III SA/Po 1039/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r., którą określono R. D., w związku z zawarciem w dniu [...]2008 r. umowy pożyczki, zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na niepowetowane straty, trudne do odwrócenia. Wskazał przy tym, że ma na utrzymaniu rodzinę, a jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z umowy o pracę. Skarżący ponosi nadto wysokie koszty w związku z realizacją budowy budynku mieszkalnego w celu zabezpieczenia bytu rodzinie, co wiąże się z koniecznością ponoszenia wysokich nakładów inwestycyjnych. Sytuacja ta zmusiła skarżącego do zaciągnięcia kredytu bankowego. Ewentualna egzekucja spowoduje zdaniem skarżącego, że nie będzie on mógł wywiązywać się ze swoich bieżących zobowiązań, a egzystencja jego oraz jego rodziny zostanie narażona na nieodwracalne straty w postaci utraty całego dorobku życia. Zajęcie konta bankowego spowoduje, że skarżący nie będzie mógł spłacać kredytu bankowego, co może spowodować to, że bank będzie dochodził swoich wierzytelności w drodze egzekucji, co z kolei będzie się wiązało z licytacją posiadanej przez małżonków nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Argumentując złożony w tym zakresie wniosek nie uzasadnił go w dostateczny sposób. Skarżący jedynie ogólnikowo wskazał, że ma na utrzymaniu rodzinę, a jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z umowy o pracę. Ponadto skarżący podniósł, że ponosi wysokie koszty w związku z realizacją budowy budynku mieszkalnego. Ewentualna egzekucja zdaniem skarżącego spowoduje, że nie będzie się on mógł wywiązywać z bieżących zobowiązań, narażając siebie i rodzinę na nieodwracalne straty - w postaci utraty całego dorobku życia. Skarżący nie podał jednakże przy tym żadnych konkretnych okoliczności, popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku, a w szczególności zasadność twierdzenia, zgodnie z którym egzekucja przedmiotowej należności spowoduje nieodwracalne straty w postaci utraty całego dorobku życia. W tym miejscu podnieść należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. przywołane już powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącego sprowadzają się w istocie do ogólnych sformułowań, nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek, konkretnymi okolicznościami faktycznymi. Co prawda skarżący powołuje się na wynagrodzenie za pracę, nie wskazując jednakże jaka jest jego wysokość. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację majątkową oraz finansową jego i jego rodziny, w tym posiadany majątek, uzyskiwane dochody, a także niezbędne wydatki, co pozwoliłoby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie skarżący powołał się jedynie na potrzebę ponoszenia kosztów związanych z budową budynku mieszkalnego i spłaty kredytu, lecz nawet w tym zakresie nie wykazał o jakie konkretnie (jakiej wysokości) koszty chodzi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. Przy czym nie należy zapominać o tym, że zobowiązania cywilnoprawne wnioskodawcy nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami podatkowymi wobec Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał możliwości ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem skarżącego środka ochrony tymczasowej. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.