III SA/Po 1055/12

Dnia 11 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dot. określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące: styczeń 2006 r. oraz od kwietnia do listopada 2006 r. postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dot. określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące: styczeń 2006 r. oraz od kwietnia do listopada 2006 r. Jednocześnie z powyższą skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała m. in., że w dniu 16 sierpnia 2012 r. pełnomocnikowi został doręczony wyrok WSA w Poznaniu o sygn. III SA/Po 968/11, w którym Sąd stwierdził, iż doręczona stronie decyzja z dnia 6 sierpnia 2009 r. Dyrektora Izby Celnej istnieje i funkcjonuje w obrocie prawnym. Decyzja ta została doręczona stronie i została przez nią zaskarżona odwołaniem Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor IC stwierdził niedopuszczalność odwołania, bowiem uznał, iż decyzja nie została prawidłowo doręczona. Wcześniej, tj. [...] grudnia 2009 r. wydał identyczną decyzję co do wysokości zobowiązania podatkowego i doręczył stronie. W tej sytuacji, jak zauważył WSA w Poznaniu doszło do wydania i doręczenia dwóch identycznych decyzji w tym samym przedmiocie sprawy. Strona, działając w zaufaniu do organu, początkowo nie zaskarżyła postanowienia z [...] grudnia 2009 r., ale w świetle orzeczenia Sądu administracyjnego skarga okazała się konieczna i uzasadniona, bowiem koniecznej jest poddanie kontroli sądowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 5 wskazanej ustawy po upływnie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie w doktrynie przedstawiono pogląd, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przy czym należy mieć na uwadze, że brak winy wnioskodawca winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Uprawdopodobnienie, o którym mowa w powołanym przepisie oznacza bowiem jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie i prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W świetle okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jak również stanowiska wyrażanego przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. II OZ 1343/10) należy uznać, że uchybienie terminowi do złożenia skargi było niezawinione przez stronę skarżącą, bowiem kryterium braku winy jako przesłanki wniosku o przywrócenie terminu należy oceniać nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej. Tymczasem, w niniejszej sprawie w dniu 16 sierpnia 2012 r. pełnomocnikowi został doręczony wyrok WSA w Poznaniu o sygn. III SA/Po 968/11, w którym Sąd stwierdził, iż doręczona stronie decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektora Izby Celnej istnieje i funkcjonuje w obrocie prawnym. Decyzja ta została doręczona stronie i została przez nią zaskarżona odwołaniem. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor IC stwierdził niedopuszczalność odwołania, a wcześniej w dniu [...] grudnia 2009r. wydał kolejną decyzję co do wysokości zobowiązania podatkowego i doręczył stronie. W tej sytuacji, jak zauważył WSA w Poznaniu doszło do wydania i doręczenia dwóch decyzji w tym samym przedmiocie sprawy. Strona, działając w zaufaniu do organu, początkowo nie zaskarżyła postanowienia z [...] grudnia 2009 r., ale w świetle orzeczenia Sądu administracyjnego skarga, jej zdaniem, okazała się konieczna. Sąd podziela pogląd strony, że do czasu orzeczenia Sądu o sygn. III SA/Po 968/11 skarżący mógł uważać, iż nie poniesienie ujemnych skutków związanych z nie złożeniem skargi, co uzasadnia złożenie skargi po terminie. Jednocześnie zaznaczyć należy, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 16 sierpnia 2012 r. tj. w dniu doręczenia ww. wyroku Sądu. W tej sytuacji wniosek złożony w dniu 23 sierpnia 2012 r. o przywrócenie terminu wniesiony został w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Dodatkowo równocześnie z wnioskiem strona wniosła skargę. Spełnione więc zostały wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu (art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 5 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.