III SA/Po 10/15

Dnia 25 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Zaskarżona decyzja organu II instancji została doręczona w dniu 17 czerwca 2014 r. Spółka wniosła skargę pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 3 grudnia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pracownik odpowiedzialny za pocztę nie przekazał przedmiotowej decyzji. Na wezwanie Sądu strona skarżąca w piśmie z dnia 13 lutego 2015 r. podniosła, że przyczyną niedochowania ustawowego terminu do wniesienia skargi było nieprzekazanie decyzji przez pracownika odpowiedzialnego za odbiór poczty. Niezwłocznie po wykryciu tej nieprawidłowości w terminie 7 dni złożono skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz.270) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zaznaczyć trzeba, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 221/12, Lex nr 1138266). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że nie uzasadnia przywrócenia terminu zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej ( m. in. B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.210; wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1288/99, lex nr 44331 ). W niniejszej sprawie strona skarżąca podniosła, że przyczyną niedochowania ustawowego terminu do wniesienia skargi było nieprzekazanie decyzji przez pracownika odpowiedzialnego za odbiór poczty. Niezwłocznie po wykryciu tej nieprawidłowości w terminie 7 dni złożono skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżąca spółka nie wskazała jednak precyzyjnie daty stwierdzenia, że pracownik nie przekazał w terminie odebranej decyzji organu II instancji. Wskazać zatem trzeba, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania danej czynności procesowej. Nie podając konkretnej daty stwierdzenia faktu nieprzekazania korespondencji przez pracownika strona uniemożliwiła również Sądowi zbadanie, czy został zachowany termin z art. 87 § 1 p.p.s.a., czyli, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeżeli z okoliczności sprawy nie da się ustalić jednoznacznie, że termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, Sąd wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (zob. B. Dauter, komentarz do art. 88 p.p.s.a. – lex 2015), co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji postanowienia.