została przekazana tutejszemu Sądowi niezwłocznie po doręczeniu organowi odpisu wniosku o wymierzenie grzywny, co miało miejsce w dniu 11 czerwca 2015 r. i skardze został sprawnie nadany dalszy bieg. Wniosek skarżącej doprowadził tym samym do tego podstawowego skutku, jakim jest poddanie skargi kognicji sądu administracyjnego. Organ reprezentujący Radę Miejską niezwłocznie podjął także we własnym zakresie kroki zmierzające do zdyscyplinowania obsługi prawnej urzędu, co niewątpliwe może skutecznie służyć zapobieżeniu powtórzenia się takiej sytuacji w przyszłości. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji (pkt 1). Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 sentencji), uwzględniając wysokość kosztów sądowych uiszczonych przez stronę (wpis) oraz fakt korzystania z pomocy prawnej (radcy prawego). /-/ Jakub Zieliński