III SA/Po 104/16

Dnia 14 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie skierowania R. W. (dalej: "strona") na badanie lekarskie, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., wystąpiło do Starosty [...] o skierowanie strony na badania lekarskie w związku ze stwierdzeniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wszelkich kategorii. Starosta [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie, natomiast w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając między innymi na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, skierował stronę na badania lekarskie do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P., uznając, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej strona zarzuciła naruszenie art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, podkreślając, że organ nie wskazał podstawy faktycznej podjętego rozstrzygnięcia, nie podając choroby, która miałaby uniemożliwić kierowanie pojazdem. Z uzasadnienia decyzji nie wynika na jakiej zasadzie organ administracji uznał, że leczenie odwołującego powoduje uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Powyższe uniemożliwiło także, zdaniem strony, sformułowanie zarzutów merytorycznych względem wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podało, że skierowanie na badania nastąpiło w związku z wnioskiem Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., z którego wynika, że na skutek badania profilaktycznego stwierdzono u strony przeciwwskazania do kierowania pojazdami wszelkich kategorii. Załączone do wniosku orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], dotyczące zdolności do wykonywania pracy na danym stanowisku, zawiera zapis o treści "zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych". W ocenie organu odwoławczego powyższe wskazuje, że skierowanie odwołującego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest uzasadnione. Organ II instancji podkreślił przy tym, że organy administracji nie mają wiedzy pozwalającej ocenić czy stan zdrowia kierowcy jest przeszkodą do kierowania pojazdami mechanicznymi, stąd zgłoszenie uzasadnionych wątpliwości w tym zakresie wymaga sprawdzenia przez lekarzy specjalistów. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, wnosząc o stwierdzenie nieważności oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a także o umorzenie postępowania, podniosła zarzut naruszenia: 1) art. 104 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, przez organ I instancji, poprzez pominięcie jednego z wymogów formalnych decyzji, to jest jej uzasadnienia faktycznego zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, 2) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, przez organ I instancji, poprzez niezawiadomienie o zakończeniu postępowania, co uniemożliwiło skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 3) art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie, mimo braku uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, które mogłyby skutkować wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W sprawie nie zaszła także żadna z przyczyn określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), której zaistnienie - stosownie do art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. - obligowałoby do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji. Na wstępie wskazać trzeba, że materialnoprawną podstawę wydania poddanego kontroli rozstrzygnięcia stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 155, dalej: "u.k.p."). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Starosta wydaje tę decyzję z urzędu, na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, o czym stanowi już art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c u.k.p. Dopełnieniem powyższego jest regulacja zawarta w art. 75 ust. 1 pkt. 5 u.k.p., zgodnie z którą badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Badanie to przeprowadza się na podstawie skierowania (art. 75 ust. 2 pkt. 2 u.k.p.). Z przywołanych powyżej regulacji wynika, że w sytuacji, gdy organ właściwy do orzekania o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy wystąpi do starosty z zawiadomieniem co do stanu zdrowia kierowcy, a z zawiadomienia tego wynikają uzasadnione zastrzeżenia co do tego stanu zdrowia, starosta zobowiązany jest skierować takiego kierowcę na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a skierowany obowiązany jest tym badaniom się poddać. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, że zaistniały wskazane tam okoliczności, a organ administracji nie dopuścił się naruszenia przywołanych regulacji materialnoprawnych. Do Starosty [...] wpłynęło bowiem zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. pochodzące od Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P., w którym wprost wskazano, że w wyniku badania profilaktycznego przeprowadzonego u skarżącego stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się kserokopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., w którym wobec stwierdzenia zdolności skarżącego do wykonywania pracy na opisanym tam stanowisku, wskazano na zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W tych okolicznościach organ administracji publicznej w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że zaistniała konieczność skierowania skarżącego na badania lekarskie w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia. Skoro w orzeczeniu lekarskim wydanym po przeprowadzeniu badań profilaktycznych u skarżącego co prawda stwierdzono zdolność do wykonywania pracy na określonym stanowisku – jednakże uczyniono to z zastrzeżeniem "zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych" - nie sposób stwierdzić, aby wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego nie były w tym względzie uzasadnione. Nie jest przy tym trafne oczekiwanie, że organ administracji w tych okolicznościach, prowadząc postępowanie w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie, podejmie dalsze czynności wyjaśniające, zmierzające do określenia jednostki chorobowej, która powyższe wątpliwości spowodowała. Po pierwsze, organ administracji publicznej nie posiada specjalistycznej wiedzy do dokonania ustaleń faktycznych co do sprawności fizycznej lub psychicznej skarżącego ani – co istotniejsze – do określenia skutków tej sprawności dla umiejętności skarżącego do kierowania pojazdami w sposób niezagrażający bezpieczeństwu. Po drugie, w przypadku gdy z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, jak w kontrolowanej sprawie, w sposób jednoznaczny i bezsporny wynika, że stan zdrowia skarżącego wzbudza zastrzeżenia co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a zastrzeżenia te pochodzą od podmiotu charakteryzującego się ów specjalistyczną wiedzą, uznanie tych zastrzeżeń za uzasadnione jest w pełni umotywowane. Podkreślić przy tym trzeba, że w decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, wydanej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b u.k.p., organ administracji publicznej nie stwierdza istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co oznacza, że nie jest jego zadaniem przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie tej kwestii. Dopiero skierowanie na badanie zmierza do potwierdzenia bądź wykluczenia - przez podmiot do tego uprawniony - istnienia tego rodzaju przeszkody. Zgodzić należy się ze skarżącym, że organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. w sposób niedostateczny przedstawił okoliczności faktyczne, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Organ ten stwierdził jedynie fakt skierowania do niego pisma przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P. oraz wspomniał o orzeczeniu lekarskim, pomijając jednakże okoliczności faktyczne, które w jego ocenie z tych dokumentów wynikają. Uchybienie to zostało jednakże w pełni sanowane przez organ odwoławczy, który ponownie rozpoznał kontrolowaną sprawę zgodnie z obowiązującymi wymogami, formułując uzasadnienie faktyczne decyzji z zachowaniem art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., to jest przedstawiając kompletną ocenę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe uchybienie, którego dopuścił się organ pierwszej instancji, pozostaje wobec tego bez wpływu na wynik sprawy, w konsekwencji czego, w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym i to, że skarżącemu znany był materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i wynikające z niego okoliczności faktyczne, zwłaszcza orzeczenie lekarskie wydane przecież po przeprowadzeniu badań profilaktycznych skarżącego, a na żadnym etapie postępowania, także w skardze skierowanej do tut. Sądy, skarżący w żaden sposób nie kwestionował zgromadzonych dowodów i wynikających z nich wniosków. Podobnie, bez wpływu na wynik kontrolowanej sprawy pozostaje w tej sytuacji naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 K.p.a., tym bardziej, że strona skarżąca nie wykazuje w jaki sposób naruszenie to miałoby mieć ów wpływ. Wychodząc poza zarzuty skargi, działając w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., tut. Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.