II SPP/Po 36/19

Dnia 4 kwietnia 2019 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K.-N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze sprzeciwu A. K.-N. i A.N. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ R. Talaga A. K.-N. i A. N. zawarli w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sądu A.K.-N. przedłożyła wypełniony na urzędowym formularzu dla osób fizycznych wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że oboje skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, choć zamieszkują oddzielnie. Wnioskodawczyni jest właścicielką połowy domu mieszkalnego o powierzchni [...] m² (rok budowy [...]) oraz działki rolnej o powierzchni [...] ha, a także połowy sklepu zajmującego się handlem kwiatami oraz samochodu osobowego (rok produkcji [...]). A.K.-N. pobiera świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł i deklaruje oszczędności w wysokości [...] zł. Mąż wnioskodawczyni pobiera emeryturę rolniczą w wysokości [...] zł oraz uzyskuje dodatkowo dochód w wysokości [...] zł z tytułu wieży "[...]". Ponadto posiada on dom jednorodzinny wybudowany w [...] roku, nieruchomość gruntową o powierzchni [...] ha oraz samochód osobowy wyprodukowany w [...] roku. Zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest obowiązek ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej w myśl art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.". Przyznanie prawa pomocy w całości następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Ciężar wykazania zasadności wniosku spoczywa, zatem na wnioskodawcy ubiegającym się o prawo pomocy. Owo wykazanie polega w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że strona nie dysponuje środkami, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie kosztów postępowania chociażby w części. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni pozostaje w dwuosobowym gospodarstwie domowym, które jest utrzymywane ze świadczeń emerytalnych oraz dochodów z telefonii cyfrowej. Jednocześnie wnioskodawczyni deklaruje, że posiada oszczędności w wartości [...] zł. Posiadane zasoby stanowią wystarczające źródło pokrycia kosztów sądowych w prowadzonej sprawie. W tym zakresie należy podkreślić funkcjonujący w orzecznictwie pogląd, że prawo pomocy nie może być przyznawane, gdy strona posiada dochody lub zgromadzone oszczędności pieniężne, gdyż pomoc państwa może być przyznana jedynie ze względu na trudną sytuację osób, które nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11, LEX nr 786724). W rezultacie należy przyjąć, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji niezasadny pozostaje jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga